maandag 27 maart 2017

Over stront aan de knikker en elastieke benen....

Met Kiwi ging het weer niet lekker. Ze at niet. Ze lag maar stilletjes achter de bank. Ik vond het eng. Dus maar weer naar de dierenarts geweest. Ze had geen koorts, gelukkig. Maar waarschijnlijk wel weer last van haar darmen. Ondanks dat ik al sinds november twee maal weeks een laxeermiddeltje als ondersteuning toedien. Nu dus voorlopig maar elke dag. Ze heeft ook een injectie tegen de pijn en een klysma gehad. Nou, die werkt, hoor! Achgossss. Je had haar moeten zien lopen toen het hekje van de mand openging! Rechtstreeks de tuin in en zitten. Ik denk dat ze de bak op één hoog niet eens had gered. Nu maar hopen dat ze zich snel weer wat beter gaat voelen. Ik vind dat maar niks als er een poes haar zelfje niet is.

Gisteren hebben we met het koor een leuke middag gehad bij verzorgingstehuis Magnolia, hier in Zoetermeer. Voor zo'n kleine huiskamer zong het opvallend makkelijk. Meestal slaat het geluid dan dood. We hebben ons best weer gedaan. De meeste oudjes waren enthousiast. Alleen hebben sommigen van ons concert niets meegekregen...die waren diep in slaap. Nu zaten die ook wel op een bank...waarschijnlijk een SLAAPbank? Een andere mevrouw had een te groot gebit in die ze heel bedrijvig door haar mond liet rollen. Een feest om naar te kijken! Weer een andere mevrouw liet vaak van zich horen (Hé, mevrouw!) of liet steeds haar 'thumbs up' zien. Maar al met al een leuke middag. Ontvangst van ons koor was ook prima. We konden zelfs wijn of een advocaatje krijgen in de pauze!

's Avonds was het tijd voor onze dansles. Daar heb ik weer even een lachbui gehad om Jan's benen. Tijdens de slowfoxtrot zou ik met een voet tussen Jan's benen terecht moeten komen, maar dat lukte steeds niet. Elke keer stond hij daar met gekruiste voeten voor me waar geen poot van mij tussen te krijgen was. Ik moest gelijk aan dat liedje denken: Oh Foxy Foxtrot met je elastieke benen.
Nu moet ik sowieso weer dat netjes 'volgen' weer onder de knie zien te krijgen. Ben dat toch weer helemaal kwijt geraakt in dat jaar dat we niet dansten. Dansleraar Fons zegt wel eens gekscherend: Als ze niet meegaat, dan laat je haar maar staan.
Dit is trouwens onze laatste cursus. De dansschool gaat sluiten. Fons en Willy gaan met pensioen. Jammer, maar wel heel begrijpelijk. Zij willen ook wel eens een avondje vrij. Ik zal het wel gaan missen. Heb het altijd prima naar mijn zin gehad bij hen. Binnenkort misschien maar eens op zoek naar een andere dansschool. :-/

woensdag 22 maart 2017

Ben ik in beeld?

Halloooo, heb ik vandaag beeld? Dat is elke dag weer de vraag als ik de computer opstart. Er is iets niet helemaal goed met het beeldscherm. Soms ging ie ineens gewoon uit. Pats, op zwart. Ik dacht dat ik het laatst verholpen had door een pinnetje in de aansluiting weer recht te buigen, maar nee. Echt helemaal uitvallen doet hij nu niet, maar bij het opstarten flikkert hij aan alle kanten. Hij komt moeizaam op gang, zeg maar. Nu is het even wachten op Jan. Die gaat kijken of we nog ergens een andere aansluitkabel hebben. Kan even duren.... En anders moet ik maar op zoek naar een andere driver. Misschien dat dat helpt.

Intussen is die wolhaspel uit China vandaag al afgeleverd! Nou, dat is wel superdepuper snel, zeg! Op sommige dingen zit je maanden te wachten (incidenteel), soms duurt het een paar weken (meestal) en deze wolwinder heeft er maar een week over gedaan. Top!

