woensdag 15 mei 2019

Van alles wat...

En als je dan binnenkort met zijn allen op vakantie gaat naar Spanje, tja, dan moet er ook een voorbespreking komen. En dat doen we dan op onze eigen wijze: met taart, hapjes, en een gezamenlijke maaltijd! Want van eten houden we allemaal wel. We zijn nu op de hoogte van alle ins en outs en we hebben ook al een beetje besproken wat we allemaal willen gaan doen. Voor wie wil, zijn daar markten, winkelcentra, uitzichtpunten, boottochtjes, wandelingen, kerkjes en tuinen. En de nodige restaurantjes ook. Hoewel er ook een bbq aanwezig is, dus omkomen van de honger doen we niet! Ik vind het best wel spannend. Ik ben het niet gewend om 24/7 zoveel mensen om me heen te hebben. Zal wel een beetje druk aan mijn hoofd worden. We zullen zien....

Gisteravond zijn Patricia, Hennie, Marjan en ik naar een optreden geweest van het Zoetermeers Musicalkoor. Zij hadden een sing-a-long avond georganiseerd. De opbrengst van de kaartverkoop ging naar het Kankerfonds. Mooi!
Het was een erg leuke avond. Het publiek zat in het midden, de dirigent ( Freek, hij is ook ooit nog dirigent van ons koor geweest) en de pianiste hadden zich voor het publiek opgesteld en het koor (met twee oudleden van ons eigen koor) aan weerszijden. De teksten werden op een scherm weergegeven. 
We hebben prima mee kunnen zingen. Een enorm aantal musicals zijn ons wel bekend. De meest bekende kwamen voorbij: Les Miserables, Sound of Music, Sister Act, Lion King, Phantom of The Opera, Mamma Mia, Joseph and the Amazing Coloured Dreamcoat, Ja Zuster Nee Zuster.
Verrassend vond ik een net nieuw nummer: Total Eclipse of the Heart. Ik wist niet dat dat een musical nummer was, maar dat blijkt uit ' Dance of the Vampires' te komen. 
Erg leuk was ook een medley van Doe Maar. Ik hou er wel van, van wat nieuwe nummertjes. Die andere musicals, hoe mooi soms ook, kennen we nu wel. Tijd voor wat nieuws!

Inmiddels zijn we ook weer naar Kudelstaart gereden om onze hangmanden op te halen. Jeetje, wat waren onze stekjes al flink uitgegroeid. Een aantal bloeiden zelfs al. Zou het dit jaar weer zo'n succes worden? Ik hoop van wel. Elke dag 5 liter water met een lepeltje mest erin moet de klus klaren. Ik doe mijn best. En als ik in Spanje zit hoop ik dat Jan het niet vergeet!

Welke ook ongelooflijk uitbundig staan te bloeien zijn mijn oude Clivia's. Prachtig, toch? Ze hebben blijkbaar een goed jaar....


En vanmorgen, stipt om tien uur, zat ik weer klaar om kaartjes te bestellen voor het nieuwe theaterseizoen. Mwaah, dit jaar viel het aanbod me een beetje tegen. Maar de kaartjes zijn binnen van de voorstellingen die ons wel wat leken! 

vrijdag 3 mei 2019

Vol verwachting klopt mijn hart....

We wachten allemaal op de komst van baby Yuki. Deze maand gaat ze geboren worden, nicht Roxanne's en Dion's kindje. Ze komt, voor zover ik weet, niet echt Yuki te heten, maar zo wordt ze nu nog wel binnensbuiks genoemd. Ik ben zo benieuwd. Altijd weer leuk zo'n kleintje in de familie. Ik ben er helemaal klaar voor. De traditionele mand met kadootjes staat klaar. Was ook nog even een dingetje; het inpakken der presentjes. Ik had bij TK Maxx prachtig kadopapier gekocht. Was er helemaal weg van. Met een glittertje erin. (Ja, hou ik van.... ) Maar ik had er beter een muur mee kunnen behangen zo dik was het. Plakband bleef niet plakken. Vouwen sprongen er in en gelijk weer uit.. Een draak van een papier! Frustrerend! Maar het ziet er wel leuk uit. Echt meisjesachtig. Dat maakt alles weer goed. Ik hoop dat Yuki nog voor mijn aankomende Spanje-reisje geboren gaat worden. Het zal erom hangen... spannend! Arriba arriba. Ándale, ándale!

