vrijdag 18 augustus 2017

AchterstevOREN....

Het ging niet beter met mijn oortje, alleen maar slechter. Kreeg er pijn aan en ik had het gevoel dat hij weer dicht ging zitten. Dus vanmorgen nog maar een keertje langs de praktijk geweest. Conclusie: een ontsteking in de gehoorgang. Druppeltjes moeten nu soelaas bieden. Het is wel een heel gedoe om die dingen in mijn oor te krijgen. Mag ik weer niks aanraken met ut tuutje. En ik moet er ook nog 10 minuten mee blijven liggen. Dat moet allemaal weer veel te precies. :-/
Nog zo iets raars: een ONgeopend flesje moet je in de koelkast bewaren en een geopende op kamertemperatuur. Nou, daar ben ik al mee de mist in gegaan. Ben na de apotheek gelijk door de hort op gegaan met het ONgeopende, in de koelkast thuishorende, flesje in mijn tas. Nouuuu, het zal wel loslopen. Hoop ik. Als mijn oor eraf valt ga ik wel weer terug. Kunnen ze me een oortje aannaaien!

Af en toe vraag ik me af of ik wel helemaal normaal ben. Ik hoop dat ik niet de enige ben die zich dat wel eens afvraagt...
Neem nou gisteren. Ik was in Den Haag bij TK Maxx. Zag in een rek een truitje hangen. Prachtig donkergroen met een grote strik middenvoor. Ik was er helemaal weg van. Ik passen. Zat goed. Voelde lekker zacht. Ik vond alleen dat het een tikje te diepe V had. De grote strik erover verborg alles wel netjes, maar toch. Nou... dacht ik... als ik er thuis een steekje aanzet...dan kan het wel. Of ik doe er een topje onder. Kan ook. Ik was helemaal blij met mijn truitje.
Kom ik thuis. En vlijtig als ik (heel soms) kan zijn pakte ik gelijk de naaidoos. Naald, draad. Ik was er klaar voor. Huh? Maar waarom zit het labeltje aan die kant??
Verrek. De voorkant is de achterkant! De strik hoort mijn rug! Krijg nou tandjes. Ik heb het truitje nogmaals aangepast. Nu met de goeie kant voor. En warempel, nu vind ik hem nog leuker! Is toch raar dat ik daar in het pashokje totaal niet bij stil gestaan heb? Of denk ik gewoon in mogelijkheden? In de herfst zal ik hem zoals het blijkbaar hoort dragen. In de winter draag ik hem dan achterstevoren. Met een vest erover heen. Dan zie je die strik tenminste nog. Dan weten jullie dat vast. Lekker puh.

Hier is Ierland 2010. Wat is het er toch mooi....






dinsdag 15 augustus 2017

Zo hoor je nog eens wat....

Zo hoor je nog eens wat, ja. Tenminste...als je je linker oor hebt laten uitspuiten bij de assistente van de huisarts! Tjonge, wat kan dat toch schelen. Ze deed het inmiddels (vorige keer was in 2011) met een soort apparaatje waar een pulserend straaltje uitkwam. Op zich zo gepiept, maar dat wachten voor je aan de beurt bent, hè? Via Aliexpress heb ik nu voor een prikkie een waterspuitje besteld. Kijken of ik het daarmee voortaan zelf kan verhelpen.
En nu ik er toch was....gelijk maar eens naar de officiële uitslag van mijn mammo van 24 juni gevraagd. Snel ben ik, hè? ;-) Maar ja, ALS ik er aan dacht was de praktijk dicht, OF ik dacht eraan buiten de opbeluren, OF ik dacht er helemaal niet meer aan. Wat blijkt nu? Mijn cyste is niet 4,3 centimeter, maar een lullige 4,3 millimeter. Die assistente in het LL had zeker grootsheidswaanzin.... :-) Nou ja, des te beter. Nog minder om me zorgen om te maken!

Mariska en de rest zijn goed aangekomen. Het links rijden gaat wel, maar geeft haar toch wel stress. Zeker als je ziet hoe je bij het huisje moet komen.... over zo'n 'maar-plek-voor-1-auto' weggetje! Maar ze doet het toch maar. Nichtje Roxanne is ook al zo stoer geweest. Net haar rijbewijs, en gelijk al helemaal alleen in een huurauto met de kinderen naar het Lipnomeer in het zuiden van Tsjechië gereden! Ze nam wel een overnachting en dat is maar goed ook. Jeffrey ging met zijn kinderen in zijn eigen auto. In ene ruk, zonder overnachting. Poeh. Maar ze hebben een leuke week achter de rug. En zo lief....brengen ze weer iets schattigs voor me mee: een vlindertje van glas en een glazen hartje voor aan een ketting. Hadden de kinderen zelf uitgezocht en betaald van hun eigen centjes. Nou, dan smelt je toch?

Ik schiet al lekker op met de vakantiefilms/foto's. New York 2007 is ook klaar. Ben nu bezig met Ierland 2010. Ik was van plan eerst die van 2009 te doen, maar ik kan de foto's en filmpjes nergens vinden. Op geen ene schijf, geen ene fotokaart, geen ene usb stick... nergens. Ik snap er niks van. Heb altijd overal tig kopietjes van. En precies van deze vakantie niet? Ja, ze staan nog op Photobucket, maar daar heb ik geen toegang meer toe. Daar zit ik zwaar over mijn limiet heen en nu willen ze dat ik eerst ga betalen. De schavuiten! Daar moet ik nog even iets op zien te verzinnen.... ;-) Komt goed, komt goed!
Voor wie wil kijken: hier is onze eerste keer New York.

vrijdag 11 augustus 2017

Terug in de tijd...



Hè, toch wel weer lekker zo'n Marokkaanse dadel/walnootkoek. Ik had hem speciaal gebakken voor het 'scratchclubje' dat gisterochtend op de koffie kwam. Gezellig. Weer even bij gekletst. Dat ze met allerlei kadootjes aan kwamen, nog speciaal voor mijn verjaardag, had ik niet verwacht. Had ook helegaar niet gehoeven. Maar was wel lief... Binnenkort gaan we met z'n allen gourmetten. Heb er al zin in!
De grote vakantie loopt alweer op het einde. Je kunt al merken dat het overal weer drukker wordt. Op de weg. Op de markt enzo. Jammer, want ik hou wel van die rust als iedereen in de buurt weg is. Een aantal familieleden komen bijna naar huis, anderen gaan nog.
Mariska en Alex en zijn familie vliegen maandag naar Ierland. Zij hebben een AirBNB geboekt in Belturbet. Belturbet??, vraag je je dan af. Nóóóit van gehoord! Dat blijkt een gehuchtje in county Cavan te zijn, vlak bij de Noord-Ierse grens. Geen idee wat daar te doen is. Zo te zien in een uiterst rustige omgeving, vol meren en meertjes. Ben nu al benieuwd naar de foto's. Ben ook heel benieuwd hoe het Mariska daar vergaat: zij bestuurt namelijk één van de huurauto's! Voor het eerst van haar leven links rijden en met haar andere hand schakelen. Spannend! (voor mij als moeder) ;-)
Elke maandag zit ik voor de buis naar 'We zijn er bijna' te kijken. Oh goss, ik heb soms wel een beetje medelijden met ze, hoor. Ik vind Ierland nou niet echt een kampeerland. Je wilt toch wel je kleding kunnen drogen als je nat geregend bent. Ik ben heel benieuwd waar ze alllemaal terecht komen en hoe hun route is.
Ik ben zelf ook weer bezig geweest met oudere vakantiefoto's en filmpjes. Ik merkte dat ik de laatste filmpjes, die van Spanje en twee keer Kreta, compleet met foto's en bewegende beelden, vééél vaker terugkeek dan de andere vakanties die losse foto's en filmpjes hebben.Tja, en wat doe je dan... Je begint gewoon weer opnieuw. Foto's bij elkaar zoeken, filmpjes ertussen monteren, bijschriften erbij en natuurlijk bijpassende achtergrondmuziek.
Leuk, hoor. Onze Ierland vakantie uit 2008 is klaar. Ik ben nog steeds verliefd op het mooie eiland....Kan toch ook niet anders?
Binnenkort maar eens aan onze twee maal New York beginnen en onze andere Ierland reizen.

donderdag 3 augustus 2017

Dansen en naar de kaasmarkt in Gouda



Wij gaan woensdagavond dansen, gaan jullie ook? Aldus een emailtje van Hillie en Kemal. Leuk! Leek ons wel wat. Dus wij gisteravond naar Waddinxveen. Jan en ik waren er nog nooit geweest, maar het zag er gezellig uit. De dansruimte is vierkant met een enorme spiegelwand. De zithoekjes waren ruimer. Er bleken nog meer paren van onze oude dansschool te zijn. Het viel ons mee wat er nog bij ons was blijven hangen. Het ging eigenlijk best goed na twee maanden niet gedanst te hebben. En het was nog eens gezellig ook! Leuk avondje!

'Ik ben nog nooit naar een kaasmarkt geweest', zei Mariska laatst. Hè? En Alkmaar dan? Was zij nog nooit geweest. Ik wel een paar keer, maar blijkbaar niet met mijn eigen kindje. En in Edam dan?? Nee, was ze ook nooit geweest. (Alex en zij wilden toen liever uitslapen, tijdens onze vakantie in Volendam)
Nou, dan moest ze maar met me mee naar Gouda. We stonden precies op tijd op de markt. Te midden van irritant voordringende chinezen... Pfff. En toen begon het ook nog eens te regenen. Niet heel hard gelukkig maar wel zodanig dat er een parapluutje aan te pas moest komen. We hebben het 'handelen' een beetje gadegeslagen. Handje klap hier, handje klap daar. Maar de kazen werden niet door van die dragers naar de waag vervoerd maar gewoon met paard en wagen. Viel een beetje tegen. We zaten dus al redelijk snel met een kopje thee met taart bij La Place. ;-)
Het werd al snel droog dus we hebben de markt en de winkeltjes verkend. Zulke leuke winkeltjes! En dan is er nog uitverkoop ook. Mariska is geslaagd voor twee t-shirts, een jurk en uiteindelijk ook een jas. Ikzelf ook voor een t-shirt. Bibliss is voor Mariska natuurlijk DE ontdekte winkel! Wat een leuke King Louie spullen hebben ze daar in prachtige kleuren en printjes! Daar zijn we zelfs twee maal binnen geweest. Voor die jas die ze zo leuk vond.. Zal ik wel, zal ik niet... want ja, niet echt nodig. Maar wel leuk EN afgeprijsd! Dus eerst passen, dan een tijdje twijfelen, ergens wat eten, nog een beetje twijfelen en daarna toch maar terug om hem te kopen. :-)
We hebben vandaag zo'n 8 km gelopen. En na het kopen van een stuk boerenkaas voor mij en brandnetelkaas voor Mariska (je bent in een kaasstad of niet) zijn we weer op huus aangegaan.
Een gezellig kneuterig Hollandsch dagje uit!