Ik ben nog creatief bezig geweest met versleten droogloopmatten. Ik had een paar nieuwe gekocht en liep net met de ouwe naar de afvalbak toen ik ineens een idee kreeg. Mango heeft namelijk, al sinds ze klein en nog schattig was, de onderkant van de stoelen totaal naar de Filistijnen geholpen. Dan ligt ze op haar rug eronder en draaide zich razendsnel rond door met haar nagels in de bekleding te klauwen. Jippie, boffen wij even! Het leek wel of er een heuse baard onder de stoelen hing. Geen gezicht! Alhoewel..misschien wel modieus, zo'n hipsterstoel.
Eigenlijk moeten we alle stoelen en de bank vervangen, maar dat is nu nog niet aan de orde. Laat mevrouw eerst nog maar eventjes uitrazen. Ze is haar waanzinnige buien nog niet te boven.
Maar wat nu als ik de oude matten niet weg zou doen maar onderaan de stoelen zou bevestigen! Na een wasbeurt, zo gedacht, zo gedaan. Stoel op z'n kant, ik in de weer met nietmachine en schaar. Ging prima. Tot ik ineens een luide gil van Mariska hoorde: Mango zat op de zijkant van de stoel en zat verlekkerd een sprong richting de vogelkooi voor te bereiden! Zij dacht waarschijnlijk dat ik die stoel voor haar entertainment dichterbij de kooi had geschoven.... pfff. Ohhh, dat beest....je moet haar zo in de gaten houden. Maar de stoelen zien er nu weer baardloos uit in ieder geval. Geknipt en geschoren!
Binnenkort ga ik de paasbezem weer optuigen. Eigenlijk tegen beter weten in. Denk niet dat die bezem lang overeind blijft zolang 'Trees Terreur'
hier rondloopt.....

donderdag 16 maart 2017

Lente!


Wat een heerlijk weertje! Lente!
Vanmiddag heb ik voor het eerst eventjes in de tuin gezeten. Maar ik zit altijd zo rusteloos.
Dan weer opspringend om een paar potten te verschuiven, dan weer om een Hortensia te snoeien.
Dan weer om te gaan vegen. Daar moest ik alweer mee ophouden want de kliko is alweer vol. Nou ja, maar weer twee weekjes wachten tot ie geleegd wordt.
In ieder geval is ons krakkemikkerige houten bankje weg. Een kant was al ingestort, de andere kant werd gestut door een grote stapel aardewerken potten. Hopla, laatst samen met Mariska, tot gort geslagen en gelijk naar de vuilstort gebracht. Dat geeft weer lucht.
Nu maar eens kijken wat ik op de vrijgekomen plek ga zetten. De Driesprong had gisteren in ieder geval nog niets van mijn gading. Ja, wel een paar schattige konijntjes. Die staan nu alvast lief te zijn op de tuintafel. Ook mijn favoriete tweekleurige grote paarse violen waren er (nog) niet. Nou heb ik wel zakken potgrond en niks om erin te zetten...snif.

Het breien van mijn zijden omslagdoek gaat goed. Niet snel. Het is dan ook ragfijne zijde. Wel zacht en mooi. De body van de shawl is af. Ik ben nu met de opengewerkte rand bezig. Terwijl je die breit hecht je hem gelijk aan de shawl vast. Wel weer een klusje om je aandacht bij te houden. Je koopt die zijde in strengen. En ja, dat moeten weer bolletjes worden. Dus in de weer met twee tegenelkaar aan staande stoelen om de streng overheen te hangen. Daarna handmatig de draad tot een bol winden. En dat gaat langzaaaaaam. Heb ik daar geduld voor?? Neeeee! Hmmm, dat moet toch makkelijker kunnen? Blijkbaar kan dat d.m.v. een wolhaspel. Had er nog nooit van gehoord. Maar als ik het filmpje mag geloven gaat dat supersnel. Dus maar gelijk weer een bestelling bij Aliexpress gedaan. In ons geval wordt het een houten haspel. Dat voelt nostalgischer... Ik hoop dat zowel Mariska als ik er wat aan zullen hebben.
Ook gelijk kraaltjes besteld voor een volgend breiseltje.
Maar daarmee moet ik van mezelf wachten tot ik bovenstaande shawl heb afgebreid en de badkamer heb opgeknapt.....


maandag 27 februari 2017

Unikat, Virtual Reality, dance moves...

