maandag 12 februari 2018

Van de weg af gehaald/lekker eten!

Zaterdagmiddag... nog nooit zo'n volle kerk meegemaakt tijdens een dienst als tijdens de dankdienst voor Jan's overleden tante Els in Oude Wetering. Ze was er zelf één van elf, en samen met Oom Chris hebben ze ook nog eens zeven kinderen. Een enorm grote uitgebreide familie en kennissenkring. Het was een lief mens waar Jan goede herinneringen aan heeft. Ze mocht 90 jaar worden en is na afloop begraven op de plaatselijke begraafplaats.

Zondagavond... Laat ik bij het begin beginnen. De achterklep plus raam van Alex' auto ligt in puin. Hij is aan het wachten tot er een andere klep met raam geleverd wordt. Moet uit Druten komen, dus dat duurt weer even. Intussen zit het hele raam afgeplakt met ducktape en plastic. Dit even voor achtergrondinformatie...
Die avond waren wij uitgenodigd door Alex en Mariska om mee uit eten te gaan. Om half 6 werden we opgehaald. Onderweg in Rokkeveen reed er al een hele tijd een politieauto achter ons. Maar pas op de A12 ging hij voor ons rijden en moest Alex volgen. Pfff. Bij de benzinepomp kreeg hij een mooie dikke vette bekeuring van 140 euro. Lullig. Alsof je voor je lol zo gaat rijden. Sneu. Maar ja. Het was voor ons alle vier wel de eerste keer dat we aangehouden zijn. :-)
Het restaurant waar we naartoe zouden gaan, het Rooftop Restaurant Bink, bevindt zich op de bovenste etage waar Alex zijn kantoor heeft. Sinds januari is hij verhuisd want de vorige ruimte werd te klein. Daar zijn we eerst even wezen kijken want wij waren er nog niet geweest. Lekker ruim, zeg.
Er moet nog het een en ander aan gebeuren, maar dat komt nog. Wat ik erg leuk vond was de wand met allemaal oude Apple iMac's die hij spaart. Allemaal vrolijke kleurtjes aan de achterkant.
Daarna zijn we de lift ingestapt naar het restaurant. Goh, leuk daar. Prachtig uitzicht over Den Haag. Een trendy inrichting. We hebben een menu genomen van allerlei Spaanse hapjes. Dat kwam dan in een paar ronden langs. Erg lekker. En de afsluiter was mijn favoriete Spaanse toetje: Crème Catalan.
Smul!
Om nou niet weer een gepeperde politiebon te riskeren heeft Alex nu de komende twee dagen mijn auto mee. Woensdag komt, als het goed is, zijn nieuwe klep.....

zondag 11 februari 2018

Crazy Pianos

Vrijdagavond...theater. We kwamen al helemaal in de stemming toen we onze stoelen in de zaal opzochten. Er schalden diverse carnavalskrakers uit de geluidsboxen. 'Wij vieren feest en weg met de malaise want het is tijd voor de poooo loooo naiiiii suhhh'. Crazy Pianos. De zingende, swingende, humoristische muzikanten op de drum, saxofoon en twee rode piano's maakten er weer een muzikaal feestje van! Gelijk bij het eerste nummer werd er al geklapt, meegezongen en gingen de voetjes van de vloer. Ze weten wel hoe ze de zaal mee kunnen krijgen. Zelfs een polonaise over het podium mocht niet ontbreken. En wat een geweldige solo van de saxofonist tijdens het nummer 'Baker Street'. Wat een leuke en lange (het duurde tot 23.15!) avond was het! Kortom: gezellig! Volgende keer gaan we weer.