maandag 31 juli 2017

Paleis Noordeinde en naar Knossos



Ineens kwam er een berichtje voorbij op facebook: Open dagen in Paleis Noordeinde. Nooit geweest, dus gekeken of er nog kaartjes waren. Tijd om te vragen wie er mee wilde had ik niet meer. Het was al bijna uitverkocht. De kaartjes waren ook nog eens op naam. Dus Jan was de klos. Of hij nou wilde of niet. (gelukkig leek het hem erg leuk)
En als je dan toch pas heel laat in de middag naar binnen mocht, (de kaartjes gingen ook nog eens op tijd), kun je de bezichtiging natuurlijk afsluiten met een etentje bij de Griek. En dan nodig je je dochter en schoonzoon ook maar gelijk uit en reserveer je gelijk maar even een tafeltje. Dit alles was binnen een kwartiertje geregeld.
Op de dag zelf zou het in de namiddag wat buien regen geven. Tja, een plu kon ik niet meenemen. Mocht niet mee naar binnen in het paleis. Ook mijn tas mocht maar maximaal van A4 formaat zijn.
Dan maar een regenjasje met capuchon mee. Het zou toch wel meevallen met de regen, dacht ik toen nog. We stonden nog maar net in de rij buiten het paleis (jee, wat was het druk) of het begon al wat te spetteren. Na een kwartiertje wachten, legitimeren, tasinspectie, en kaartjes check konden we naar binnen. Wow. Mooier dan ik dacht. Groter ook. Bij elke bezienswaardigheid stond een gids/medewerker uitleg te geven. Valt ook niet mee, om dat de hele dag te moeten doen. Maar ze deden het op humorvolle manier. Ze hadden echt hart voor hun zaak. En zo hoor je nog eens wat.
Niet alles blijkt echt te zijn. Zoals de grote pilaren overal. Waren helemaal niet van marmer.... waren gewoon van staal.
Het nieuwe servies, waarvan er een dekking stond uitgestald, was erg mooi. Van elk bord e.d. zijn er 300! Het patroon en de gouden rand zitten onder de laklaag en er is ook een heel klein beetje melamine aan toegevoegd. Daardoor is het stootvast en kan het in de afwasmachine. Het is ook makkelijk bij te bestellen.
De Indische kamer bestond helemaal uit bewerkt hout. Er is geen spijkertje aan te pas gekomen. Alles is helemaal pasklaar gemaakt en verscheept. Hmmm. Er kwam wel een beetje een muffe geur uit dat vertrek...
Ik weet nu ook waar de koninklukke famielje zich terugtrekt na het gewuif op ut balkonnetje. Verder veel zalen/kamers met prachtige kroonluchters gezien. Hou ik van, van kroonluchters! Mooi licht....
En zo hebben we ons daar wel meer dan een uur vermaakt. Tijd om naar Knossos te lopen. Door de inmiddels, met bakken uit de hemel komende, regen. En dan blijkt je regenjas helemaal geen regenjas te zijn! Ik had gewoon natte armen! &%$$%^
Maris en Alex stonden al te wachten. Lekker gegeten, hoewel de gyros een beetje aan de zoute kant was. Als toetje namen Maris en ik het super grande buffet. Zo konden we alles proeven wat er op de kaart aan desserts stond. ;-)
Alex nam de yoghurt met honing en walnoten. Jan nam een dome van witte chocolade met vanille ijs erin, overgoten met warme chocolade saus. 'Ja', zegt de serveerster: 'hij gaat dalijk exploderen'. Huh? Exploderen?? Van schrik deinsden we allemaal zo ver mogelijk terug. We wilden niet onder de hete chocoladesaus komen te zitten! Ze bleek imploderen te bedoelen.... :-) De dome zakte keurig met een plofje ineen. Grappig om te zien.
Na afloop weer terug naar huis. Nog steeds kwam het met bakken uit de lucht. Natte voeten. Natte armen. Bah. En thuisgekomen nog een lekkage ook. Plat dakje boven de badkamer...water door het ventilatiegat naar beneden, langs de tegels van de badkamer....uit het ventilatiegat in het plafond van het toilet op de begane grond...spetter spetter. Maar een emmertje eronder gezet.....  Gewoon even teveel water ineens gehad. Ik eigenlijk ook wel.

donderdag 27 juli 2017

Duivelse salsa en kokosmakronen....

Het wil maar niet zomeren in ons kikkerlandje. Af en toe pikken we een mooi dagje met zon mee. Maar je kunt er helaas niet van op aan dat het de volgende dag weer mooi weer zal zijn. Een echte kwakkelzomer. Dat was in Spanje wel anders................>
Op de regenachtige dagen ben ik de keuken ingedoken om van alles te maken. Ik had van mijn zus Habanero pepers en een grote zak kokos gekregen. Een recept van Habanero salsa was zo opgezocht.
Ik was al gewaarschuwd door mijn zus: Die pepers zijn bloedheet! Voorzichtig voor je handen, raak verder niets aan, zet een raam open als je ze bakt want ut slaat op je ogen. Dat maakt het voor mij alleen maar spannender!
Huishoudhandschoenen heb ik niet. En snijden met ovenhandschoenen aan werkt ook niet echt. Ik heb maar twee boterhamzakjes aangetrokken. Ging prima. En inderdaad, na het opbakken van de gepureerde smurrie begonnen mijn ogen toch wel te prikken. Scherp spul, die pepers!
De tomaten en de tomatenpuree die er ook doorheen gingen verzachten de boel iets. Eén potje heb ik aan mijn zus gegeven. Daar kreeg ik ook weer een potje met door haar gemaakte Habanero Sambal voor terug. We hebben voorlopig wel genoeg duivelse hete pit.
Met de kokos heb ik 'gezonde' kokosmakronen gemaakt. Gezondere zou je kunnen zeggen. Zonder toegevoegde kristalsuiker. Een heeeel klein beetje ahornsiroop en banaan zorgen voor het zoetje. Ik vind ze lekker! Ik had ook nog van die ouwelrondjes voor de onderkantjes om het af te maken. (die had mijn zus ook al eens voor me meegenomen uit Duitsland).
En nu zit ik nog met een kilo Medjoul dadels. Die heeft Mariska op mijn verzoek voor me meegenomen bij de Makro. Van die heerlijk zachte en sappige dadels. Smul!
Ik denk dat een deel daarvan volgende week wel in een Marokkaanse dadel/walnotenkoek veranderd!

Ik ben ook weer bezig met wat bolletjes wol. Dat schiet ook al aardig op. Het wordt een sjaal voor op een herfstjasje.

woensdag 12 juli 2017

55 en 86...

Wat een triest weer vandaag. Het komt met bakken uit de hemel! Wat heb ik het dan getroffen met het weer op mijn verjaardag! Het was iets van 23 graden en het zonnetje scheen. Nu heb ik niet zoveel zon in de tuin vanwege de grote bomen in de buurt en mijn eigen gigantische Magnolia. De bomen in de buurt stonden op de nominatie om gesnoeid te worden. Daar heb ik anderhalf jaar op zitten wachten. Toen maar eens een email gestuurd aan de gemeente. Een vrij boze email eigenlijk wel. Ik kreeg als antwoord dat de plannen gewijzigd zijn: ze worden nu gekapt en er komt een ander soort bomen voor in de plaats. De kapvergunning is inmiddels aangevraagd. Tja, dat kan ook weer jaren duren als er weer mensen dwars gaan liggen. We wachten maar weer af....
In ieder geval zaten we lekker in mijn tuintje. Nou, zitten... ik heb eigenlijk amper gezeten. Je bent toch bezig met het laven en voeden van het publiek. En zo rustig als ik van te voren alles gepland en uitgevoerd heb wat betreft de hapjes enzo, zo druk ben je toch op de dag zelf. Ik vraag me af hoeveel kilometer ik heb gelopen!
Zo'n themafeestje vind ik wel leuk om mee bezig te zijn. Dit keer was het Spaans: Sangria (vierenenenhalve liter is er doorheen gegaan!), Gazpacho, Tortilla, gevulde kastangechampignons, Tapasschotels, Empanada's, Paëlla (door Mariska gemaakt), spaanse Flan.... Ik had nog amandelen gebrand met kruiden. Helemaal vergeten op tafel te zetten!
De volgende keer, wel over minimaaaaaal 5 jaar, wordt het misschien wel een Iers of een Arabisch thema. Ik ga er alvast over nadenken! :-)
Ik vond het een leuke verjaardag in ieder geval. Iedereen BEDANKT die aan me gedacht heeft d.m.v. telefoontjes, kaarten, facebookberichtjes, komst en kadootjes, bloemen en planten. Lief!

En na een verjaardag ga je de volgende dag naar de uitvaart van je oom. Zo is het leven. En dan denk je dat je de route naar het uitvaartcentrum van Capelle aan den IJssel goed in je hoofd hebt. Uh, nee, dus. Na twee maal verkeerd gereden te zijn kwamen we gelukkig nog wel op tijd aan. Volgende keer (ik hoop voorlopig niet natuurlijk) toch maar de GPS aan....
Het was een mooie zaal, grijs met lime groen. Fris van kleur. En na een korte dienst, waarin een schoonzoon namens de familie het woord nam om het een en ander over mijn oom te vertellen, (dingen die ik wist en dingen die ik niet wist), hebben we afscheid genomen van oom Ad....

vrijdag 7 juli 2017

De ene kaart is de andere niet.....

Bijna jarig.... En dan liggen er al wat felicitatiekaarten op de mat. Maar ook een envelop met een rouwrandje. Wat voelt dat tegenstrijdig: feest en een afscheid.
Oom Ad is overleden. De man van mijn tante Tiny, mijn moeder's zus. Niet volkomen onverwachts overleden trouwens. Hij was al een tijdje ziek. Wel sneller dan ik verwachtte. Een mooie kaart ook. Met daarop een paar schaakstukken en de tekst: Ik heb mijn laatste zet gezet. Deze partij kon ik niet meer winnen.
Hij hield erg van schaken. Hij hield ook van lekker eten. Het liefst met lekkere uitgebakken spekjes. Voor hem hoefde het allemaal niet zo magertjes. En hij bleef er nog slank bij ook!
Hij had ook een bepaald soort humor. Dat ligt je of dat ligt je niet. :-) Mij lag dat wel. Je wist nooit of je zijn kwinkslagen nou serieus moest nemen of niet.
Dit kaarsje brand ik voor hem....Gegroet, oom Ad!

maandag 3 juli 2017

Over feestjes....