En zo is er weer een shawl af! Deze heb ik gehaakt met Unikat, een vierdraads verlopend garen.
Het was even een apart gevoel, haken met dat spul. Aan het begin stak ik steeds met mijn haaknaald door de draad. Dus een hoop gepiel. Mopper de mopper. Later had ik de slag te pakken. En dan schiet het op. En dan blijf je haken! Want elke keer verandert er een kleurtje in je draad. En dan doe je nog maar een stukje...en nog een stukje en nog maar een stukje tot je bij het volgende kleine knoopje bent. Het patroon, de Erigeneia, was simpel. Hier en daar kwam ik niet helemaal uit en heb ik een beetje gesmokkeld. Daar zie je verder niks van. De rand heb ik weer precies pas gekregen. Heb er nog wel een paar extra toeren bij verzonnen, want mijn draad was nog niet op. Ik vind hem mooi geworden!

Op facebook ben ik lid geworden van een aantal brei/haak groepen en wat breiwinkels. Zonet kwam er weer een leuke aanbieding voorbij. Dus maar weer 2 strengen voor mezelf en eentje voor Mariska besteld. Daar maken we wel weer wat van! .... :-) Ideeën te over!

Laatst had Alex zo'n Virtual Reality bril/ding bij zich. Gaaf! Ik moet altijd zo lachen om dat soort gadgets. Zit je zomaar bij Max Verstappen in de raceauto. En zo voelt het ook, hè? Gaat hardddd. Ik zat helemaal mee te rijden. Durfde amper om me heen te kijken. Ik hield de bochten in de gaten. In de achtbaan is ook zoiets. Poeh! Nu weet ik precies waarom ik niet in die dingen durf! Ja, als ik met mijn rug naar de rijrichting zou zitten...dan zou het niet zo eng zijn. Leuk om eens zo'n ding te gebruiken en misschien bestel ik er ook nog wel eentje. Er zijn zat 360 º filmpjes op Youtube te bekijken...

Zaterdagavond heb ik zowaar Jan mee kunnen tronen naar het 'vrij dansen' in de dansschool.
Ik had namelijk al half en half afgesproken met Hillie en haar man. ;-) Jan is druk doende met de financiële overzichten van zijn oudleerlingen-vereniging. Maar daar gaat zoveel tijd inzitten. Tijd die hij eigenlijk niet heeft. (vind ik zelf, hoor, hij niet)
Maar zaterdagavond heeft hij gespijbeld en hebben we dus een gezellig avondje achter de rug. Nog wat kunnen oefenen met de nieuwe stappen in de samba en de quickstep. De slowfox met Jan ging voor geen meter, maar toen ik met Alex danste ging het wel. Zelfs nog een nieuw stapje erin geleerd, per ongeluk! Alex dacht dat wij dat stapje al hadden gehad. Hihi, niet dus...