Er zit een nieuwe 500 GB SSD kaart in deze computer. Fijn, hoor. Ik heb weer lucht! De oude van 4 jaar terug zat behoorlijk vol. Laat Alex nou net nog een nieuwe hebben liggen....;-) Die hebben we nu overgenomen. Hij blij, ik blij. Ik was bang dat ik alles weer overnieuw zou moeten installeren. En da's best veel werk. Al die filters en hulpprogrammaatjes van Paint Shop Pro en Photoshop en zo. Maar nee, hoor, hoefde gelukkig niet. Binnen een poep en een scheet had Alex de ene schijf naar de nieuwe gecloned. Zo kan ik weer eventjes voort. Want ja, ik had beloofd de eerstvolgende 5 jaar niet te piepen voor een nieuwe computer. Nog een jaar mijn mond dichthouden dus..... :-P


woensdag 7 februari 2018

Er komt een poes bij de dokter...

Eergisteravond...Kiwi de poes ligt op mijn schoot te slapen. Tot ze er ineens zomaar afdondert, zo op de grond. Daar bleef ze in eerste instantie liggen, probeerde daarna op te staan, was helemaal gedesoriënteerd, zwalkte op haar pootjes toen ze probeerde te lopen. Jemig, ik schrok me een hoedje.
Maar na een minuut of vijf rust ging het weer beter met haar. De verdere avond was ze weer haar oude ikje. Lopen ging prima, eten uiteraard ook. Jee, wat raar.
Een paar maanden terug kwam ik een keer thuis en vond haar niet beneden. Dat was al vreemd. Maar ook na roepen kwam ze niet. Ze lag boven op mijn bed te slapen. Maar hoe ik ook haar probeerde te wekken, roepen, porren, ze gaf geen sjoege. Ik dacht werkelijk dat ze dood was! Tot ze eindelijk reageerde...Poeh.
Een ander moment lag ze bij mij te slapen, op haar buik, in het holletje van mijn arm. Lekker warm, knus. Ik dommelde ook al aardig in tot ik haar ineens als een blok voelde omkieperen. Zij sliep gewoon door....ikzelf kreeg zowat een hartverzakking.
Dus ja...wat zou er aan de hand zijn? Epileptische aanvalletjes? Een paar TIA's?
Vanmorgen toch maar eens naar de dokter met haar. Eerst het ijs van de autoramen geschrapt, daarna hup, Kiwi in de mand met een warm dekentje erin gepropt, de mand bedekt met mijn lekkere warme gebreide poncho en karren maar. Waarom is het nu net ijskoud buiten?
Bij de dierenarts gelijk naar haar acne laten kijken en haar nagels laten knippen. Epileptische aanvallen zouden het niet geweest zijn. Dat geeft andere symptomen. TIA's komen niet vaak bij katten voor, blijkt. Waarschijnlijk een hele diepe slaap. Dat komt vaker bij katten voor, zeker bij oudere katten. En volgens haar is Kiwi ook ouder dan in haar paspoort staat. Het asiel heeft maar wat geschat waarschijnlijk. De arts schat haar 14, ik een jaar of 15 (als ik haar lichamelijke staat vergelijk met mijn voorgaande katten).
Dat diep slapen kan verder geen kwaad. De acne op haar kin was wel erger geworden. (ook een ouderdomskwaal). Dat zou ze kunnen opereren, maar ja, Kiwi heeft ook een hartruisje. Dan zou er weer eerst een echo van haar hartje gemaakt moeten worden om te kijken of ze wel onder narcose kan. Dat kijken we ook maar even aan. Echt last heeft ze toch niet van haar puistjes. Ze was ook een onsje afgevallen, terwijl ze toch goed eet. Ze weegt maar 2,5 kilo. Klein opdondertje is het.
Toen waren haar (kalk) nageltjes weer aan de beurt. Dat was nog het ergste... Ze had een ingegroeide teennagel! Achgoss, dat ik dat nou niet gezien had. Maar je merkt niets aan dat beest. Ze liep gewoon, ze sprong gewoon, ze mekkert niet. En het verwijderen ervan heeft haar veel pijn gedaan. Zo zielig. De tranen sprongen in mijn ogen. Vond het zo erg. Gelukkig is het achter de rug. Voortaan ga ik elke twee maanden haar nagels maar laten knippen. Nu moet ik de komende 5 dagen nog een antibioticakuur naar binnen zien te proppen en heeft ze pijnstilling die je naar binnen kunt spuiten. Het eerste pilletje heb ik verstopt in een stukje cake dat nog over was van de scratch-oefen-maandagmiddag. Dat ging goed, gelukkig.
Ut arme beestje...  Ouderdom komt met gebreken.

zondag 4 februari 2018

Over renovaties en Oeba's....