Inmiddels zitten we al weer in juli. De tijd vliegt. Mijn achternichtje Géneviève is jarig geweest. Ook al weer 7 jaartjes jong. Al een hele jongedame. Eentje die het leuk vindt (en ook wel verwacht!) dat de visite haar toezingt. Wat we natuurlijk uitgebreid hebben gedaan: Hoera!! :-)
En ja, nu zit mijn eigen verjaardag er ook aan te komen. 55 jaar, schoon aan de haak, zal ik worden.....
Dit jaar maar eens wat
uitgebreider vieren. En wel met een Spaans thema! Wat een geslaagde vakantie al niet kan doen, hè? ;-)
Spaanse hapjes en gerechten (de ter plaatse gekochte tapasworsten stonken zowat mijn koffer uit!), Spaanse drankjes (uiteraard Sangria), Spaanse versiersels, Spaanse muziek (lang leve YouTube)! Ik heb nog net niet zo'n Spaanse jurk met ruches om aan te trekken. Jammer, gemiste kans! :-p
Ik ben er verder al druk mee bezig geweest. Het feestje zit al in mijn hoofd, nu de uitvoering nog. Boodschappen heb ik al bijna allemaal in huis. Heb een schema gemaakt van wat ik wanneer moet maken. Vrijdagochtend nog de allerlaatste boodschappen op de markt halen en vanaf 's middags zal ik in de keuken te vinden zijn. Heb er zin in! Het grootste probleem zal zijn hoe ik alles in de koelkast moet proppen. En ook of het weer een beetje meezit. Of we misschien wel in de tuin kunnen zitten. Zou mooi zijn! Nou ja, we zien wel. Voorlopig weer even druk, druk, druk.
Olé!

zaterdag 24 juni 2017

Komt een vrouw bij de dokter...

Donderdagmiddag....
Op de, tot nog toe, heetste dag van 2017 was het tijd voor mijn tweejaarlijkse mammografie. Gelukkig gewoon in het ziekenhuis en niet in die tietenbus. Jee, wat zal het daar tropisch warm geweest zijn.
In het ziekenhuis was het trouwens deze keer ook vrij druk. Maar mijn dames zijn weer op de kiek geweest. Helaas mocht ik na afloop nog niet naar huis. Er was een knobbeltje geconstateerd waar de radioloog nog even verder naar wilde kijken d.m.v. een echo. En dan duurt wachten lang kan ik je vertellen. Elke minuut dat je daar op de gang zit te wachten duurt voor je gevoel uren. En dan heb je eigenlijk nog geluk dat zo'n echo ook daar gemaakt kan worden. Dat je niet nog eens extra een afspraak ervoor moet maken.
Uit de echo bleek dat het een keurig rond afgebakende knobbel is. Een cyste dus. Pfff, dat was wel even een opluchting. Er hoeft verder niets aan te gebeuren. Kan geen kwaad. Zei ie....Hmmm.
Toen ik me weer aan stond te kleden vroeg ik de assistente of zij kon zien hoe groot ie nou eigenlijk was. Was ik vergeten te vragen.... 4,3 cm. Vind ik toch best een flinkerd! Op de foto (heb ik nog even genomen) leek ie zo klein. En ook gek dat ik er niets van voel.
Maar goed, de uitslag zou nog naar de huisarts gestuurd worden. Voor verdere vragen kan ik daar terecht. Ware het niet dat de praktijk tot 4 juli gesloten is. Vakantie.... Ut zal eens niet! :-)

woensdag 21 juni 2017

Y Viva España!



Zoooooooooo. GoedeMOOOOORgen!
Met die woorden werden we elke ochtend door de reisleidster begroet in de bus op weg naar weer een nieuwe bestemming om te verkennen. Wat een mooie reis hebben we achter de rug. Andalusië! Prachtig! Ik kan niet anders zeggen.
Wat is me zoal opgevallen aan Spanje? De vele zwaluwen! Spaanse vrouwen die ECHT met waaiers wapperen. De vrij gladde bestratingen. (zorg voor schoenen met profielzolen!) De heerlijke geur van bloesem van bomen en struiken waar ik de naam niet van ken. De vele (werkende!) fonteinen overal. De mooi aangelegde en netjes onderhouden parken en tuinen. Geldt ook voor de gebouwen. Het zag er allemaal heel verzorgd uit. De vele bruiden! We hebben er 7 gespot. De brede boulevards met palmbomen.....
Wat hebben we verder zoal gezien...

We zijn in Ronda geweest. Een leuk stadje aan weerszijden van een diepe kloof. Na een korte rondleiding kregen we hier voldoende tijd om op eigen gelegenheid het stadje verder te verkennen. Er liggen drie mooie bruggen en je kunt ook nog helemaal naar beneden de kloof in wandelen als je dat leuk vindt. Dat leek ons wel wat, maar ja....het was nogal heet. En wat je naar benee loopt moet je ook weer naar boven....hijg hijg.
Na Ronda zijn we naar Jerez de la Frontera gegaan. Hier hebben we een sherry bodega bezocht. Zo, dat rook wel even sterk naar alcohol in die opslagruimtes vol gevulde vaten! Ik werd al bijna teut van de lucht! Een gids heeft ons van alles uitgelegd over de sherry. En uiteindelijk hebben we nog drie soorten kunnen proeven.
Vervolgens gingen we op weg naar Sevilla. Langs velden met zonnebloemen en billboards met stieren en van die 'Sandeman' mannetjes. (die dag totaal 7,3 km gelopen)

Sevilla.... Wat een heerlijke stad! (heb al besloten dat ik ZEKER nog een keer terug ga) In de ochtend, onder begeleiding van een locale gids een rondwandeling gedaan door de joodse wijk 'Santa Cruz'. Aansluitend gingen we een bezoek brengen aan het paleis "Alcazar". Ook hier weer onder begeleiding van een lokale gids. Wel handig dat je tegenwoordig zo'n zendertje met oortje in krijgt. Zo hoeft de gids niet te schreeuwen en kun je hem altijd goed verstaan. Na afloop kregen we weer genoeg vrije tijd. We hebben nogmaals het paleis doorgelopen, hebben ergens geluncht en hebben de kathedraal in Sevilla bezocht. Wat een knoepert is dat! Ondanks de hitte hebben we de klokkentoren beklommen. Dat ging eigenlijk vrij makkelijk omdat het geen trappen zijn maar hellingen. 34 stuks! Mensen konden elkaar passeren, dus benauwd was het ook niet. Boven in de toren heb je een mooi overzicht over de stad.
's Avonds hebben we het Plaza de España bezocht. Schitterend!! Mijn favoriete plek in Sevilla. Ik was helemaal onder de indruk. Een halvemaanvormig plein met Andalusische tegeltjes, bruggen en midden op het plein een fontein als middelpunt.
Daarna hebben we met de groep (met z'n 36'en) tapas gegeten in La Rabida. Was erg lekker. (14,2 km gelopen)

Cordoba.... Onderweg naar deze stad hebben we nog een bezoekje gebracht aan een arena. Leuk om dat eens te zien. Cordoba zelf is ook een mooie stad. Daar hebben we eerst zelf (genoeg) gelegenheid gehad om rond te kijken/lunchen voor we weer met een gids door de joodse wijk werden begeleid. Na het bezoeken van de synagoge hebben we het Mezquita bezocht. Dat is toch wel zoiets raars.... een kitscherige katholieke kerk die gebouwd is midden in een enorme moskee. Niet te bevatten. :-) Maar wel weer prachtig en indrukwekkend. (8,6 km gelopen)

Ubeda.... Met de bus door een glooiend landschap vol olijfbomen. Leuk stadje om rond te lopen. Daarna door naar Baeza. Hier hebben we, samen met nog een stel, geluncht bij een ander restaurantje dan de rest van de groep. Ik vind het gewoon onhandig om met 36 man op een terras neer te strijken. Het duurt te lang. Ik wil nog graag wat zien in de omgeving. Dus hebben we heerlijk gegeten met een fles sangria erbij. Was wel uit te houden, hoor... ;-)

Granada.... Een wat oudere stad, een ander sfeertje ook. Daar hebben we het Alhambra bezocht. Op zich mooi. Maar ik vond het erg op het Alcazar in Sevilla lijken. Wel hele mooie tuinen en uitzichten erbij. Ook weer voldoende vrije tijd gehad. Na afloop met de groep naar beneden gelopen. En verder nog wat door Granada gebanjerd. 's Avonds werden we met minibusjes naar de zigeunerwijk Santa Cruz vervoerd. Racend door kleine straatjes waar de busjes maar net doorheen konden. We werden afgezet bij een grot waar er een echte Flamenco optreden zou zijn. Wow! Geweldig! Puur, rauw, emotioneel. Dat had ik echt niet willen missen. Na afloop weer in de busjes om naar een andere wijk te rijden, de moorse wijk Albaicin. Hier hadden we weer een lokale gids die het een en ander verteld heeft. Tevens een mooi uitzicht over het nu verlichte Alhambra. (13,4 km gelopen)

Pampaneira en Trevelez..... Vandaag met de bus richting de uitlopers van de Sierra Nevada, de Alpujarres. Mooie bergtocht met mooie uitzichten. Pampaneira is een schattig stadje met nauwe straatjes. Daar op een terrasje gezeten en een beetje rondgehobbeld. Onderweg naar Trevelez hebben we nog een watervalletje bezocht. Oeps, zo'n 65 treden naar beneden, die je in de hitte ook weer naar boven moest klimmen! Oh, wat was ik blij met mijn waaier! In Trevelez hebben we een hamdrogerij bezocht. Het aroma kwam je al tegemoet toen de deuren van de koelcel opengingen. Gatverdegatver. Na wat uitleg over de procedure van het drogen ben ik maar snel buiten een luchtje gaan scheppen. Op een terras, waar ik Iberico ham met meloen had besteld, was het beter toeven!
's Avonds na het avondmaal zijn we nog even Granada in geweest. We zagen allemaal vrouwen in klederdracht lopen. Opgedirkt met kammen en bloemen in het haar. Waar gingen die allemaal naartoe? Er maar eens achteraan slenteren dus... Aha, het was feest in de stad! Een podium met optredens. Leuk! Pikken we toch weer even mee....(6,6 km gelopen)

Malaga/ La Cala de Mijas/ Malaga....Onderweg naar ons relaxhotel in La Cala de Mijas hebben we in Malaga een groepje van 5 personen afgezet. Die hadden een avondvlucht terug naar Nederland. De rest wilde nog wel lekker uitrusten in het hotel bij het strand. De laatste dagen hebben we heerlijk geluierd en hebben we langs de kust gewandeld en zijn we ook nog een dagje naar Malaga geweest. Ook een leuke stad, dat Malaga. We gingen met de bus naar Fuengirola (massatoerisme, daar moet je niet willen zitten) en van daaruit met de metro naar Malaga. Malaga heeft eigenlijk alles. Strand, gezellige haven met terrasjes, mooie parken, mooie oud centrum en leuke winkeltjes. Ik denk dat ik daar ook nog wel eens terugkom. ;-) (14,2 km gelopen)
's Avonds hadden we nog eenmaal een afscheidsdiner met de groep in het hotel. Het was trouwens een leuke groep. Geen klagers, geen telaatkomers, geen schreeuwers. Ik hoorde dat dat nogal eens anders is.
Het is ons goed bevallen, zo'n groepsreis. Niet om elk jaar te doen, dat ook weer niet. Maar zo af en toe is het wel handig. Er wordt je veel geregel uit handen genomen. Het is wel relaxed. En je ziet echt een boel. Een mooie reis dus met nu goede herinneringen! Olé!