Vol verwachting klopt mijn hart, zoals het plaatje al zegt. En hoe vaak mijn hart klopt is ook al geen verrassing meer. Ik krijg er gewoon melding van op de iWatch. Na mijn vraag aan de kinders of zo'n ding nou handig is, werd ik een dag later gelijk van een exemplaar voorzien om het zelf uit te testen. Alex had er nog wel een te leen, blijkt. Dus nu loop ik al bijna een week met zo'n ding om. Ik vind hem best groot, ik vind hem best grof. Ik ben gewoon een klein klokkie gewend. Maar wat is het leuk en wat is het handig! Notificaties komen binnen van email, iMessage, Messenger, WhatsApp en Facebook. (ik pak nu niet meer voor elk wissewasje mijn telefoon of iPadje.) Het weerbericht en de weersverwachting van elke stad kun je zien. Mijn Stocards (klantenkaarten) werken prima in de winkels. En dalijk, als Apple Pay in Nederland uitgerold wordt, wordt het nog gemakkelijker met betalen ook.. Ik heb ook al een keer 'gewalkie talked' met Mariska. Geinig! Ik heb mijn dagelijkse doelen ingesteld kwa beweging. Daar herinnert hij me ook aan. Je kunt leuke achtergrondjes instellen zodat je bij elke outfit een bijpassend schermpje hebt. En oh, Aliexpress staat BOL van de leuke horlogebandjes. Ik ben om, hoor...:-) En eigenlijk verbaast me dat niet. Ik hou gewoon wel van dat soort gadgets. ;-) En nee, nodig is het allemaal niet. Ik weet ut. Maar het is gewoon LEUK!


dinsdag 23 april 2019

Het hele eieren eten....

En dan kom je terug uit Sevilla en dan zie je dat het een week later ineens al Pasen is. IIeeekkks! Normaal neem ik ruim de tijd voor het plannen van een paasbrunch. Zoek ik op Pinterest en in kookboeken op mijn gemakje allerlei lekkere receptjes op, versier de boel en doe alle boodschappen. Nu had ik nog niks bedacht en nog niemand uitgenodigd. Maar om Pasen nu maar zo voorbij te laten gaan....zeker als het ook nog eens zulk mooi weer zou zijn....Nee.
Dus op het allerlaatste moment iedereen uitgenodigd voor een, dan maar simpele, lunch. En dan sta je nog wel een zaterdag in de keuken. Want ja, geen kippensoep uit een pakje bij mij. Vers! En geen gekochte cake maar mijn eigen gebakken lievelings citroencake. Gehaktballetjes uit een pakje, maar dan wel weer met eigengemaakte Javaanse pindasaus erbij. Mijn zus kwam aan met eigengebakken gehaktballetjes met pindasaus uit een pakje. Hihi, precies andersom. Op Pinterest kwam ik een gerechtje met ei tegen, ei met uitgebakken bacon en cheddarkaas. Mwahhh, de cheddar die je hier in Nederland kan krijgen smaakt nergens naar. Volgende keer maar een ander soort kaas erop doen. Mijn moeder maakte een zalmsalade en Mariska had peppadews gevuld. Met ook nog een zelf uitgeperst sinaasappelsappie erbij lieten we het ons weer lekker smaken.
Ben zo blij dat we lekker in de tuin hebben kunnen zitten!