maandag 20 februari 2017

Musical Scratch Leiden

We hadden de bus van 8.31 richting Leiden. Je kunt wel eerder gaan, maar dan sta je in een gigantische rij bij de Pieterskerk waar de Musical Scratch jaarlijks wordt gehouden. Nee, laten ons maar lekker op ons gemakkie aan komen kakken... om het maar plastisch uit te drukken.
Jassen uit, plekje op de tribune innemen (die Marjan en Hennie al voor ons hadden geconfisqueerd), koffiemuntjes kopen, plasje plegen en dan nòg heb je tijd om een beetje rond te kijken voor de happening van start gaat.
We waren dit jaar met 808 zangers. Doordat het repertoire vorig jaar exact hetzelfde was gingen we voorspoedig door de oefensessies heen. Ook het orkest had dit jaar minder aanwijzingen nodig.
We zaten net in een nummer tot er commotie bij de mannen ontstond. Er was er eentje niet goed geworden! Die werd door mensen van de EHBO de tribune afgedragen. Poeh, de man zag asgrauw. Later hoorden we dat het alweer een stuk beter met hem ging. Gelukkig maar.
Tussen de middag hebben we, aangezien La Place gesloten is, bij de HEMA gegeten. Wat ging het daar tergend langzaam allemaal. Veel te weinig personeel zo rond lunchtijd. Mijn broodje was gelukkig kakelvers en mijn croissantje ook.
's Middags hebben we weer geoefend, nu met de solisten erbij. Dit jaar waren dat Vannessa Thuyns en Luc Steegers. Ze waren helemaal top! Wat een heerlijke stem heeft die knul, zeg. Ik hoop dat dat een blijvertje is!
Ik heb eigenlijk de hele dag een goed gevoel gehad. Over ons zingen (iedereen rond me zong goed), over het orkest, over de solisten met hun mooie stemmen en over de dirigent Martin van der Brugge natuurlijk. Hij doet het toch maar. En ook op zo'n humoristische manier.
's Avonds hebben we net als vorig jaar bij de Bierbengel gegeten. Ook dat was weer erg lekker. Dit keer had ik een salade van lauwwarme geitenkaas met honing, een kogelbiefstuk met Madeirasaus en een huisgemaakt chocoladetaartje met vanille ijs toe. Smul!
En toen was het eindelijk tijd voor het concert. Op een paar hele kleine dingetjes na ging ook dat uitstekend. Een heel sfeervol optreden. Het publiek was enthousiast en wij allen ook.
Klokslag 22.00 was het afgelopen. En na het in ontvangst nemen van het applaus zijn we weer naar de bus gelopen. Even lekker genietend van de frisse lucht. Dat heb je dan wel even nodig.
Tegen elven was ik weer thuis. Met mijn kop nog vol van de indrukken. Volgend jaar misschien toch wel weer musical? Of toch Mozart? Hmmmm. Eerst even afwachten of er volgend jaar wel weer wat nieuwe nummertjes bijkomen.....

vrijdag 17 februari 2017

Eénentachtig....een gouden leeftijd!


'Nee, ik vier mijn verjaardag niet thuis. Ik zie er zo tegen op. Al die boodschappen, en in de gaten houden of iedereen wel koffie met taart heeft gehad. Blwaahh.' Aldus mijn moeder die tegen haar 81e verjaardag zat aan te hikken. Nee, ze zou ons allen meenemen naar een restaurant voor een Indisch buffet. Nou, daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen! Altijd fijn om een avondje niet te hoeven bedenken wat je nou weer moet eten, toch?
Dus woensdagavond was het zo ver. We verzamelden bij Selamat Datang. We hadden een ronde tafel met daaraan weer een lange rechthoekige tafel. Beetje krap hier en daar, maar het kon allemaal net. Op een plek waar normaal een stoel staat stond nu de kinderwagen met daarin kleine Lorelai. Na de ontvangst van alle kadootjes en de mooie tekeningen van de meisjes gingen we maar eens langs het buffet. Nou, we hebben het ons lekker laten smaken. Toen de maagjes gevuld waren had mijn moeder een verrassing voor òns. Alle dochters èn kleindochters kregen ieder een kadootje van haar. Iets van goud. Dingen die ze zelf niet meer droeg of haar te klein waren. En ieder van ons kreeg iets waarvan mijn moeder dacht dat het goed bij diegene zou passen. Daar had ze over nagedacht. En zoals ze zelf zegt: ik geef liever met een warme hand dan met een koude! Nou, ik vind het hartstikke lief van haar. Maar ik vind het ook een beetje een enge gedachte. Net alsof ze al aan het einde van haar leven is. Terwijl ze 'pas' 81 is en er nog als een jonge blom bij zit. Een beetje een tegenstrijdige gedachte, zeg maar. Maar ik ben blij met mijn ringensetje met de gekleurde steentjes...mooi!
En Mariska is ook blij met haar gouden ketting. (Omdat dat kind zo'n mooi slank nekkie heeft, volgens mijn moeder). :-) Fijn dat ze nu iets van haar oma heeft.

Nou, ik ga maar eens het eten in de oven zetten. Vanavond alvast mijn tas inpakken. Paarse kleding klaarleggen. Morgen vroeg op, vroeg weg. Musicals zingen... de Scratch in Leiden! We hebben er zin in!

maandag 13 februari 2017

Naar de Handwerk Beurs....

