woensdag 18 oktober 2017

Gekledder en geknipper....

Ik ergerde me al een tijdje aan de staat van onze twee fauteuils. Ze staan er natuurlijk ook al een jaar of 18, denk ik. En beige bekleding, ach ja....kon je het nog wel beige noemen? Vooral de armleuningen waren grijzig. En laatst ging er ook nog eens koffie overheen... Ut zag er niet uit! En wat doe je dan?? Je huurt een shampoorellen-machine. Had ik nog nooit van mijn leven gedaan, dus het was wel even een dingetje. Een fles schoonmaakspul erbij. Genoeg voor 50 à 60 m². Dat moest toch wel genoeg zijn? Mango zag me met het grote gevaarte binnenkomen en koos gelijk het hazenpad naar boven. Kiwi lag op de bank en zag mijn gehannes ietwat geamuseerd aan.
Ik weet nu waarom er staat dat je de rest van de meubels uit de buurt moet zetten. Wat een natte kledderzooi! Alles zat onder. Wel weer leuk als je het water weer kon op stofzuigen. En wat een vies water kwam er af! Dat wil je niet weten. Heb de stoelen meerdere keren geshampooreld. Het vloerkleed heb ik ook maar gelijk twee keer gedaan. Zo ging die fles alsnog bijna op. Maar toch...om nou te zeggen: Oh, wat zijn de stoelen weer mooi schoon! Nee. Wel stukken beter dan eerst, maar echt weer als nieuw? Neuh. Volgens mij ben ik gewoon aan nieuwe stoelen toe. :-)
Omdat we toch niet op de nog natte stoelen konden zitten, zijn Mariska en ik (ik met nog natte broekspijpen)'s middags maar eens naar de Driesprong geweest. Daar was alweer de jaarlijkse kerstshow opgebouwd. Ah, wat is hij weer mooi! Sfeervol, stijlvol. We hebben weer een hoop frutsels door onze handen laten gaan. We hebben weer een aantal leuke ideetjes voor de kerst opgedaan. Ik was helemaal weg van een nieuw soort kerstverlichting. Nou, ik weet niet of het helemaal nieuw was, maar het viel me dit jaar op. Van die clusterverlichting, maar nu met hier en daar een knipperend lichtje erin. Net genoeg geknipper, subtiel, niet van dat hysterische. Ik moet nog maar eens terug. Toch maar die lichtjes halen!
Ik had er een klein filmpje van gemaakt. En thuis heb ik hem tot een loop-gif gemaakt. Grappig, toch? Geknipper tot in het oneindige....

maandag 16 oktober 2017

Na het zingen de kerk uit....