Tweede paasdag hebben we lanterfantend doorgebracht. Moe! Een beetje dit, een beetje dat. Een oude iPad Mini leeggehaald en klaar gemaakt voor gebruik voor Jan. Het hoesje voor de nieuwe is inmiddels gearriveerd uit China. Toen ik het bestelde bestonden er nog geen iPad Mini 2019 hoesjes. Inmiddels wel, zag ik. Het hoesje 4 past op zich goed, maar aan één kantje werd de volumeknop steeds ingedrukt. Irritant. Jan had het geduld om met een vijl een stukje er af te halen. Ook weer opgelost!
Hier nog een, ja wat is het... een filmachtig iets... van eerste paasdag.





maandag 15 april 2019

Sevilla....

We zijn weer terug uit Sevilla. Het waren mooie dagen. Dagen waarop ik menig medetoerist op de foto heb moeten zetten. Dagen waarop ik ook weer als vraagpaal diende om mensen de weg te wijzen. Dagen waarop ik een Frans liedje live heb moeten zingen voor een opdracht van een groep scholieren. Dagen waarop ik een buikschuiver heb gemaakt. Dagen waarop we lekker buiten tapas hebben kunnen eten. Dagen waarop de soep zomaar ontplofte. En dagen waarop een Aziaat zowat op mijn schouder sliep. Ach ja. Maar laat ik bij het begin beginnen....

Zondag:
Na een rustige vlucht landden we zondagavond op Sevilla. De hele vlucht zat ik in mijn Sevillagids te lezen en aan de andere kant van het gangpad zat een vrouw de hele tijd maar te schrijven en te schrijven. Bij het uitstappen gaf ze haar notities aan ons. Het waren insidertips voor Sevilla. Waar we het beste konden eten, wat we perse moesten zien, wat erg lekker was nu het paastijd was etc. Zo vriendelijk! Dat verwacht je toch niet? Mille gracias.
Onze taxichauffeur (Suntransfers, aanrader!) stond al op ons te wachten. Hij bracht ons naar ons Hotel Itaca, door allerlei piepkleine steegjes heen. Ik had er nooit durven rijden...
Het hotel was netjes, ruime kamers, kamer 105, (even genoteerd voor als we later nog eens terug gaan), goeie wifi, en een prima ontbijt. Onze kamer lag aan de voorkant, uitkijkend over het steegje. Wel wat gehorig, want kakelen doen die langslopende Spanjaarden de hele dag en nacht. Het hotel ligt pal om de hoek van de Metropol Parasol dus die zijn we dezelfde avond nog even van beneden af
gaan bekijken en we hebben ook nog even de binnenstad by night gezien.

Maandag:
We waren van plan om woensdag naar het Alcazar te gaan, dus we dachten slim te zijn om maandagvroeg alvast kaartjes voor de woensdag te gaan halen. Online kregen we het niet voor elkaar, althans niet voor het goede tijdslot. Wij in de gewone wachtrij. Rij mensen voor ons, nog grotere rij mensen achter ons. Na bijna een uur wachten bleek dat we alleen kaartjes voor dezelfde dag konden kopen bij de kassa. Dus de plannen werden omgegooid. Vandaag het Alcazar. Altijd mooi. Prachtige architectuur, mooie tegelwanden die waarschijnlijk als inspiratiebron gaan dienen voor breipatronen die Mariska wil gaan ontwerpen. Ze houdt van geometrische patronen! Intussen ging het regenen en niet zo'n klein beetje ook. Maar we liepen droog. En als het droog werd, het waren maar buien, gingen we naar buiten de tuinen in.

Dinsdag:
Door de wirwar aan steegjes hebben we onze weg gezocht richting de Torre del Oro. Een wandeling langs de rivier gemaakt. En nog even gezorgd dat we op de Live Webcam te zien waren. Vlakbij was ook de stierenvechtersarena, Plaza de Toros de la Maestranza. Daar was ik de vorige keer nog niet geweest, dus hebben we daar een bezichtiging gedaan. Wat een enorm ding! Ze waren druk bezig met het klant en klaar maken voor de eerste wedstrijd stierenvechten van 21 april. Daar willen we dan weer niet bij zijn.
Onze wandeling ging verder over de brug richting de Triana wijk. Daar hebben we de overdekte markt bezocht. Via de andere kant van de rivier weer terug gelopen. 's Avonds zijn we de Metropol Parasol op gegaan. Apart, zeg! Mooi uitzicht over Sevilla!