dinsdag 6 juni 2017

Bellen..met mobieltje nummer 5

Is het nou bijna zomer of toch nog herfst? Ik woei net zowat vanzelf naar huis. Dat zijn toch wel de echte Hollandsche weersomstandigheden. Zo zit je te bakken in de tuin en zo vriezen je tenen er weer bijna af. Ach, we nemen het maar voor lief.
Mijn moeder heeft weer een nieuw mobieltje. Huh, zul je zeggen.... ze had er toch pas nog eentje nieuw gekocht? Klopt. Maar die voldeed niet. Die DEED het sowieso niet. Net als al die andere mobieltjes die ze in haar la heeft liggen.... Nee, als je hem niet oplaadt... of als je het beltegoed laat verlopen...( ze werken allemaal nog)
Nee, deze, die ze NU heeft, is het helemaal! Een Fysic fma-5000. (link naar de handleiding, mam) Speciaal eentje voor oude mensjes. Voor oudjes van dagen. Voor senioren. Helemaal eentje voor haar. Ja, daar zou ze vast wel mee overweg kunnen! Ze wilde zo graag foto's met een mobieltje maken voor als ze op vakantie gaat. En ik moet zeggen: het is een leuk ding. Grote pictogrammen, best een redelijke camera.
Dus ik heb alles weer ingesteld. Alle nummers er weer in. Je kent het wel. Ik denk voor de vijfde keer nu, hè? Weer een nieuw nummer. Dus ook wij zelf moeten haar nummer weer in onze eigen telefoon veranderen. Beltegoed erop gezet. Nog geen extra beltegoed, want dat had ze nog niet gekocht. Het is een uitgebreid telefoontje waarmee je ook op het internet kunt. In haar geval dan liever via de wifi. Anders trekt ie dat kaartje weer leeg. (ze wil geen goedkoop abonnementje) Maar ja, dan moet ze op haar vakantieadres de wifi van het hotel instellen. Ja, nou, dat kon ze niet, hoor. Ze neemt de ipad wel mee. Ja, maar daar moet je toch ook de wifi op instellen? Oh, maar dat kan ze wel! (lees: dat laat ze door iemand anders doen) :-)
Dus ik weet niet of we binnenkort nou wel of niet vakantiefoto's via facebook kunnen zien. We wachten af!
We hebben nog wel lol gehad met die camera die erop zit. Daar zit ook een lachdetectie op. Grappig! Hij neemt vanzelf een foto als je lacht. Kijk je chagrijnig, dan moet je zelf op ut knopje drukken.
Dat hebben we natuurlijk even uitgetest. En warempel. Het werkt. Vraag me niet hoe.

Ik heb weer een nieuwe sjaal af. Een vrij dunne. Eentje voor de sier. Voor op een trui ofzo. Ik vind hem mooi geworden. Wat zal ik nu eens gaan maken? Dit is gebreid. Dus nu weer wat haken?

De scrap hierboven zijn foto's van schoonzus Karin die marshmallow ijs met de kleinkinders heeft gemaakt. Lijkt me lekker! Zoet!!!

maandag 29 mei 2017

Onze allerlaatste dansavond....

De foto's hiernaast zijn gemaakt tijdens de laatste 'vrijdans'avond op de dansschool. En afgelopen zaterdagavond was onze aller, aller, allerlaatste 'Laat zien dat je danst' avond. We hadden het al warm toen we er naartoe gingen. De hele dag was het al zo'n graadje of 30 geweest. En dan 'moet' je nog dansen ook.... Toch hebben we dat met plezier gedaan. Jan was aan het begin een beetje zenuwachtig. Hij was gehaast en gespannen. Later had hij er geen last meer van. Zelf ging ik volledig de mist in bij de Paso Doble. Zo raar: een bepaalde variatie, die ik juist hartstikke leuk vind en die normaliter goed gaat, was ik helemaal vergeten! Weg! Kwijt! Eventjes maar, hoor. Bij de tweede poging had ik hem weer. De Paso Doble is voor mij toch een chaotische dans. Zo ziet het er niet uit, maar zo voelt het wel. De ene keer moet ik in de looprichting, dan weer achteruit of opzij. Dat kunnen mijn hersentjes bijna niet meer bijbenen, joh.
Voor de rest ging het eigenlijk wel goed. Het was leuk om naar Mariska en Alex te kijken. Die zoefden lichtvoetig door de zaal. Zij hebben in de loop van de tijd zoveel geleerd! Een mooi paar.
Aan het eind van de avond hebben Fons en Willy op aandringen van het publiek nog een paar dansen gedaan. Zo mooi! Zo hoort het eigenlijk, hihihi. Soepel, gracieus, sierlijk, lichtvoetig, op elkaar ingespeeld. Het was wel een gek idee dat het hun allerlaatste dansen waren. Nou ja, op de dansschool dan, hè? Voor hen breekt er nu een andere tijd aan. Lekker genieten van hun pensioen! Het ga ze goed!
Onderstaand nog een impressie van de avond....

woensdag 24 mei 2017

Vlindertuin en Wol....

Vorige week donderdag was het tijd voor ons jaarlijkse uitstapje met het koor Enjoy. Na de repetitie zijn we naar 'de Bouwhof' gegaan om daar met z'n allen te lunchen. Geen verkeerde plek om te lunchen trouwens! Ruime keuze op de kaart en het was nog lekker ook! Iedereen had het prima naar de zin en waarschijnlijk wordt deze lunchplek in de toekomst vaker door ons koor aangedaan.
Niet iedereen had na de lunch de mogelijkheid om de rest van het uitje: 'Vlinders aan de Vliet', mee te maken. Uiteindelijk zijn we daar beland met z'n dertienen. Na een uitgebreid praatje over de vlinders en vlindertuin werden we daar 'losgelaten'. Wat hebben ze toch prachtige kleuren, vlinders. Mooi om te zien. Op den duur werd het toch wel erg broeierig in die kas. Dus na een paar rondjes en wat fotomomenten ben ik er maar uit gegaan en heb een ijsje genomen. Even afkoelen!
Een leuk uitje, in ieder geval!

Vrijdag ben ik met Mariska naar de Broodfabriek geweest. Daar was weer een breibeurs. Oh oh oh, aan wat een mooie wolletjes hebben we ons weer staan te vergapen. Bij sommige kramen had ik wel een matrasje willen neerleggen. Heerlijk om 's ochtends wakker te worden en zulke mooie kleuren om je heen te zien. (bv. bij de kraam van Débonnaire).
Maris en ik zijn beiden goed geslaagd voor wat we kwamen. Mariska heeft haar kleurstof om zelf wol te verven en nog een aantal paarsachtige bollen waar haar oog op viel. Zelf heb ik wol voor bij een jasje en nog twee extra bollen gekocht voor bij een eerdere streng die ik al in huis had. Nu kan ik er een vest van breien. Zulke mooie kleuren, zulke zachte wol. De kraaltjes die ik mee wil breien heb ik ook al in huis. Nu het een vest wordt misschien te weinig dus ik bestel nog maar een zooi extra.
Ik heb op de beurs ook een paar Addi kabels kunnen krijgen. Speciale SOS lifeline kabels. Ben er nu mee bezig. Ideaal!
Na de beurs kwam Alex ons met de auto ophalen en heeft mij even afgezet in de stad om weer even een nieuwe combinatie-oven te kopen. Het magnetrongedeelte was weer eens stuk. Hup, doos in de achterbak en op huis aan. Het ovengedeelte doet het nog prima, dus nu heb ik twee bakbeesten in de keuken staan. Wel fijn dat ik ze beide tegelijk kan gebruiken.

En vandaag zit ik te wachten op allerlei leveringen. Een nieuwe koffer voor Jan (die ik in ga pikken) :-p, Kattenvoer (hoef ik er niet mee te sjouwen)  en nog wat kleding/laarsjes waar ik al een tijdje een oogje op had en nu met korting heb kunnen kopen..... Kom op, Post.nl en DPD... laat me niet zo lang wachten!

maandag 15 mei 2017

Met bloed, zweet, tranen en snot....

Zo, da's een tijdje geleden dat ik hier mijn lettertjes heb gedropt. Komt allemaal door die badkamer.
Op zich ging het voorspoedig, hoor, het opknappen. Tenminste, aan het begin. Kozijnen schuren. Plafond en muren schoonmaken en witten. Leidingen verven. Met bloed, zweet en tranen (ammoniak) èn uiteindelijk snot (mijn keelpijn verplaatste zich naar mijn hoofd) werkte ik in de badkamer. Tot het even niet meer ging. Toch maar een paar dagen ziekies op de bank. En prompt ontwikkelde zich gelijk weer koorstuitslag onder mijn neus. Ut zal eens niet.
Na die dagen weer verder gegaan met de kozijnen schilderen, de radiator schilderen, de tegels blinkend schoon maken, de nieuwe doucheset ophangen, de nieuwe wc-bril monteren, de nieuwe spiegel ophangen...het werd steeds leuker.
Mariska kwam helpen met het plakken van de raamfolie en de rand met mozaïeksteentjes. Nou, kijk, daar zijn we dus geen ster in, in raamfolie plakken.... Ut zit erop, maar je moet niet vragen hoe! Misschien doe ik het nog een keertje over, want ik heb nog genoeg. Maar voorlopig wil ik het woord 'raamfolie' even niet meer horen. Ook de woorden 'scheef' en 'gebobbeld' niet! ;-)
Met de mozaïek steentjes hadden we ook geen succes (nog). Ik had mozaïeklijm gekocht bij de Action, dus wij aan de slag. Lijm erop, op de muur plakken. De volgende rits inlijmen, erop plakken en hee.... daar viel de vorige rits er alweer af. En plop, daar ging ook de andere rits. Dat ging um niet worden. Daar moet ik nog een keer eventjes echte tegellijm voor halen. Een ander keertje want ik heb nu toch wel even tabak van het hele opknappen. Ben wel extreem blij met mijn mooie Engelse licht-, stroom en ventilator trektouwtjes. Staan zo leuk! Maar voorlopig kan de badkamer er weer even een jaar of tien tegen, hoop ik.
Aangezien ik nog genoeg latex overhad heb ik gelijk de keukenmuren ook 2x geverfd. Goh, wat is dat ook opgeknapt, zeg! Nu ziet het plafond er natuurlijk niet meer uit. Maar de kamer moet sowieso ook ooit nog gedaan worden dus dat kan dan in een keer. We wachten eerst maar eens wanneer de Vestia met een nieuwe keuken over de brug komt. Binnenkort maar eens informeren.