Afgelopen zaterdag: het Zoetermeers Koren Festival, waar een tiental koren aan hebben meegedaan. Het doel van dit festival was om de Zoetermeerse bevolking kennis te laten maken met de diverse koren in Zoetermeer en om de kwaliteit van de deelnemende koren te verhogen. De koren werden beoordeeld door een vakkundige jury. 
Ook wij, vrouwenkoor Enjoy, hebben meegedaan. Al wekenlang hadden we ons voorbereid: nummers uit het hoofd leren, opstellingen oefenen. Altijd toch wel spannend om mee te doen. Zijn we wel goed genoeg? Durven we wel? We zijn altijd een beetje onzeker over onszelf.
Eigenlijk komt dat ook een beetje door de plek waar we repeteren; een wijkcentrum met een brakke akoestiek. Zo hoor je nooit hoe we écht (kunnen) klinken en denk je altijd dat het niet goed genoeg is.
De Nicolaaskerk was de eerste lokatie waar we een optreden gaven. Een kerk met een flinke nagalm.
Maar wat zingt dat lekker, zo'n kerk. Het gaat bijna vanzelf. Bijna, hè...;-) We hebben er prettig gezongen. Vooral onze rustige nummers gingen prima, zoals Love Of My Live, Mag Ik Dan Bij Jou en Gabriella's Song. Klonk allemaal erg mooi, hoorde ik later op de geluidsopname. The Rhythm of Live daarentegen vond ik echt vreselijk klinken. Dat nummer gaat te snel voor zo'n galmende kerk. Dan gaat het geluid rondzingen....
Dat optreden was eigenlijk een soort van generale repetitie voor het optreden erna in de Oude Kerk. Daar was een jury aanwezig om ons te beoordelen. 
De kerk zat vol. Mijn moeder en haar vriend, mijn zus en mijn Jan waren er ook. Jan heeft met de camera opnames gemaakt van ons optreden. Ik was zo benieuwd hoe ons nieuwe Estonische nummer, Muusika, zou klinken in een kerk. Dat MOEST opgenomen worden, vond ik. Ik vind het zo'n mooie simpele melodie. Heerlijk om te zingen. Ondanks dat het een onverstaanbare taal is was het instuderen van de tekst eigenlijk vrij simpel. Ik had er minder moeite mee dan met het tweede couplet van Beg,Steal or Borrow. Wij als sopranen zingen flarden van het tweede couplet, dus de zinnen die we zingen hebben geen verhaal. Pff, dan onthou ik het minder.
Nou, ook dit optreden klonk boven verwachting goed. We kregen een heel positief juryrapport mee naar huis. De dirigent was tevreden, wij waren tevreden, het publiek was ook tevreden. Ze vonden het mooi en het repertoire afwisselend. Leuk om mee te maken als koor, zo'n dag! Mag van mij vaker!

maandag 9 oktober 2017

Sound of the Sixties

Na Hilde en Marianne opgehaald te hebben reed ik, uiteraard midden in een gigantische hoosbui, naar Dekker, waar de 150 e editie van the Sound of The Sixties gehouden zou worden. De 150 e editie dus al, waar deze voor ons de maagdelijke 1e zou worden. En hadden we geweten hoe megadruk het zou worden, hadden we veel eerder voor de deur gelegen! Nadat we de rest van onze groep hadden begroet gingen we naar binnen. Tja, alle stoelen en tafels waren al bezet. Dat werd staan! Op zich wel leuk want je ziet meer. We hadden een plekje langs de rand van de dansvloer uitgezocht. En om 20.00 begon het spektakel. The Murphy Jets beten het spits af. Eén van de bandleden zat al 61 jaar in het vak! Hoe oud zal ie dan wel niet geweest zijn.... :-)
Nu bestond het publiek ook wel merendeels uit zestigers en zeventigers. Maar dit was wel het (nog) krasse soort. Sommigen gingen helemaal uit hun dak op de dansvloer! En hoe later op de avond hoe losser de voetjes. Voor ons was het makkelijk: één stap vooruit en je stond op de vloer. We hebben ook lekker mee geblèrd met al die bekende nummertjes van vroeger.
Jan en Joke (mijn oom en tante) waren er ook. Zij hadden nog net een tafeltje met twee krukken kunnen bemachtigen. Tijdens het optreden van de Middle Of The Road heb ik Joke's aanbod om even op haar kruk te zitten maar aangenomen. Ahhh, lekker, zeg! Ik voelde inmiddels mijn voeten wel. Geen pijn, gelukkig, maar gewoon moe.
Aan het eind van het optreden van de laatste band zijn we maar weer eens opgestapt. Hartstikke moe, nog met een hoofd vol muziek en een dichtzittend oor zijn we weer naar huis gegaan. Soley, Soley, Soley, Soley.... zit nu nog steeds in mijn hoofd. En Chirpy Chirpy Cheep Cheep, Chirpy Chirpy Cheep Cheep Cheeeeeep! Maar al met al was het een leuke avond.
Ik had nog wat filmpjes gemaakt, maar die zijn mislukt. Ik hield mijn hand weer eens voor de microfoon. Nu heb ik alleen beeld, geen geluid. Wat een tuttebol. Pfff.

donderdag 5 oktober 2017

Een dagje Den Haag...