Tadaaaaa. Ik heb ze: mijn favoriete violen! De laatste jaren zag ik ze nergens en nu liep ik er zomaar tegen aan. Nu net als dalijk de vrieskou echt los gaat barsten, maar ik denk dat ze het wel overleven...

Het flatje van Alex en Mariska wordt gerenoveerd. Nieuwe toiletruimte, iets aan de douche, iets in de keuken. Duurt twee weken. Dus twee weken lang alleen koud water, geen cv (alleen een hete luchtblowertje), poepen op een porti porti, niet douchen (of met een sleutel naar buiten in het washok, in de straat)... hmmm. Niet fijn. Niet prettig.
Dus nu zijn ze maar even hier ingetrokken. Compleet met Oeba, de poes. Toch zielig om dat beestje daar te laten. Veel te koud en veel te vol. De eerste dagen is Oebaatje nog wel thuis gebleven. Alex, de Gadget King, had voor de zekerheid maar twee camera’s in de kamer en slaapkamer opgehangen. Om te zien wat Oebaatje allemaal deed. Zodra er beweging was kregen Mariska en Alex een melding op hun horloge. Grappig, dan zag je haar lopen. Je kon ook tegen haar praten.
Maar het was toch wel erg koud daar. Dus nu is ze ook hier. Ze is op Mariska’s kamer en laat zich alleen maar zien als zij thuis zijn. Een beetje angstig is ze, maar ja. Misschien ontdooit ze nog voor ze weer naar huis gaat. Heel af en toe is er een close encounter met onze Mango. Een klein beetje gesis, en gesnuffel aan elkaars neusjes. Valt mee dus.
Toch wel grappig dat die camera nog steeds beweging meldt uit hun huis. Dan zie je weer een werkmannetje een rondje kamer doen, alles bekijkend. Vooral de posters die ze aan de muur hebben hangen vond ie interessant.
Dan komt er weer eentje binnen die een snoepje pakt en ook maar eens aan het werk gaat. Nou ja, zolang het bij een snoepje blijft en de computers en tv netjes blijven staan is er niets aan de hand. En anders staat ie mooi in beeld. :-)
Nu ze hier ook in het weekend bivakkeren zijn zij degenen die koken. Dat is wel fijn. Gisteren eiermie met gehaktballetjes en vanavond burrito’s. Jan gaat vanavond al naar Eindhoven. Voor vannacht is er een hotel voor hem geboekt zodat hij morgen heel vroeg al op kantoor aanwezig kan zijn. Dan gaat het conversieproject waar hij de laatste twee jaar aan heeft gewerkt ‘live’. Spannend. Daarna nog twee maanden onderhoud en dan houdt het voor hem daar op. Tenzij ze nog meer budget hebben om hem in te huren, er ligt nog genoeg ander werk.
Maar ja, het blijft Eindhoven.... Voor mij mag het allemaal wel een beetje dichterbij huis. Er gaat (te) veel tijd inzitten.

woensdag 31 januari 2018

Van alles wat...

Het blijft gek, hoor, om een e'mailtje te ontvangen namens een auto. Onze aanstaande auto heeft nu zelf aangekondigd dat ie in de week van 19 februari in productie gaat. En als ie de productielijn heeft verlaten en een aantal kwaliteitscontroles heeft ondergaan, neemt ie weer contact met ons op. Met vriendelijke groet, uw Opel Astra. De mallerd. :-) Wel leuk om af en toe wat te horen hoewel ik er voor de rest niet meer mee bezig ben.