Inmiddels is het einde in zicht van onze danslessen. Nog een les en dan nog 'afdansen'. En dan is het voorbij met de pret. Afgelopen zaterdag was er de allerlaatste feestelijke afscheids-vrijdans-avond. En die werd goed bezocht! Wat een drukte, zeg! Er zijn veel foto's genomen door een fotograaf. Ben er benieuwd naar. Gelukkig had ik net mijn laatste koortsuitslagkorstjes van mijn bovenlip gepeuterd  ;-) Fons en Willy hebben in ieder geval van hun avond genoten. Ze gaan nu met pensioen. En leuke dingen doen. Andere dingen. Ik wens ze alle goeds. We hebben het altijd prima naar onze zin gehad. En we hebben goed les van ze gehad.
Misschien gaan we nog op zoek naar een andere dansschool. Maar aan de andere kant wil ik eigenlijk nog even wachten tot Jan ooit weer een beetje meer in de buurt komt te werken. Het is toch allemaal nog wel hectisch, het leven. Er moet even meer rust komen. Vind ik.

zondag 23 april 2017

The Who's Tommy....


Gisteren stond onze laatste theatervoorstelling van dit seizoen gepland: The Who's Tommy. 
Ik verwachtte al dat het publiek voornamelijk uit zestigers zou bestaan en... ja, hoor. Grijze duiven en bolbuikerige mannen alom. Voor de zekerheid had ik een paar oordoppen meegenomen. Volgens de recensies zouden die goed van pas komen. Zeker waar wij zaten; vrij vooraan met op links in ons oor blèrende speakers. Oei, dat kon wel een tandje zachter allemaal. 
Tijdens de uitvoering van Tommy werd op een groot scherm beelden vertoond uit de film die ik toevallig die ochtend nog even had bekeken om te weten waar het verhaal 'Tommy' überhaupt ook alweer over ging. De beelden werden afgewisseld met van die psychodylische kaleisdoscopische kleurverlopen. Zonder stoned te zijn kan ik daar helemaal in op gaan. Als kind kon ik uren door mijn speelgoedkaleisdoscoopbuisje naar de kleurtjes kijken. Heb ik altijd al fascinerend gevonden.
Na de pauze hebben ze nog een zooi covers gespeeld. Beetje Queen, beetje Manfred Mann, beetje Deep Purple. Als publiek mochten we meezingen. Maar dat had geen zin. Je hoorde jezelf niet boven de herrie uit. Ik was mega blij met mijn oordoppies! Het was op zich een leuke voorstelling, maar HARD!

Hier nog een filmpje:


Eigenlijk zouden Mariska en ik op 6 mei nog naar 'Ticket to Bollywood' gaan, Indiase dans en muziek. Maar helaas gaat die voorstelling niet door vanwege een planningsfout van de Europese promotor. Jammer! Het leek me juist zo vrolijk en kleurrijk. Nou ja, maar kijken wat een volgend theaterseizoen ons gaat brengen....

Zo, zeg...zit ik gister in het theater... zie ik ineens dat er aan de rand van mijn mooie zijden shawl een paar steken los zitten . Draad gebroken! Jeetje. Vast ergens aan blijven hangen... Maar vanmorgen heb ik het weer netjes-zat kunnen repareren. Toch wel teer spul dat zijde...

Intussen, (ik kan niet stil op de bank zitten), heb ik nog even een babydekentje gehaakt. Schattig geworden. Maar oh, wat een saai werk! Bwlaahh. Ik ben duidelijk geen mens om een sprei of woondeken te haken.
Een beetje afwisseling moet ik hebben. Een beetje uitdaging. Alleen de rand was leuk om te doen. Ook weer een voor mij nieuwe steek. Van het internet afgehaald.


Details: Zeeman Supersoft, patroon: star stitch, rand: crochet wave fan edging, haaknaald 4,5. Aantal bollen: 5. Maat +\- 90x120 cm

Aankomende week: klussen in de badkamer! Maar eerst nog op de koffie bij Hennie... 

dinsdag 18 april 2017

Paasbrunch....


De paasdagen komen en de paasdagen gaan. Ook weer gebeurd. Wat ik met kerst met de merengue had, had Mariska nu met haar sinaasappelmousse vulling voor de paastaart: ut werd niet stijf! De agar agar, dat ik uit Engeland mee had genomen, werkte niet. Dus is ze weer opnieuw begonnen, nu met gewone gelatine. Hè, hè, uiteindelijk werkte het! En hij was lekker, die chocolade/sinaasappel taart. Smul. Er is nog een stukje over, dus daar zet ik dalijk mijn tanden in. Niet goed, want morgen moet ik mijn bloedsuikergehalte na laten kijken. Ik weet nu het resultaa(r)t al, hihihi.
Pasen was weer gezellig. De verstopte eitjes zijn weer gevonden. De magen zijn weer gevuld. 
Maar goed dat ik vanmorgen naar de zumba ben geweest. Misschien is de schade nu minder erg als ik morgen gewogen wordt. Alle beetjes helpen, nietwaar?
Vanaf volgende week is het voorjaarsvakantie. Alle clubjes liggen stil. Kan ik mooi aan de badkamer beginnen. EN afmaken, dat is mijn doel. Ik maak er maar weer een strak 'to do' lijstje van. Kan ik alles wat ik gedaan heb lekker afvinken. Hou ik van, van afvinken. 
Jeetje, kijk eens naar buiten: het hagelt flink! Lekkere lente... Wordt tijd voor een beetje warmte.
Had ik al vermeld dat de vakantie geboekt is? We gaan een rondreis door Andalusië maken! Ik denk wel dat het daar warm genoeg is voor me.... Olé! Tapas! Sangria! Paso Doble! We hebben er zin in!

zaterdag 15 april 2017

Fijne paasdagen!

De lente is op dit moment ver te zoeken, hè? Het is buiten frips aan de bips. Tijd voor een leuke lente scrap: kleine Lorelai, zittend in het gras, spelend met bloempjes. Lief, toch?

De paasdagen staan voor de deur. En dat vergt een strakke planning voor het jaarlijkse paasbuffet. Receptjes zijn uitgezocht. De boodschappen zijn binnen.  Er komt een paastaart. Gemaakt door Mariska en Alex. Ben benieuwd. Wordt vast lekker. Jammer dat het ook met de Pasen kil en nattig weer wordt. Nou ja, dan maar binnen paaseitjes zoeken. Oeps, paaseitjes verstoppen...nog even op de planning zetten!

Ik zat donderdagmiddag weer met Kiwi bij de dierenarts. Ging weer niet lekker met haar. Ik had/heb echt het idee dat ze pijn had. Het is al geen miauwerd, (ze zegt nooit een woord), maar ze trok steeds met haar koppie. Net of ze een pijnscheut moest opvangen. De dierenarts kon niets vinden. Er zat ook geen keutel dwars. Nu maar afgesproken dat ze naast het vezelrijke droogvoer nu licht verteerbaar natvoer moet eten. Hill's R/D meegenomen. Dat lust mevrouw dus niet. Op de markt maar even wat andere merken gehaald. Kijken of er iets van haar gading bijzit. Ze heeft nog wel elke dag een pijnstillend drankje dat ik naar binnen moet zien te krijgen. Dat helpt wel, zo te merken. Ze heeft ook gelijk een mani- pedicure behandeling gehad. Was ook wel nodig ook. Lange heksennagels! Ze bleef overal aanhaken. Ze wordt gewoon een oud besje, denk ik. Ze is nu 10. Maar ik wil haar nog lang niet kwijt. Superlief beestje!

Gister vierde Patricia haar verjaardag. Dus ik dacht al vroeg bij haar voor de deur te liggen, ivm met mijn strakke planning van de afgelopen dagen. Verdwaal ik onderweg! In mijn eigen stad, hè? En dan voel je je lullig, hoor. :-) Er was ergens een verkeersplein afgesloten, dus ik moest wel een andere kant op. Uiteindelijk kwam ik ergens waar ik niet verder kon, dus weer helemaal terug en toen maar via de andere kant van Zoetermeer totaal omgereden. Pfff. Kom ik nog laat aan...Uiteraard op dat moment geen parkeerplek voor de deur dus maar op een onhandig plekje in een winkelstraat gezet. Tussen een busje, een lantaarnpaal en een andere auto in. Kom ik na afloop terug ( Je taart was lekker, Patries!) staat er aan de andere kant OOK een busje, uiteraard scheef ingeparkeerd. Weg uitzicht! Wat een *^%%^& plek, zeg! Een hele wiskundige berekening gemaakt hoeveel auto's er per keer maximaal door het ene groene stoplicht kwamen. Gekeken hoe lang het duurde voor er auto's met het andere stoplicht de hoek omkwamen. De auto in. Auto's tellen die achter me langs reden... en gaan met die banaan! Hup, voorzichtig naar achteren. Op hoop van zegen! Gelukkig reed er niemand door rood. Nou ja, boem is ho, toch? Een blind paard kan toch geen schade aanrichten, aan onze duivenpoepmobiel. :-)

Fijne paasdagen allemaal.......

maandag 3 april 2017

Knock, knock, who's there....

Het begon vanmorgen alweer lekker: de monitor deed het weer niet. Daar heb ik de laatste tijd steeds last van. Hij gaat niet aan bij het opstarten. En steeds dacht ik dat ik het euvel gevonden had. Een scheef pinnetje in de stekker... hij deed het even tot de volgende dag...daarna niet meer...bleek het dus niet te zijn. Alle drivers van de videokaart geupdatet.... bleek het niet te zijn. Een andere aansluitstekker/snoer...bleek het niet te zijn. Een andere stroomdraad...bleek het niet te zijn. En het gekke was: als we hem aan de laptop hingen, deed hij het wel gewoon. Hoogst irritant is dat. En tussendoor, na elke denkbare oplossing, floepte hij ook netjes aan. Frustrerend! Maar vanochtend dus weer niet. Nu maar weer een ouwetje aangesloten. Kijken wat die morgenochtend doet.... Anders toch maar op zoek naar een nieuw exemplaar (al gevonden, hoor) ;-)

Na 7 repetities zwoegen op de 6 nieuwe Eurovisie songfestival nummers hebben we gisteravond als koor laten horen wat we ervan gebakken hadden. Voor de pauze hebben we eerst nog wat ouder repertoire gezongen. Keurig uit het hoofd. En dat ging best goed, dacht ik. Mijn zus vond 'de Pastorale' erg mooi klinken. Mijn moeder had het even moeilijk bij 'Mag ik dan bij jou'. (dat lied staat nu te boek als ome Nico's lied).
Het was ook de vraag of mijn moeder er deze avond wel bij zou zijn. Ze heeft de laatste tijd nogal pech gehad. Ze heeft een rare plek op haar hand weg laten snijden. Op zich niet erg, maar er kwam een fikse ontsteking bij kijken. Dus naar de huisartspost, aan het infuus, de hechtingen er weer uit, wond schoongemaakt en weer dichtgemaakt en een antibioticakuur. En van die kuur kreeg ze weer allerlei andere klachten. Afijn, algehele malaise. Maar toch was ze er gisteravond bij!...
Na de pauze was het tijd voor de songfestivalliedjes. Allemaal vrolijke liedjes. Leuk om te zingen! Ok, perfect ging het niet, maar we hebben ons best gedaan. Ze staan in een dikke laag grondverf, zeg maar. Nu moeten we ze de komende tijd af gaan lakken. Komt goed. Zeven weken voor zoveel nieuwe nummers is ook wel erg kort.