En daar zat ik gisteren in de Randstadrail, samen met 3 klassen met kinderen, die óók allemaal naar Den Haag gingen. Zij gingen naar het Generation Discover Festival op het Malieveld. Wat een gekakel, wat een drukte! Echt, hoor, als ik niet op een bepaalde tijd met Mariska had afgesproken had ik een trammetje later genomen. Pfff. Ik word echt oud nu....ik kan niet meer zo tegen herrie aan mijn kop.
Eén van mijn doelen in Den Haag was om naar een wolwinkel op het Westeinde te gaan, Cross & Woods. Niet dat ik echt wol nodig heb, hoor... Ik heb nog paarse wol liggen dat ooit een trui of een vest moet worden. Heb nog 3 prachtige strengen Manos del Uruguay liggen met bijpassende kraaltjes dat ook nog een vest moet worden. (ik kan maar geen goed patroon daarvoor vinden op Ravelry.)
Ik heb Suzanne's wol nog liggen. Maar toch.... Ik sta altijd open voor nieuwe wolletjes.
En wat een leuke winkel is dat Cross &Woods! Ik had al via de website gekeken wat ze allemaal hadden. Mijn oog was gevallen op Tréliz. Alleen was de kleur in het echt toch wel anders dan ik had gedacht. Dat ging um niet worden. Mijn andere oog had ook al verlekkerd gekeken naar een bepaalde kleur Malabrigo wol. Oeh, die vond ik wel erg mooi. Dus die strengen gingen wel mee naar huis.
Op dit moment is er een KAL (knit a long) bezig van Stephen West. Dat is echt een geniale designer. Een beetje typische knul, maar wel heel creatief. Hij ontwerpt heel aparte modellen met ook hele aparte kleurencombinaties. Dat moet je durven. Ik wil het graag, maar ik durf nog niet. Ik hou alles wat hij ontwerpt en doet wel in de gaten... Misschien volgend jaar. Hier is nog een gek filmpje dat hij dan weer het internet opslingert.



Marks & Spencer is nu wel een trieste boel, hoor. De winkel is al bijna leeg verkocht. Heb nog wel een bh voor de helft van de prijs kunnen scoren. Ik vind het echt jammer dat ze weer uit Nederland vertrekken. Ben wel benieuwd wat er nu in dat mooie pand komt.
Geluncht hebben we deze keer, (het restaurant van M&S was ook al dicht) bij Grand Café Haagse Bluf. Daar zit je boven ook leuk met uitzicht op de Groenmarkt.

Bij Zara en TK Maxx zijn we uiteindelijk geslaagd voor wat kleding. Een gedeelte van Mariska's nieuwe kleertjes werd alvast als, mijn aan haar te geven, verjaardagskadootje bestempeld. Voor de rest van het totale bedrag wilde ze dan wel een kadobon voor een piercing-shop hebben. Huh?? Ja, mevrouw wil een daith. Ik heb het moeten koekelen. Een daith... Wist ik veel. Had er nog nooit van gehoord. Ik heb nu de plaatjes gezien. Nou, zij liever dan ik.....:-) Aan mijn oortjes geen fratsen!
Geen idee trouwens hoe haar verjaardag dit jaar gaat verlopen. Die dag moet ze Alex naar Schiphol brengen. Die vliegt dan met een collega naar San Francisco voor een weekje (gedeeltelijk) werk en plezier. Zelf gaat ze 's avonds naar de film met een vriendin. Dus geen idee wanneer wij haar misschien even mogen feliciteren.... Druk druk druk. Ach, we zien of horen het wel.....:-)

vrijdag 22 september 2017

Van de regen in de drup...drup....drup.