Ik heb nog andere dingen om naar uit te kijken. Gisteren heb ik met Hennie afgesproken om in maart een hanging basket-workshop te gaan doen. Bij dezelfde kweker waar we vorig jaar een bollenmand hebben gevuld. (bollen komen al op) Duurt allemaal nog wel even, maar dan is het in ieder geval al lente.

En in de zomer hebben we ook wat om naar uit te kijken: een bruiloft in Kozani/Griekenland! Nicht Claudia trouwt daar met haar vriend Yannis. Leuk, na een Schotse- en een Poolse trouwerij, nu ook nog een Griekse! Ben benieuwd of het zo'n echte Big Fat Greek Wedding wordt!
Hoppa! Ik ga maar vast de Sirtaki oefenen! Ik heb er zin in!

Waar ik ook (weer) zin in heb: de Beach Boys workshop die vorige week van start is gegaan op ons koor. Eindelijkkkk weer eens wat nieuwe nummers. Heeft veel te lang geduurd. Ik was al helemaal ingedut. Ging het laatste jaar alleen nog voor de gezelligheid. Nu zijn we begonnen met Barbra'Ann, I Get Around/In My Room/Wouldn't It Be Nice/ God Only Knows. En er komen er nog een paar bij. Ik hoop op 'Good Vibrations', toch wel HET nummer van de Beach Boys.

Het breien heb ik ook weer voorzichtig opgepakt. Ik kamp al sinds november met een tennisarm. Waarschijnlijk kwam dat ook door het vele breien/haken dat ik deed. Dat kwam helemaal stil te liggen, want het deed verrekte pijn. Heb Midalgan er op gesmeerd, maar daar kreeg ik na een paar keer weer een allergische reaktie op. Nu smeer ik met Kayu Putih olie. Wat een lekker spul is dat. De naam alleen al, Kayu Putih, vind ik prachtig klinken! Geen idee waarom... Het ruikt heel ouderwets naar Eucalyptus en kamfer. De pijn begint nu wat af te nemen, dus ik heb een oud voorraadje wol te voorschijn getoverd waar ik nu een vest mee aan het breien ben. Rustigjes aan. Geen uren achter elkaar meer. Kleine stukjes. Wel jammer, want zo schiet het weer niet op. Maar ik moet me maar aanpassen... Vind ik wel moeilijk. Zeker nu ik een boek van Stephen West Shawls in huis heb. Die patronen smeken er om om gebreid te worden! In mei ga ik toch wel weer even buurten op de Wolbeurs in Rijswijk. Wolletjes kun je toch beter alvast in huis hebben, toch?

maandag 22 januari 2018

Storm!