De rand van mijn zijden omslagdoek is af. Tjonge jonge jonge, wat een ellende is dat geweest. Er zat totaal geen ene logica in het patroon. Geen regelmaat. Noppes. Als ik er te laat achter kwam dat ik een fout had gemaakt, dan was het een crime om terug te steken. Uiteindelijk heb ik maar een 'levenslijn' gebruikt. En dan nog, hè... heb ik hem net eruit gehaald, blijkt het toch niet helemaal goed te zijn. Nou, foutjes moffel ik wel weg. Daar ben ik een kei in! ;-) En net nog, ook zo dom van mezelf... ik was klaar met breien, had afgekant...laat nog even het bolletje eraan hangen, want ik moet nog een rand aan de bovenkant haken.... wil toch die doek even passen natuurlijk.... sla hem om me heen, sta er aan te trekken, draai wat rondjes voor de spiegel.... doe hem af...pak hem bij de punt.... ja, hoor.... weer allemaal losse steken! Zonder levenslijn, want die had ik er heel optimistisch al uit gehaald. En dan kan ik me wel voor mijn kop slaan. Trut! Weer een tijd zitten klooien om het een beetje goed te krijgen. Grrrr. Nou ja, morgen maar weer verder.... Hij moet af! Ik moet de badkamer gaan doen!

maandag 27 maart 2017

Over stront aan de knikker en elastieke benen....

Met Kiwi ging het weer niet lekker. Ze at niet. Ze lag maar stilletjes achter de bank. Ik vond het eng. Dus maar weer naar de dierenarts geweest. Ze had geen koorts, gelukkig. Maar waarschijnlijk wel weer last van haar darmen. Ondanks dat ik al sinds november twee maal weeks een laxeermiddeltje als ondersteuning toedien. Nu dus voorlopig maar elke dag. Ze heeft ook een injectie tegen de pijn en een klysma gehad. Nou, die werkt, hoor! Achgossss. Je had haar moeten zien lopen toen het hekje van de mand openging! Rechtstreeks de tuin in en zitten. Ik denk dat ze de bak op één hoog niet eens had gered. Nu maar hopen dat ze zich snel weer wat beter gaat voelen. Ik vind dat maar niks als er een poes haar zelfje niet is.

Gisteren hebben we met het koor een leuke middag gehad bij verzorgingstehuis Magnolia, hier in Zoetermeer. Voor zo'n kleine huiskamer zong het opvallend makkelijk. Meestal slaat het geluid dan dood. We hebben ons best weer gedaan. De meeste oudjes waren enthousiast. Alleen hebben sommigen van ons concert niets meegekregen...die waren diep in slaap. Nu zaten die ook wel op een bank...waarschijnlijk een SLAAPbank? Een andere mevrouw had een te groot gebit in die ze heel bedrijvig door haar mond liet rollen. Een feest om naar te kijken! Weer een andere mevrouw liet vaak van zich horen (Hé, mevrouw!) of liet steeds haar 'thumbs up' zien. Maar al met al een leuke middag. Ontvangst van ons koor was ook prima. We konden zelfs wijn of een advocaatje krijgen in de pauze!

's Avonds was het tijd voor onze dansles. Daar heb ik weer even een lachbui gehad om Jan's benen. Tijdens de slowfoxtrot zou ik met een voet tussen Jan's benen terecht moeten komen, maar dat lukte steeds niet. Elke keer stond hij daar met gekruiste voeten voor me waar geen poot van mij tussen te krijgen was. Ik moest gelijk aan dat liedje denken: Oh Foxy Foxtrot met je elastieke benen.
Nu moet ik sowieso weer dat netjes 'volgen' weer onder de knie zien te krijgen. Ben dat toch weer helemaal kwijt geraakt in dat jaar dat we niet dansten. Dansleraar Fons zegt wel eens gekscherend: Als ze niet meegaat, dan laat je haar maar staan.
Dit is trouwens onze laatste cursus. De dansschool gaat sluiten. Fons en Willy gaan met pensioen. Jammer, maar wel heel begrijpelijk. Zij willen ook wel eens een avondje vrij. Ik zal het wel gaan missen. Heb het altijd prima naar mijn zin gehad bij hen. Binnenkort misschien maar eens op zoek naar een andere dansschool. :-/

woensdag 22 maart 2017

Ben ik in beeld?

Halloooo, heb ik vandaag beeld? Dat is elke dag weer de vraag als ik de computer opstart. Er is iets niet helemaal goed met het beeldscherm. Soms ging ie ineens gewoon uit. Pats, op zwart. Ik dacht dat ik het laatst verholpen had door een pinnetje in de aansluiting weer recht te buigen, maar nee. Echt helemaal uitvallen doet hij nu niet, maar bij het opstarten flikkert hij aan alle kanten. Hij komt moeizaam op gang, zeg maar. Nu is het even wachten op Jan. Die gaat kijken of we nog ergens een andere aansluitkabel hebben. Kan even duren.... En anders moet ik maar op zoek naar een andere driver. Misschien dat dat helpt.

Intussen is die wolhaspel uit China vandaag al afgeleverd! Nou, dat is wel superdepuper snel, zeg! Op sommige dingen zit je maanden te wachten (incidenteel), soms duurt het een paar weken (meestal) en deze wolwinder heeft er maar een week over gedaan. Top!

Ik ben nog creatief bezig geweest met versleten droogloopmatten. Ik had een paar nieuwe gekocht en liep net met de ouwe naar de afvalbak toen ik ineens een idee kreeg. Mango heeft namelijk, al sinds ze klein en nog schattig was, de onderkant van de stoelen totaal naar de Filistijnen geholpen. Dan ligt ze op haar rug eronder en draaide zich razendsnel rond door met haar nagels in de bekleding te klauwen. Jippie, boffen wij even! Het leek wel of er een heuse baard onder de stoelen hing. Geen gezicht! Alhoewel..misschien wel modieus, zo'n hipsterstoel.
Eigenlijk moeten we alle stoelen en de bank vervangen, maar dat is nu nog niet aan de orde. Laat mevrouw eerst nog maar eventjes uitrazen. Ze is haar waanzinnige buien nog niet te boven.
Maar wat nu als ik de oude matten niet weg zou doen maar onderaan de stoelen zou bevestigen! Na een wasbeurt, zo gedacht, zo gedaan. Stoel op z'n kant, ik in de weer met nietmachine en schaar. Ging prima. Tot ik ineens een luide gil van Mariska hoorde: Mango zat op de zijkant van de stoel en zat verlekkerd een sprong richting de vogelkooi voor te bereiden! Zij dacht waarschijnlijk dat ik die stoel voor haar entertainment dichterbij de kooi had geschoven.... pfff. Ohhh, dat beest....je moet haar zo in de gaten houden. Maar de stoelen zien er nu weer baardloos uit in ieder geval. Geknipt en geschoren!
Binnenkort ga ik de paasbezem weer optuigen. Eigenlijk tegen beter weten in. Denk niet dat die bezem lang overeind blijft zolang 'Trees Terreur'
hier rondloopt.....

donderdag 16 maart 2017

Lente!


Wat een heerlijk weertje! Lente!
Vanmiddag heb ik voor het eerst eventjes in de tuin gezeten. Maar ik zit altijd zo rusteloos.
Dan weer opspringend om een paar potten te verschuiven, dan weer om een Hortensia te snoeien.
Dan weer om te gaan vegen. Daar moest ik alweer mee ophouden want de kliko is alweer vol. Nou ja, maar weer twee weekjes wachten tot ie geleegd wordt.
In ieder geval is ons krakkemikkerige houten bankje weg. Een kant was al ingestort, de andere kant werd gestut door een grote stapel aardewerken potten. Hopla, laatst samen met Mariska, tot gort geslagen en gelijk naar de vuilstort gebracht. Dat geeft weer lucht.
Nu maar eens kijken wat ik op de vrijgekomen plek ga zetten. De Driesprong had gisteren in ieder geval nog niets van mijn gading. Ja, wel een paar schattige konijntjes. Die staan nu alvast lief te zijn op de tuintafel. Ook mijn favoriete tweekleurige grote paarse violen waren er (nog) niet. Nou heb ik wel zakken potgrond en niks om erin te zetten...snif.

Het breien van mijn zijden omslagdoek gaat goed. Niet snel. Het is dan ook ragfijne zijde. Wel zacht en mooi. De body van de shawl is af. Ik ben nu met de opengewerkte rand bezig. Terwijl je die breit hecht je hem gelijk aan de shawl vast. Wel weer een klusje om je aandacht bij te houden. Je koopt die zijde in strengen. En ja, dat moeten weer bolletjes worden. Dus in de weer met twee tegenelkaar aan staande stoelen om de streng overheen te hangen. Daarna handmatig de draad tot een bol winden. En dat gaat langzaaaaaam. Heb ik daar geduld voor?? Neeeee! Hmmm, dat moet toch makkelijker kunnen? Blijkbaar kan dat d.m.v. een wolhaspel. Had er nog nooit van gehoord. Maar als ik het filmpje mag geloven gaat dat supersnel. Dus maar gelijk weer een bestelling bij Aliexpress gedaan. In ons geval wordt het een houten haspel. Dat voelt nostalgischer... Ik hoop dat zowel Mariska als ik er wat aan zullen hebben.
Ook gelijk kraaltjes besteld voor een volgend breiseltje.
Maar daarmee moet ik van mezelf wachten tot ik bovenstaande shawl heb afgebreid en de badkamer heb opgeknapt.....


maandag 27 februari 2017

Unikat, Virtual Reality, dance moves...

En zo is er weer een shawl af! Deze heb ik gehaakt met Unikat, een vierdraads verlopend garen.
Het was even een apart gevoel, haken met dat spul. Aan het begin stak ik steeds met mijn haaknaald door de draad. Dus een hoop gepiel. Mopper de mopper. Later had ik de slag te pakken. En dan schiet het op. En dan blijf je haken! Want elke keer verandert er een kleurtje in je draad. En dan doe je nog maar een stukje...en nog een stukje en nog maar een stukje tot je bij het volgende kleine knoopje bent. Het patroon, de Erigeneia, was simpel. Hier en daar kwam ik niet helemaal uit en heb ik een beetje gesmokkeld. Daar zie je verder niks van. De rand heb ik weer precies pas gekregen. Heb er nog wel een paar extra toeren bij verzonnen, want mijn draad was nog niet op. Ik vind hem mooi geworden!

Op facebook ben ik lid geworden van een aantal brei/haak groepen en wat breiwinkels. Zonet kwam er weer een leuke aanbieding voorbij. Dus maar weer 2 strengen voor mezelf en eentje voor Mariska besteld. Daar maken we wel weer wat van! .... :-) Ideeën te over!