Een paar weken geleden... Tik.......Tik...Tik. Jan en ik zitten in de kamer. Tik... Tik.......Tik. Waar komt dat toch steeds vandaan, dat getik? Mango zit als een zombie voor de toiletdeur naar boven te kijken. Komt het daar vandaan? Ja, hoor: lekkage! Buiten regende het al een paar uur en binnen begon het ook flink door te lekken. Vanaf het badkamerdak, zo door het ventilatiekanaal, naar beneden de toiletruimte in. Krijg nou tandjes. Maar snel een bakje eronder gezet. Een paar uur later was het alweer droog. En verder weken geen last meer gehad. Tot afgelopen weekend. Weer veel langdurige regen. Ajjj. Nu was het geen tik..tik..tik..meer. Het was nu plens, plens, plens! Snotverdorie! Zandzakken voor de deur! Maar weer een bakje aangerukt! Maar in plaats dat ik af en toe het bakje even controleer... het op spetterende water doorweekte ook nog eens het behang! Ik had beter een emmer neer kunnen zetten!
Toch maar eens een melding richting de Vestia gemaakt. En vanmiddag kwam er een mannetje. Die is het dakje opgeklommen. Wat blijkt: er ligt een grote deken van dichtgegroeid mos tussen het grind. Zo dik dat dat gewoon geen water meer doorlaat. Dat water stijgt en loop over in het ventilatiekanaal.
Hij heeft nu een gedeelte rondom het kanaal schoongemaakt en een paadje gemaakt richting de afvoergoot. Hij zou een melding richting de Vestia maken dat het hele dakje schoongemaakt zou moeten worden met een nieuwe laag grind erop. Nouuuuu, ik moet het nog zien! De Vestia loopt niet zo hard meer. Ik denk dat het hier wel bij blijft. Nou ja, zolang we verder droge billen en voeten houden vind ik het best.
Ik kreeg nog een blikje met pepermuntjes van de firma Patina. Voor de doorgestane nattigheid. Toch wel lief. Mooie reclame ook! ;-)

dinsdag 19 september 2017

Hamsterennnnnnnn......

Vanmorgen, tegen achten... ik zit te ontbijten. Boterhammetjes, thee, mandarijntje erbij. Ik zeg Jan gedag die naar Eindhoven gaat. Hij heeft zijn hielen nog niet gelicht of ik denk: 'wat gebeurt er nu???'.
Mijn rechterwang begint op te zetten. En niet een klein beetje. Binnen een halve minuut heb ik formaat hamsterwang! Wat IS dit?? Wat krijgen we nou?? Dit had ik nog nooit meegemaakt. Zó snel, zó dik. Het stond helemaal strak gespannen. Tja, wat nu?? Voel ik pijn? Nee, niet echt. Voel ik me niet lekker? Nee, voel me prima. Krijg ik nog gewoon lucht? Ja. Heb ik koorts? Nee.  Allergische reactie ergens op? Geen idee. Zou niet weten voor wat.... Voor de zekerheid toch maar een antihistamine ingenomen.
Maar ja, wat nu. In de spiegel kijken. Ieeuuwwww. Dat ziet er niet uit! Toch maar even de huisarts bellen om te vragen wat ik ermee aan moet. Een bandje: de praktijk van dr. ^$$^^;% is gesloten, belt u de huisartsenpost maar.
De huisartsenpost gebeld. Bandje: de huisartsenpost gaat pas om 17.00 uur open, belt u uw huisarts maar..... Ut zal eens niet! Gewoon niet te bereiken, hè? Het spoednummer bellen? Nee. Da's overdreven. Wat nu?
Dan maar gewoon naar de praktijk lopen en kijken wie er wel aanwezig is. Ik wilde toch weten waarom ik zomaar in de Hulk aan het veranderen was. Uitleg gedaan over de bandjes die ik te horen kreeg. 'Ohhh, dan staat het verkeerde bandje aannnnnn'. Irritant vind ik dat. Maar goed, een andere dokter was wel genegen om mijn chubby cheek even te bekijken. Het bleek een gevalletje van een verstopte speekselklier te zijn. Nooit van gehoord! Nooit eerder gehad! Ik moest maar zure dingen eten. Van die citroenballetjes of van die zure matten. Dan zou het wel weer openspringen en beter gaan. Mocht het nou niet overgaan, kon ik terugkomen.
De hele ochtend heb ik op die zure ballen gesabbeld. Ook wel weer eens lekker trouwens. Nou ja, niet tijdens de Zumba (Ja, ik heb inmiddels weer een nieuwe Zumbaclub gevonden!). Ik wilde er niet in stikken natuurlijk, met al dat gespring. In de loop van de dag begon mijn wang alweer wat te slinken. En nu is het echt op z'n retour. Nog niet helemaal weg, maar wel bijna. Maar raar was het wel.