Woensdag:
Hup, nog voor openingstijd in de rij voor de kathedraal en de Giralda. Bij binnenkomst zijn we eigenlijk gelijk de klokkentoren opgeklommen. Was een goeie zet, want toen wij weer naar beneden gingen kwamen de toeristen in drommen omhoog. Het is erg DRUK in Sevilla, had ik dat al gezegd? Maar ook weer mooi uitzicht en de weg naar boven ging van een leien dakje. Niet door trappen te beklimmen maar lopend over schuine hellingen. De kathedraal op zich is natuurlijk wel een beetje over the top met al dat zilver en goud wat er blinkt.
's Avonds hadden we al eerder kaartjes gehaald voor een Flamenco show in de wijk Santa Cruz. Een erg leuk wijkje met piepkleine steegjes en winkeltjes en terrasjes. Onderweg ernaartoe, ik liep met mijn telefoon in mijn handen want ja, Google moest ons de weg wijzen door alle steegjes heen, kwam ons een gezin tegemoet met een kindje. Het kindje struikelt over een opstapje en gaat op zijn platte plaat. Ik kijk naar het huilebalkje en zie zelf hetzelfde, in mijn geval, àfstapje niet. Hopla, ik maakte zelf ook een buikschuiver. Knietjes pijn (ik kan er nog steeds niet op zitten) en krassen op mijn telefoon. Gelukkig niks gebroken.
De Flamenco show, we zaten op de eerste rij vooraan, was leuk. Zelf vond ik de show die ik in Granada heb gezien veel sfeervoller en meer bezieling hebben. Maar het was toch een aangename verpozing.

Donderdag:
We werden beiden al aardig moe. Dit zou een vrij rustige dag worden. Op ons gemakje naar het Plaza de España en naar het park Maria Luisa. Ook daar weer rondgekeken. Zo'n mooi plein, hè? Er kwam een groep Franse jeugdigen op ons af. Ik nam aan dat ze met z'n allen op de foto wilden, maar nee. Ik moest voor een opdracht die ze hadden gekregen voor de camera een Frans liedje zingen. Frère Jacques dan maar. Pas later dacht ik eraan dat ik beter een andere had kunnen zingen, zoals Cent Mille Chansons. Maar ja, dat is achteraf praten.
's Middags hebben we eindelijk even een paar uurtjes gewinkeld. Eigenlijk alleen in El Corte Inglès, een groot warenhuis. Daar kregen we ook nog eens een toeristenpasje voor een cumulatieve korting. (aanrader!)
Mariska heeft er een vest, truitje en een jurk gekocht. Ikzelf een t-shirtje, een paar schoenen en een riem voor Jan.
's Avonds zouden we nog een keer naar Plaza de España lopen om te zien hoe het verlicht zou zijn. Maar we hadden geen puf meer. Zullen we dan nog naar dat ene straatje gaan, daar wat winkelen, eten en een ijsje eten? We lagen alletwee uitgeteld op bed en wilden en konden geen poot meer verzetten.
Gelukkig had ik wat cup-a-soupjes in mijn koffer gegooid en mijn waterkoker had de afgelopen dagen ook al flink dienst gedaan als theevoorziening. Soep met overgebleven stokbrood dus. En toen ontplofte er dus een beker! Je schrikt je de tandjes. Te heet water. Overal soep. Dus redderen met een handdoek. Oeps. Kan gebeuren.
Vrijdag:
Heel vroeg op. En alvast wat ontbijt bijeensprokkelen want de taxi zou zo komen. Ik ging maar eens kijken of hij er al was. Ook in het steegje aan het eind van ons eigen steegje waar hij ons had afgezet op de heenweg. Niks te zien, behalve een pal voor onze deur geparkeerd zwart Mercedes busje met daarin een mooie gesoigneerde spanjool in een goedzittend pak. Waarschijnlijk een vertegenwoordiger ofzo. Dat kon hem toch niet zijn? Maar weer even naar binnen. En wie komt er ook binnen stappen? Onze Zorro. Bleek toch onze chauffeur te zijn. Een heeeel ander type dan op de heenweg! ;-) Na een prettige rit, met Flamencomuziek op de achtergrond (Paco de Lucia, nu ook als achtergrondmuziekje gebruikt op ons filmpje) kwamen we weer op het vliegveld aan. Ik zat in het vliegtuig naast een Aziaat. Die sliep al voor we de lucht in gingen. Zijn schouder hing al steeds tegen mij aan en zijn kop lag ook al bijna op mijn schouder. Hmmm. Om nou te zeggen: knus.....:-)
Ach, hij zal wel heeeel moe geweest zijn.
En zo zijn onze dagen geweest. Zoveel gezien, zoveel gelopen. En nog hebben we niet alles gezien wat we wilden. Het Casa de Pilatos, de Feria markt, het Palacio de Lebrija, het moet allemaal wachten tot de volgende keer. Want we komen er zeker terug. Misschien hebben we dan ook wat meer tijd hebben om te winkelen! 