Laatst had Alex zo'n Virtual Reality bril/ding bij zich. Gaaf! Ik moet altijd zo lachen om dat soort gadgets. Zit je zomaar bij Max Verstappen in de raceauto. En zo voelt het ook, hè? Gaat hardddd. Ik zat helemaal mee te rijden. Durfde amper om me heen te kijken. Ik hield de bochten in de gaten. In de achtbaan is ook zoiets. Poeh! Nu weet ik precies waarom ik niet in die dingen durf! Ja, als ik met mijn rug naar de rijrichting zou zitten...dan zou het niet zo eng zijn. Leuk om eens zo'n ding te gebruiken en misschien bestel ik er ook nog wel eentje. Er zijn zat 360 º filmpjes op Youtube te bekijken...

Zaterdagavond heb ik zowaar Jan mee kunnen tronen naar het 'vrij dansen' in de dansschool.
Ik had namelijk al half en half afgesproken met Hillie en haar man. ;-) Jan is druk doende met de financiële overzichten van zijn oudleerlingen-vereniging. Maar daar gaat zoveel tijd inzitten. Tijd die hij eigenlijk niet heeft. (vind ik zelf, hoor, hij niet)
Maar zaterdagavond heeft hij gespijbeld en hebben we dus een gezellig avondje achter de rug. Nog wat kunnen oefenen met de nieuwe stappen in de samba en de quickstep. De slowfox met Jan ging voor geen meter, maar toen ik met Alex danste ging het wel. Zelfs nog een nieuw stapje erin geleerd, per ongeluk! Alex dacht dat wij dat stapje al hadden gehad. Hihi, niet dus...

maandag 20 februari 2017

Musical Scratch Leiden

We hadden de bus van 8.31 richting Leiden. Je kunt wel eerder gaan, maar dan sta je in een gigantische rij bij de Pieterskerk waar de Musical Scratch jaarlijks wordt gehouden. Nee, laten ons maar lekker op ons gemakkie aan komen kakken... om het maar plastisch uit te drukken.
Jassen uit, plekje op de tribune innemen (die Marjan en Hennie al voor ons hadden geconfisqueerd), koffiemuntjes kopen, plasje plegen en dan nòg heb je tijd om een beetje rond te kijken voor de happening van start gaat.
We waren dit jaar met 808 zangers. Doordat het repertoire vorig jaar exact hetzelfde was gingen we voorspoedig door de oefensessies heen. Ook het orkest had dit jaar minder aanwijzingen nodig.
We zaten net in een nummer tot er commotie bij de mannen ontstond. Er was er eentje niet goed geworden! Die werd door mensen van de EHBO de tribune afgedragen. Poeh, de man zag asgrauw. Later hoorden we dat het alweer een stuk beter met hem ging. Gelukkig maar.
Tussen de middag hebben we, aangezien La Place gesloten is, bij de HEMA gegeten. Wat ging het daar tergend langzaam allemaal. Veel te weinig personeel zo rond lunchtijd. Mijn broodje was gelukkig kakelvers en mijn croissantje ook.
's Middags hebben we weer geoefend, nu met de solisten erbij. Dit jaar waren dat Vannessa Thuyns en Luc Steegers. Ze waren helemaal top! Wat een heerlijke stem heeft die knul, zeg. Ik hoop dat dat een blijvertje is!
Ik heb eigenlijk de hele dag een goed gevoel gehad. Over ons zingen (iedereen rond me zong goed), over het orkest, over de solisten met hun mooie stemmen en over de dirigent Martin van der Brugge natuurlijk. Hij doet het toch maar. En ook op zo'n humoristische manier.
's Avonds hebben we net als vorig jaar bij de Bierbengel gegeten. Ook dat was weer erg lekker. Dit keer had ik een salade van lauwwarme geitenkaas met honing, een kogelbiefstuk met Madeirasaus en een huisgemaakt chocoladetaartje met vanille ijs toe. Smul!
En toen was het eindelijk tijd voor het concert. Op een paar hele kleine dingetjes na ging ook dat uitstekend. Een heel sfeervol optreden. Het publiek was enthousiast en wij allen ook.
Klokslag 22.00 was het afgelopen. En na het in ontvangst nemen van het applaus zijn we weer naar de bus gelopen. Even lekker genietend van de frisse lucht. Dat heb je dan wel even nodig.
Tegen elven was ik weer thuis. Met mijn kop nog vol van de indrukken. Volgend jaar misschien toch wel weer musical? Of toch Mozart? Hmmmm. Eerst even afwachten of er volgend jaar wel weer wat nieuwe nummertjes bijkomen.....

vrijdag 17 februari 2017

Eénentachtig....een gouden leeftijd!


'Nee, ik vier mijn verjaardag niet thuis. Ik zie er zo tegen op. Al die boodschappen, en in de gaten houden of iedereen wel koffie met taart heeft gehad. Blwaahh.' Aldus mijn moeder die tegen haar 81e verjaardag zat aan te hikken. Nee, ze zou ons allen meenemen naar een restaurant voor een Indisch buffet. Nou, daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen! Altijd fijn om een avondje niet te hoeven bedenken wat je nou weer moet eten, toch?
Dus woensdagavond was het zo ver. We verzamelden bij Selamat Datang. We hadden een ronde tafel met daaraan weer een lange rechthoekige tafel. Beetje krap hier en daar, maar het kon allemaal net. Op een plek waar normaal een stoel staat stond nu de kinderwagen met daarin kleine Lorelai. Na de ontvangst van alle kadootjes en de mooie tekeningen van de meisjes gingen we maar eens langs het buffet. Nou, we hebben het ons lekker laten smaken. Toen de maagjes gevuld waren had mijn moeder een verrassing voor òns. Alle dochters èn kleindochters kregen ieder een kadootje van haar. Iets van goud. Dingen die ze zelf niet meer droeg of haar te klein waren. En ieder van ons kreeg iets waarvan mijn moeder dacht dat het goed bij diegene zou passen. Daar had ze over nagedacht. En zoals ze zelf zegt: ik geef liever met een warme hand dan met een koude! Nou, ik vind het hartstikke lief van haar. Maar ik vind het ook een beetje een enge gedachte. Net alsof ze al aan het einde van haar leven is. Terwijl ze 'pas' 81 is en er nog als een jonge blom bij zit. Een beetje een tegenstrijdige gedachte, zeg maar. Maar ik ben blij met mijn ringensetje met de gekleurde steentjes...mooi!
En Mariska is ook blij met haar gouden ketting. (Omdat dat kind zo'n mooi slank nekkie heeft, volgens mijn moeder). :-) Fijn dat ze nu iets van haar oma heeft.

Nou, ik ga maar eens het eten in de oven zetten. Vanavond alvast mijn tas inpakken. Paarse kleding klaarleggen. Morgen vroeg op, vroeg weg. Musicals zingen... de Scratch in Leiden! We hebben er zin in!

maandag 13 februari 2017

Naar de Handwerk Beurs....

Zondagochtend... half acht... tijd om te vertrekken! Mariska en ik gingen voor het eerst naar de handwerkbeurs in Zwolle. Dit blijkt de grootste van de Benelux te zijn, dus onze verwachtingen waren hooggespannen. We hadden al de websites bekeken van de 220 deelnemende bedrijven. We hadden een lijstje gemaakt van DE kramen die we ECHT niet mochten missen. Voornamelijk bedrijven die handgeverfde wol verkochten, vooral de merken die niet in deze regio te verkrijgen zijn. Je kunt natuurlijk wel alles via de website bestellen, maar ja, wij willen de kleuren zien, wij willen de zachtheid voelen.
Alex bracht ons met de auto naar het station. Daar pakten we de trein naar Gouda om daar de intercity richting Zwolle te pakken. Het liep even anders. Er was weer eens een wisselstoring bij Utrecht (vriesweer, sneeuw), dus we moesten weer een paar keer extra overstappen. Uiteindelijk kwamen we ruim een uur later dan gepland aan bij de IJsselhallen. Nou ja.
Het was al gezellig druk op de beurs. Maar het was goed te doen. Alles was ruim opgesteld. Ik was nog maar net binnen of ik kreeg al een eerste compliment over mijn groene Keltische omslagdoek met mijn, inmiddels uit Ierland bestelde en binnengekregen, bijpassende Tara broche! En die kreeg ik die dag nog wel meer. Goh, leuk! Ook Mariska, die de omslagdoek die ze voor mij had gebreid om had, kreeg complimentjes. Leuk te horen, hoor.
We hebben stuk voor stuk alle breikramen uitgebreid geinspekteerd. Sjok, sjok. En na de lunch zijn we gaan kopen dàt wat we van plan waren. Ik heb mijn bol Unikat. Wolliez is daar gespecialiseerd in. De kleur had ik thuis al uitgezocht. Zowel Mariska en ik hebben bij 'Atelier Wol en Zijde' een streng Manos Del Uruguay gekocht. Heerlijk zachte handgeverfde Fair Trade wol in prachtige kleuren.
Bij 'Wol met Verve' liep ik tegen een mooie kleur turkoois/groen/blauw/paars aan. Die kon daar niet blijven liggen, hoor. Met een extra bol egale bijpassende kleur erbij wordt dat weer een leuke omslagdoek. Heb ook nog een Addi click-haaknaald gekocht. Die kan ik nu 'gewoon' gebruiken of ik klik hem aan een kabel van mijn rondbreinaalden set...dan kan ik er ook Tunisch mee haken. (nog nooit gedaan, maar ligt ook nog in het verschiet).
Mariska is van plan om zelf zijde te gaan verven, dus zij heeft twee strengen mooi glanzende 'kale' zijde gekocht. Ben benieuwd hoe dat gaat. Ik heb mijn oude soeppan al opgeofferd daarvoor. ;-)
En toen kwam de laatste beslissing...zal ik nou wel of zal ik nou niet die strengen kopen met die glitters en die pailletten?? Ik had op de site van Debonnaire Yarns, een engelse firma, al een prachtige shawl gezien. Vol glits and glamour. Maar jeetje, wel duur... Maar ook pure zijde. Handgeverfd. Ook in de kraam hing die shawl, gebreid en al. En ja, ik was er weer weg van. Zacht, glanzend. Glimmertjes. Zal ik wel, zal ik niet? Twijfel, twijfel. Maar ja, als ik het niet zou doen....zou ik spijt krijgen. En als ik later alsnog zou bestellen, kreeg ik de portokosten er weer bij. Nog maar eens een rondje lopen. Nog maar eens voelen aan de shawl. Nog maar eens een rondje lopen. Uiteindelijk toch maar gekocht. En ik ben blij toe ook. :-)
De reis terug verliep voorspoedig. Alex kwam ons weer netjes halen van het station. We voelden onze voetjes wel. We hadden toch bijna 8 km geslenterd. Het was het allemaal waard. Volgend jaar gaan we weer! En we kunnen weer even vooruit. Maar eerst even afmaken waar we nog mee bezig zijn.....

donderdag 9 februari 2017

Over mysterieuze doosjes en lekker zingen....