woensdag 13 september 2017

Yorkshire 2017... op bezoek bij Suzanne!



Dag 1:
Na een rustige vlucht (cakeje en koffie aan boord) kwam ik aan op Leeds Bradford. En omdat het weer nog goed was zijn Suzanne en ik eerst de Aysgarth Falls in het Yorkshire Dales National Park gaan bekijken. Een mooi stukje natuur met krachtige watervallen. Daar hebben we een leuke wandeling gemaakt. Uiteraard hebben we in het bijliggende plaatsje Leyburn koffie met gebak genuttigd. 's Avonds bij Suzanne thuis gegeten en vroeg naar bed! Ik was al sinds 5 uur in de ochtend op.... De oogjes vielen al dicht.

Dag 2:
Om de drukte in Whitby voor te zijn zijn we al heel vroeg in de ochtend vertrokken. Eerst met de auto door het Yorkshire Dales National Park richting de kust, een sowieso prachtige rit met mooie uitzichten. Aan de rand van de stad hebben we de auto geparkeerd op een Park&Ride terrein. En verder met de bus het stadje in. Goed geregeld. Ook daar weer rondgekeken en koffie gedronken. Ook de 200 traptreden beklommen richting Whitby Abbey. Daar heb je een mooi uitzicht over Whitby en de haven. De abbey zelf en de omringende graven zagen er een beetje spannend en luguber uit. Ik kan me goed voorstellen dat Bram Stoker hier geinspireerd werd tot het schrijven van Dracula! :-)
Na een stevige maaltijd (ik had nog nooit hertengehakt gegeten) in 'The Fox & Rabbit Inn in Pickering gingen we weer op huis aan. 's Avonds zijn we naar een koor geweest in Alne, een plaatsje verder op. Suzanne is al een tijdje op zoek naar een leuk koor in de omgeving en toevallig hield dat koor, The Alne Singers, een open avond. Dat was me toch geweldig! Er waren nog een paar nieuwen en we mochten gelijk meedoen. We zaten met zo'n 30 man (ok, 5 mannen, de rest vrouwen) in een grote kring. En in 5 kwartier hebben we twee nummers ingestudeerd! Supersnel en goed! Een kerstnummer 'Carol of the Bells' en een popnummer 'Stand By Me'. Wat kunnen Engelsen toch goed zingen. Uit volle borst, vol overgave. Zonder gezeur, zonder onzekerheden. Het stond als een huis. Zo leuk om mee te maken!
V
Dag 3:
Ik had beloofd om voor Suzanne een omslagdoek te breien. Maar wist niet welke kleur wol ze wilde. Dus op zoek naar een wolwinkel in de omgeving. Harrogate was the place to be. Bij Knits.etc zijn we geslaagd voor mooie wolletjes. Ik was zelf op zoek naar wol voor een KAL van Stephen West die eind september begint. Daar heb ik speciale handgeverfde wol voor nodig die dat winkeltje in Harrogate niet verkocht. De eigenaresse wist wel een andere winkel in de buurt, in Knaresborough. Wij ernaartoe. Eindelijk een parkeerplekje kunnen bemachtigen... blijkt de hele winkel opgeheven. Tssss. Jammer. Nou ja.
Op het programma stond vandaag ook nog 'Fountains Abbey & Studley Royal. Restanten van een oude abdij met mooie goed bijgehouden tuinen eromheen. Ook hier weer een mooie wandeling gemaakt. Het weer was nog steeds goed! Geluncht in het plaatselijke restaurant. Voor het eerst een Jacket Potatoe gegeten!
's Avonds was er een afscheidsetentje in the New Inn in Easingwold samen met 5 collega's van Suzanne. Suzanne heeft een nieuwe baan geaccepteerd en haar collega's wilden haar als (bijna afscheid, maar ook weer niet helemaal nog) wel even in het zonnetje zetten. Lief! Aardige mensen ook.