vrijdag 5 april 2019

Even tussendoor....

De Magnolia heeft dit jaar weer prachtig gebloeid. Het mooiste is hij als hij volop bloeit en de zon schijnt. Daar kan ik echt van genieten. Helaas hebben we dat maar één dag meegemaakt dit jaar. De rest van dagen heeft hij gesleten met regen en wind. Op zijn mooiste glorie dag heb ik deze foto's gemaakt. Inmiddels is hij weer op zijn retour. Hij valt uit. Voor je gevoel sta je voor Jan met de korte achternaam te vegen. Je draait je om en er ligt weer een bloesemtapijtje. Maar ja, hij was het toch wel weer waard.

Woensdag hadden we kaartjes voor Youp van't Hek. Uitverkochte zaal. Ik kan wel om die man lachen. En je kon ook echt merken dat hij er zelf ook zin in had. Dit was alweer de één na laatste voorstelling van dit seizoen. Ik ga in juni nog een keertje met Alex en Mariska naar het theater en dan zit het er weer op. Ben al benieuwd wat er volgend seizoen weer allemaal te beleven is... Musicals, muziek, cabaretiers... Ik hou er van!



Waar ik ook van hou: vakantie. Er zijn er al twee geboekt. Eentje met dochterlief. Ik was al vijf jaar niet meer met haar de hort op geweest, zag ik op mijn (geheugen)blog. Tja, wat zullen we dan weer eens doen? Als vanouds naar Dublin? Of zal ik haar eens een hele mooie stad laten zien waar zij nog nooit geweest is? Ze had er wel oren naar. Binnenkort gaan we dus naar... Sevilla. Olé!
Een ander tripje, ook naar Spanje maar in een ander gedeelte, wordt gemaakt met mijn scratchclubje.
Eén daarvan, Hennie, heeft een tweede huis nabij Denia en zij was zo lief ons daar uit te nodigen. Tja, daar zeggen we geen NEE tegen, toch? Inmiddels zijn de vliegtickets geboekt. Spannend! Olé nummer twee!
En arme Jan maar werken. Tja, iemand moet op de poesjes passen, toch? Nee, hoor, Jan en ik gaan ook nog wel ergens naar toe dit jaar. Weet nog niet waarheen. Weet nog niet wanneer. Opties genoeg.
Ierland is altijd een goeie optie. Stelt nooit teleur. Vorig jaar was county Donégal prima bevallen. Er is daar nog veel meer te zien waar we nog niet aan toe waren gekomen.
Heb ook al zitten mijmeren over een rondreisje met een huurauto rond Madrid, Toledo en Salamanca. Jan murmelde al iets over de Baltische staten; Estland, Letland, Litouwen. Mwah, niet mijn favorieten, maar ik ben wel weer te porren voor een stedentrip St Petersburg/Moskou. Leek hem ook wel wat.
Waar ik zelf ineens helemaal weg van was: Vietnam. Op Pinterest kwam ik een foto tegen van een in juni 2018 nieuw geopende brug; The Golden Bridge, bij Da Nang. Toen ik dat zag dacht ik gelijk: Ik wil daar lopen!!!! Een brug die ondersteund wordt door twee gigantische handen. Ik ben gelijk gaan kijken of het al een onderdeel was van één of andere rondreis door Vietnam. Er is trouwens nog veel meer moois te zien in Vietnam. Het heeft mijn interesse gewekt in ieder geval. Maar tot nog toe geen reizen met die brug erin, helaas. Dus dat wordt dan waarschijnlijk pas volgend jaar. Ik hou het in de gaten. Lijkt me zo gaaf!