Nou, deze week heb ik wel vaak genoeg gezongen. Eerst afgelopen zondag in huize Vredenburch in Rijswijk. De ontvangst was zoals altijd uitstekend met koffie/thee, koekjes en limonade. En het publiek is ook altijd weer enthousiast. En daar doe je het voor, natuurlijk. (nee, niet voor de schaal met bitterballen die in de pauze rondging en niet voor de roos die we allen na afloop meekregen) ;-)
Na afloop ben ik thee gaan drinken bij mijn zus waar ik, toch wel doodmoe, op de bank neerplofte. Ik bekeek mijn mobieltje eens. Hee, wat was dat nou weer voor een foto die ik van Mariska doorgestuurd had gekregen..... Een doosje met ' You and Me forever' erop? Verder niks erbij? Huh? Wat is dit? Zit daar een ring in? Heeft ze een aanzoek gehad??? Gaan we nou voor een trouwjurk shoppen??? Is het wel een doosje?? Of is het zo'n blokje met van die plakbriefjes? Vertel, vertel.... :-)
Nou, ze hebben nog geen grootse plannen. Ze hebben alleen vriendschapsringen gekocht. Leuk! (Mag ook wel na 6½ jaar verkering). En het leek Alex wel leuk om mij d.m.v. die foto een beetje op te fokken, omdat hij wel weet hoe ik meestal reageer. Tsssss. :-)) Missie geslaagd....

En tussen de Zumba (puf, hijg) en het stijldansen in (puf, hijg) hebben we ook weer geoefend voor de Scratch. Weer meer gekletst, dat is waar. We hebben ook afgesproken dat we eens een Mozart middagje gaan organiseren. Gewoon om te kijken of het misschien leuk zou zijn om volgend jaar eens het Requiem uit te voeren in Leiden. Kijken of de alt partij ons een beetje ligt. De sopraan partij klinkt wel errug hoog! Er zijn zat filmpjes op Youtube waar we eens mee kunnen oefenen. Gewoon eens aan Mozart ruiken. Kijken of hij niet te stoffig is. Een beetje afwisseling! Een beetje uitdaging!

En vanmorgen was het tijd voor de nieuwe workshop 'Eurovisie Songfestival' bij Enjoy. We zijn voorlopig gestart met een drietal nummers: Power To All Our Friends van Cliff Richard, Love Shine A Light van Katherina and the Waves en Halleluja van Milk and Honey. Die laatste is niet echt favoriet bij mij....beetje een zeiknummer vind ik persoonlijk....maar ik sla me er wel doorheen. Misschien wordt het nog wel wat.
We zijn al behoorlijk opgeschoten met het instuderen. Rap tempootje. Wel zo prettig.
Ben benieuwd naar de rest van de nummers. Er komt, dacht ik in de wandelgangen te hebben gehoord, nog een Johnny Logannetje aan.... Duim, duim....

donderdag 2 februari 2017

Breien, scratchen, dansen en aan de wandel....

Nou, van dat bloggen komt ook nog maar weinig terecht, hè? Ik moet er echt even voor gaan zitten en die tijd gun ik me niet. Nee, nou zeg ik het verkeerd: ik neem wel tijd om te zitten... maar dan heb ik mijn breiwerk in mijn handen. Had ik maar vier handjes! Maak er maar zes van, dan zou het huis er ook wat netter uit zien. ;-) Maar helaas, ik moet keuzes maken. Breien wint het tot nog toe.
Mijn keltische omslagdoek is bijna af. En dat is een doek van uitersten: de bovenste helft was binnen no time klaar, zelfs saai om te breien die tricotsteek. De rand met kabels slokt juist weer heel veel tijd op. Die rand kan ik alleen met daglicht en in alle rust breien. Elk steekje moet met aandacht gebreid worden anders klopt er van het hele patroon geen jota. Het patroon bestaat uit 16 naalden en één zo'n patroon kost me drie kwartier! En ik hoef er maar 28.... Maar het gaat goed en gestaag. De doek wordt alleen wat kleiner dan ik had gehoopt. Misschien dat ik dat met blocken nog kan oplossen. Ik zie wel.

Intussen hebben we ook al weer twee maal 'geoefend' voor de 'Musical Scratch' in Leiden. Ach, we hoeven eigenlijk niet echt te oefenen, de nummers zijn hetzelfde als vorig jaar. Komt goed. Het zijn gewoon gezellige bep- en snoep middagjes. Ook in dit groepje zijn er een paar begonnen met breien en haken. Het komt weer helemaal in! Misschien dat we na de scratch een brei- en haakmiddagje gaan organiseren. Uiteraard met taart erbij!

Jan en ik zijn ook weer begonnen met dansles. Poeh, dat valt nog niet mee. We moeten weer onze oude vergeten stapjes terug zien te herinneren, plus de inmiddels alweer nieuwe variaties in diverse dansen die we de afgelopen twee weken hebben geleerd. Ik ben echt kapot na afloop! Maar ook dat komt ongetwijfeld weer goed.

Mijn kleine achternichtje zie ik zowat elke week. Afgelopen keer heb ik eindelijk eens achter de kinderwagen kunnen lopen. Een lekker ding is het.
Ze kijkt elke week weer een stukje wijzer uit haar oogjes. Ik ben zo benieuwd hoe ze later wordt. Een bijdehante tante met een eigen wil van hier tot ginder, dunkt me. :-)

dinsdag 24 januari 2017

De mist in en andere poespas.....

Goh, zeg, dat was nog eens een rare gewaarwording. Loop ik vanmiddag, samen met mijn moeder, met de zon op ons bolletje, richting mijn zus voor een koppie thee. Lopen we in haar wijk de hoek om bij AH, zo PATS de mist in. Dat hadden we niet aan zien komen. Koud! Gek, hoor... achter ons blauwe lucht met het zonnetje. Voor ons één grote mistdeken. Het kan verkeren in ons Nederlandje.
Lorelai was ook aanwezig bij mijn zus. Ze had net haar flesje op en keek met grote ogen naar wie er nu weer binnenkwamen. Lief! Ze is ook alweer 6 maanden. Wat gaat het toch snel.

Mango is inmiddels ook al weer 10 maanden. Het blijft een portret. De laatste maanden heeft ze het voorzien op onze zebravink die hoog boven op de boekenkast rondscharrelt. Ze heeft al een paar keer een sprong vanaf de eettafel richting de kooi gemaakt. Nu hebben we mooie diepe krassen in het hout. Jippie! De hele zijkant van de tafel is nu gebarricadeerd met spullen: een oud kerststukje, een stapel paperassen en een mandje met kantoorbenodigdheden. Die moeten daar helaas voor eeuwig blijven staan, denk ik. Als ik niet achter de pc zit, dan wordt ook het toetsenbord ingezet als vangrail. Ik moet zorgen dat de stoel scheef staat,want ze gaat op de bovenrand staan om haar sprong te berekenen. Dan heeft ze toch weer een paar extra centimeters die ze moet overbruggen. *zucht* Aan de bovenkant van de boekenkast heb ik schuin opstaande stukken karton geplakt. Ook weer een poging om haar te ontmoedigen. Alle boeken IN de kast heb ik over de randen van de planken gezet. Zodat ze daar ook geen houvast zal hebben mocht ze weer eens een poging wagen om gewoon naar boven te klimmen. Ja, je moet wat, hè, met zo'n boerentrien in huis.... Het eerste wat ik tegenwoordig doe als ik thuiskom is kijken of de kooi er nog staat en of er geen veertjes en afgekloven botjes liggen. :-/ Pffff. Met geen een kat ooit last gehad. Maar met deze.......
Ze werd ook veel te groot voor de oude krabpaal met plateau. Nu hebben we een nieuwe. Eentje met diverse etages. Maar ja, nu willen ze natuurlijk meestal allebei tegelijk in het penthouse liggen. Krijgen we daar weer ge-etter over. Wat een poespas!

Laatst weer eens even zitten scrappen. Wilde nog een afscheidsbedankkaartje voor onze dierenarts maken. Ze gaat met pensioen. Heb ook gelijk nog een paar foto's van de kerst gescrapt.


maandag 16 januari 2017

Over knotjes....

Ik ben toch wel een beetje verslaafd aan die Wibra Fenna wol, hoor. Het breit en haakt prima.
En dan hebben ze ook steeds van die leuke kleuren! En dan neem ik maar weer een zooi bolletjes mee. Deze omslagdoek hier rechts heb ik gehaakt uit 4,5 bol. En ik ben er helemaal tevreden over. Het was een leuke klus om te doen. Ik blijk toch wel erg van haken te houden. Er zit zelfs geen ene fout in! Het patroon heet 'Dawn in the Woods' en is gratis te downloaden! Je kunt maar beter niet het uitgeschreven patroon volgen. De tekening werkt veel beter en is veel overzichtelijker.
De rand heb ik nog wel even geblockt zodat het opengewerkte patroon beter zichtbaar werd. Ik vind hem erg leuk geworden! En ik had nog een beetje wol over dus ik heb er ook maar gelijk een muts bij gehaakt. Uit het blote hoofie, zonder patroon. Nog gelukt ook....


Toen ik er bijna klaar mee was had ik op Ravelry al weer een nieuw patroon gezien. Dit keer een omslagdoek met een beetje iers patroon, Celtic Myths. Ik hou wel van omslagdoeken. Dat neemt net genoeg tijd in beslag om niet te langdradig te worden. Want dan verlies ik mijn interesse. Twee à drie weken aan iets werken vind ik lang zat. Dan wil ik weer een nieuw kleurtje zien, dan wil ik weer een ander steekje. Deze omslagdoek gaat het dus worden. En ja, zo'n keltische MOET dan natuurlijk in groene tweed! Vind ik wellll. Dus dan ga je maar weer eens het internet op om naar bolletjes te zoeken met dezelfde stekenverhouding als op het patroon. Zo wijs ben ik inmiddels wel. Ik kwam uiteindelijk uit op Lang Yarns Seta Tweed. Na een paar dagen wikken en wegen tussen drie kleuren groen heb ik uiteindelijk gekozen voor mooi olijfgroen. Het duurde even voor mijn bestelling binnen was aangezien ze niet voldoende bolletjes van hetzelfde verfbad meer hadden. Intussen heb ik dus maar even in Mariska's wolvoorraadje gegrasduind. Daar kwam ik gemêleerde dikke wol tegen. Mooi, daar kan ik ook nog wel even snel een das van breien. Op naalden 7, dus daar vloog ik doorheen. Ook weer met een gratis patroon op Ravelry. Tjonge jonge, wat is dat toch een fijne website! Neem eens een kijkje zou ik zeggen. Je moet er wel even een accountje voor aanmaken, geloof ik. Maar dat is gratis. En dan heb je ook wel wat!