Dag 4:
Weer vroeg op pad. Eerst met de auto naar een Park&Ride in York. Daarna naar het station om de trein naar Leeds te pakken voor een dagje ongegeneerd winkelen! En Leeds is echt wel een winkelstad! Suzanne is geslaagd voor een broek en wat t-shirts. Ik heb een t-shirt, een schattig setje in elkaar passende schaaltjes (nu alsnog voor mijn verjaardag van Jan gekregen dus), een mini cakeblik voor halve cakes
en nog een leuke glazen herfstschaal (bij HomeSense) gekocht. Geluncht hebben we deze keer bij Harvey Nichols. Leeds is geen mooie stad. Wat wel leuk is zijn de vele Arcade's met winkeltjes. Elke Arcade is weer anders.
Uiteindelijk kregen we nog flink wat regen op ons kop. Tijd om terug te gaan met de trein!
Bij Marks&Spencer in York hebben we een indiase maaltijd gekocht en bij de buis opgepeuzeld. Kijkend naar Strictly come Dancing en naar 'The Last Night of the Proms. Er zijn al gelijk weer nieuwe plannen voor volgend jaar gemaakt: Last night of the Proms bij Castle Howard. Lijkt me gaaf! Ik hobbel wel mee!

Dag 5:
Op onze laatste dag zijn we naar RHS Garden Harlow Carrs geweest. Ik weet niet of je dat programma kent op BBC: the Chelsea Flower Show? Eens per jaar worden er dan op een terrein diverse tuinen aangelegd door allerlei gerenommeerde tuinarchitekten. Harlow Carrs is net zoiets. Een prachtige tuin in Harrogate. In de ochtend bleef het gelukkig nog nagenoeg droog, dus we hebben er nog van alles kunnen bekijken. Mijn oog viel op een hele aparte Dahlia, de Honka. Daar ga ik volgend jaar naar op zoek in Nederland. Die wil ik oooook.....
Toen het tijd was voor een hapje en een drankje zijn we naar binnen gegaan en hebben we aangeschoven in de rij bij Bettys
. Bettys is een eerste klas eetgelegenheid. Een tearoom/restaurant met topproducten. En lekker was het, ja! Ook de presentatie is altijd mooi en luxe. Daar kan ik wel aan wennen.... :-)
We hadden nog wat tijd over, dus zijn we nog even naar Ilkley Moor geweest. Daar naar boven geklommen voor een mooi uitzicht over het stadje Ilkley. En toen was het toch echt tijd om naar Leeds Bradford te gaan. Ik moest weer naar huis! En na een bumpy vlucht met een zachte landing (boterham en koffie aan boord) kwam ik weer in ons kouwe platte kikkerlandje aan waar Jan, Mariska en Alex al op me stonden te wachten! Lief, zo'n ontvangstcommissie!
Maar wat fijn dat ik Suzanne weer heb gezien! We zijn weer helemaal op de hoogte van elkaars leven! :-) Ik heb weer een hele fijne tijd gehad in het mooie Yorkshire! Mijn dank is groot!