Zou je niet liever thuis gaan werken vandaag? Dat was mijn vraag aan Jan met het oog op de zuidwesterstorm die donderdag over Nederland zou razen.Maar nee. Hij moest en zou al om 9 uur in Eindhoven zijn voor een werkoverleg.
Rond die tijd was de storm al aardig aan het blazen. Ik woei vanzelf naar de koor repetitie. Tijdens het zingen krakte er buiten al een boom om. Oei. Het ging los!
Na afloop waaide ik nog even bij de Action binnen en toen ik weer naar huis woei lag er op het plein een balkontafeltje met glazen blad aan gruzelementen. Je zult het op je eitje krijgen....
's Middags lag het openbaar vervoer helemaal plat. Ook stroomden de stormfilmpjes binnen: mensen rolden over pleinen heen met fiets en al, daken vlogen de lucht in, vrachtwagens kantelden over de weg. Een en al ellende.
Tja, en toen zat Jan nog in Eindhoven. Nog heerlijk te werken. Zonder in de gaten te hebben hoe erg het inmiddels geworden was. Tegen zessen heb ik hem maar een e'mailtje gestuurd, want ja, Whatsapp, daar reageert hij niet op. Een e'mailtje tegen beter weten in, want ook dat pleegt hij niet te lezen. Een e'mailtje met de tip om maar in Eindhoven te blijven en onderdak te zoeken.
Tegen achten kreeg ik een belletje van hem: Jaaaaa, ik sta in Breda en zo te zien rijdt er niets. Uh, ja, Jan, dat weet ik. Er rijdt sporadisch hier en daar een trein. De site 9292 lag ook al plat, dus hij kon ook geen informatie verder krijgen. Er zouuuuu om 20.39 een trein richting Rotterdam gaan, maar dan over Rozendaal. Maar dat was een vaag verhaal van een medewerker. Het risico was dat hij daar dan weer zou stranden. Inmiddels stonden er ook files op de wegen richting de treinstations in het land. Alle gestrande passagiers wilden opgehaald worden! Ook was er een Twitterpagina in het leven geroepen: #Stormpoolen. Daar konden mensen een lift zoeken of aanbieden. Hartstikke goed initiatief! Maar ja, Jan gebruikt geen Twitter.....Ik mag al blij zijn dat hij kan bellen!
Inmiddels had ik mijn vader in Eindhoven gebeld of hij een slaapplek had voor de nacht. Dat was gelukkig geen probleem. Gelijk even gekeken hoe Jan daar zou moeten komen, met welke bus en welke halte. Jan weer gebeld. Hij weer terug met de trein naar Eindhoven. En zo kwam hij tegen tienen aan bij mijn vader. Die nog brood met gebakken eieren voor Jan heeft gemaakt. Lief!
Een lange, lange dag. Inmiddels las ik dat de NS eindelijk bussen in had gezet om de reizigers naar hun bestemming te krijgen. Nou, dat had echt nachtwerk geworden als Jan verder had gereisd. En de volgende dag moest hij weer naar Eindhoven en er was nog niet bekend of dan de treinen weer normaal zouden rijden. Zo was het goed opgelost. Met dank aan mijn vader. Dat verdient een bloemetje!
Dit is nu de tweede keer dat Jan elders heeft overnacht door een storm. Jaren geleden is hij ook al eens gestrand in Amsterdam. Reed er ook niks meer. Samen met een collega heeft hij toen bij tante Riek gebivakkeerd. :-) Hij maakt nog eens wat mee, die Jan. Komt gelukkig niet al te vaak voor...

maandag 15 januari 2018

Winter en zingen...

Ik vind het altijd zo kaal na de kerst. Die hele januari maand eigenlijk. Het is echt zo'n maand tussen alle maanden in waar niks bijzonders gebeurt. Ja, wel veel verjaardagen. Maar niet hier in huis. Tijd om dan zelf maar iets van versieringen aan te brengen. Nu 'vieren' we hier de winter. Met wat winterse tafereeltjes compleet met sneeuw op de tafels en een hang-ding met lichtjes voor het raam. Eigenlijk heb ik een rot hekel aan de winter. Maar op deze manier is hij nog een beetje te pruimen. Liever sneeuw binnen dan buiten! Misschien kabbelen we zo langzamerhand zonder vorst naar de lente toe....

Gisteren hebben we een optreden met ons koor gehad in de Herbergier. Een optreden met een lach en een traan. Wat een invloed kan muziek toch hebben. Vrolijke nummers hebben we afgewisseld met mooie rustige nummers (tranentrekkers blijkbaar). En hoe groot schatte ik vorig jaar de kans in dat er iemand uit Estland in het publiek zou zitten die wel of niet kon horen of we de uitspraak van het Estlandse lied 'Muusika' wel goed deden? Nihil, zei ik, geloof ik.... ? Uhhh, nou, daar moet ik dan op terug komen. Laat er gisteren nou net wèl iemand zitten! :-) Volgens mij begreep ze er niets van, hihi.

Vanmiddag zijn we weer begonnen met het oefenen voor de scratch in Leiden. Ik had er dit jaar niet zo heel veel zin in, maar nu ik heb gehoord hoe de medley uit ' the Phantom of the Opera' (dit jaar nieuw in de scratch) gaat klinken... Kippenvel, hoor. Wat zal dat gaaf klinken met het orkest erbij. Mooi! Ben nu toch wel benieuwd. Binnenkort maar weer oefenen/koffie/thee/beppen/snoepen... en zingen.