woensdag 27 maart 2019

De Haagse Markt...

Mariska was op zoek naar een leuk stofje om een rokje van te naaien.  Maar waar zit er tegenwoordig nog een echte stoffenwinkel? Geen idee. Dus op naar de Haagse markt. Of om het op zijn haags te zeggen: Effuh lekkâh strúinuh ovâh duh haagsuh marrek. 
Ik was er al een hele tijd niet meer geweest. Op de een of andere manier kwam het er nooit meer van. 
We hadden bij de Hoefkade afgesproken. Zij stond er allang toen ik nog steeds in de Grote Marktstraat op een bus stond te wachten. Er reed een bus voor. ‘Gaat u ook naar de markt, vroeg ik? Nou, ik persoonlijk niet, zei de chauffeur, maar ik rij er wel langs met mijn bus.’ Hihi, haagse humor.
Ik keek mijn ogen uit tijdens de rit. Wat was alles veranderd! Allemaal nieuwbouw op de Vaillantlaan, een fontein, die het trouwens niet deed, op het Vaillantplein, Hoefkade totaal vernieuwd, behalve de kerk in de de Bockstraat. Het leek in niets meer op het plaatje dat ik van vroeger in mijn hoofd had.
Was leuk om weer eens op de mar(k)t te zijn. En jemig, wat goedkoop. Bakken vol groente of fruit voor een eurootje. Maar dat kwam later wel. Eerst zigzaggen langs alle kramen! Elke stoffenkraam, en dat zijn er heel wat, werd uitgekamd voor potentiele stofjes. Te dun, te dik, niet leuk, geen goeie kleur, te opzichtig. Nog maar eens de hele markt over voor een tweede ronde. Intussen heb ik Mariska nog even laten zien in welk huis ik vroeger in mijn jeugd heb gewoond. Pal tegenover de markt. Het huis naast ons, waar mijn zus en zwager nog een tijdje hebben gewoond, bleek inmiddels een kapsalon te zijn. Grappig.
Uiteindelijk heeft Maris een keuze kunnen maken. Twee leuke stofjes. Kost haast niks, joh. Gelijk met fournituren erbij. Ze kan aan de slag. Als ze net zo keurig naait als dat ze kan breien dan wordt het heel mooi!
Er stonden ook een aantal kramen met gordijnstoffen. Ik zag daar hartstikke leuke rolgordijnen met kraaltjes eraan. Dat hou ik nu even in mijn achterhoofd, mochten we de woonkamer gaan opknappen...
Daarna heb ik nog voor een habbekrats citroenen, rode pepertjes en tomaten gekocht. Morgen maar eens een lekker tomatensoepje in elkaar draaien!
Had ik mijn boodschappenkarretje meegenomen had ik meer kunnen kopen. Voor we naar de bus gingen heb ik haar nog een ander huis laten zien waar ik gewoond heb. In het verlengde van de markt. Het huis staat er nog, terwijl alles erom heen weg is of vernieuwd. Ook de schooltuintjes aan de overkant,  waar ik als 14 jarige nog heb geholpen en zodoende nog steeds een eigen tuintje had, waren weg. Het zijn nu parkeerplekken. Grauw en grijs. Jammer! 

maandag 25 maart 2019

Weekendje weg...