Zondagochtend... half acht... tijd om te vertrekken! Mariska en ik gingen voor het eerst naar de handwerkbeurs in Zwolle. Dit blijkt de grootste van de Benelux te zijn, dus onze verwachtingen waren hooggespannen. We hadden al de websites bekeken van de 220 deelnemende bedrijven. We hadden een lijstje gemaakt van DE kramen die we ECHT niet mochten missen. Voornamelijk bedrijven die handgeverfde wol verkochten, vooral de merken die niet in deze regio te verkrijgen zijn. Je kunt natuurlijk wel alles via de website bestellen, maar ja, wij willen de kleuren zien, wij willen de zachtheid voelen.
Alex bracht ons met de auto naar het station. Daar pakten we de trein naar Gouda om daar de intercity richting Zwolle te pakken. Het liep even anders. Er was weer eens een wisselstoring bij Utrecht (vriesweer, sneeuw), dus we moesten weer een paar keer extra overstappen. Uiteindelijk kwamen we ruim een uur later dan gepland aan bij de IJsselhallen. Nou ja.
Het was al gezellig druk op de beurs. Maar het was goed te doen. Alles was ruim opgesteld. Ik was nog maar net binnen of ik kreeg al een eerste compliment over mijn groene Keltische omslagdoek met mijn, inmiddels uit Ierland bestelde en binnengekregen, bijpassende Tara broche! En die kreeg ik die dag nog wel meer. Goh, leuk! Ook Mariska, die de omslagdoek die ze voor mij had gebreid om had, kreeg complimentjes. Leuk te horen, hoor.
We hebben stuk voor stuk alle breikramen uitgebreid geinspekteerd. Sjok, sjok. En na de lunch zijn we gaan kopen dàt wat we van plan waren. Ik heb mijn bol Unikat. Wolliez is daar gespecialiseerd in. De kleur had ik thuis al uitgezocht. Zowel Mariska en ik hebben bij 'Atelier Wol en Zijde' een streng Manos Del Uruguay gekocht. Heerlijk zachte handgeverfde Fair Trade wol in prachtige kleuren.
Bij 'Wol met Verve' liep ik tegen een mooie kleur turkoois/groen/blauw/paars aan. Die kon daar niet blijven liggen, hoor. Met een extra bol egale bijpassende kleur erbij wordt dat weer een leuke omslagdoek. Heb ook nog een Addi click-haaknaald gekocht. Die kan ik nu 'gewoon' gebruiken of ik klik hem aan een kabel van mijn rondbreinaalden set...dan kan ik er ook Tunisch mee haken. (nog nooit gedaan, maar ligt ook nog in het verschiet).
Mariska is van plan om zelf zijde te gaan verven, dus zij heeft twee strengen mooi glanzende 'kale' zijde gekocht. Ben benieuwd hoe dat gaat. Ik heb mijn oude soeppan al opgeofferd daarvoor. ;-)
En toen kwam de laatste beslissing...zal ik nou wel of zal ik nou niet die strengen kopen met die glitters en die pailletten?? Ik had op de site van Debonnaire Yarns, een engelse firma, al een prachtige shawl gezien. Vol glits and glamour. Maar jeetje, wel duur... Maar ook pure zijde. Handgeverfd. Ook in de kraam hing die shawl, gebreid en al. En ja, ik was er weer weg van. Zacht, glanzend. Glimmertjes. Zal ik wel, zal ik niet? Twijfel, twijfel. Maar ja, als ik het niet zou doen....zou ik spijt krijgen. En als ik later alsnog zou bestellen, kreeg ik de portokosten er weer bij. Nog maar eens een rondje lopen. Nog maar eens voelen aan de shawl. Nog maar eens een rondje lopen. Uiteindelijk toch maar gekocht. En ik ben blij toe ook. :-)
De reis terug verliep voorspoedig. Alex kwam ons weer netjes halen van het station. We voelden onze voetjes wel. We hadden toch bijna 8 km geslenterd. Het was het allemaal waard. Volgend jaar gaan we weer! En we kunnen weer even vooruit. Maar eerst even afmaken waar we nog mee bezig zijn.....