We wilden er nog eventjes tussenuit. Het werd een weekendje Kootwijk/ Hoge Veluwe. Zaterdagochtend hebben we eerst nog een bezoekje gebracht aan schoonzus Karin die onlangs aan haar arm is geopereerd. Na de thee heeft Jan nog even een proefritje gemaakt op zwager René's elektrieke fiets. Gewoon om eens even te kijken hoe dat voelt. Jan heeft een nieuwe baan gevonden in Alphen a/d Rijn en is dan van plan om ook eens de fiets te pakken. Wie weet besluit hij wel tot aankoop van zo'n nieuwerwetse fiets. Lijkt mij logisch, maar wie ben ik?
Onze rit ging verder. Richting Kootwijk. Daar hebben we geluncht bij 't Hilletje. Waren we al eens eerder geweest en dat was ons prima bevallen. Ook deze keer hebben we weer gesmuld.
Na afloop wilden we een wandeling maken. Op naar Radio Kootwijk. Jan wilde dat gebouw waar de eerst radio uitzendingen tussen Nederland en Indië van start gingen wel eens zien. Hallooo, Bandung!
De natuur is echt nog in de slaapstand. Beetje kaal. En zeker met de grijze lucht zag het er allemaal wat saai uit.
Op naar ons hotel in Hoenderloo, Hotel Buitenlust. We waren daar nooit eerder geweest maar het was er prima toeven. Onze kamer was net gerenoveerd, het rook er zelfs nog nieuw. Mooie badkamer ook. Maar waarom zaten er toch twee stopcontacten vlak onder het plafond?? Zo'n gekke plek. Ik heb trouwens nog nooit in zo'n hoog bed geslapen. Ik had bijna een opstapje nodig. Ik had er heerlijk kunnen slapen ware het niet dat Jan weer zo aan het snurken was.... :-/ 
's Avonds hebben we ook in het hotel gegeten.
's Ochtends, na het ontbijt, (ook weer prima, niks te klagen) en na het uitchecken, zijn we richting de entree van het park de Hoge Veluwe gelopen. Daar hebben we twee fietsen gepakt en zijn we richting het Jachthuis Sint Hubertus gereden. Het was toen nog frisjes met lichte bewolking. In de verte zagen we al wat blauws. Fietsen, fietsen, fietsen. De Hoge Veluwe is groter dan we dachten. Wel mooi, hoewel we voor ons gevoel toch net een beetje te vroeg in het jaar waren. 
Het noorden en het midden van het gebied hadden we inmiddels na een paar uur doorkruist. Er moest ook wat aan water in het gebied zijn. Richting zuidoost. Laten we daar naartoe fietsen, dachten we nog onschuldig. Fietsen, fietsen, fietsen. We begonnen onze zitbeentjes al een beetje te voelen. Aan het eerste watertje hebben lekker in het zonnetje gezeten. Prettig plekje, heel rustig.
We reden verder naar de volgende waterplekken. Dachten we. Fietsen, fietsen...fietsen. De Veluwe bleek minder vlak te zijn dan we hoopten. En waar was dat watertje nou? We reden wel ergens over een bruggetje. Maar geen water te bekennen. We kwamen ook langs geblakerde heidegebieden. En afgebrande bomen. Daar was waarschijnlijk die brand van juli 2018 geweest. De natuur moet zich nog herstellen daar.
Het fietstempo kwam allengs lager te liggen (hijg hijg puf puf) en mijn derrière stond inmiddels ook in vuur en vlam. Sommige stukken op de terugweg naar Hoenderloo hebben we maar even gelopen.
Bij een ander rustplekje zag ik ineens in de verte vier reebokjes die met elkaar aan het geiten waren. Een hoop geren, een hoop gespring. Ze hadden er lol in. Leuk om te zien. Voordat ik mijn mobieltje had gepakt waren ze alweer weg.
En zo kwam onze Veluwe dagfietstocht weer tot een einde. Het was een mooie dag. En ook vandaag heb ik nog steeds lijfelijke herinneringen: zadelpijn!