BIJNA!.....maar nog niet helemaal.....

credits hier


credits hier

Had ik nog niet verteld, hè? We zijn op zoek naar een poes als metgezel voor onze Cloris. Hij zit met de vakanties altijd maar in zijn eentje thuis en dat is toch wel een tikkeltje zielig voor hem. Tenminste, dat vinden Mariska en ik. Jan daarentegen zal het een zorg zijn. Maar een paar weken terug, vlak voor onze vakantie, bleek ineens dat hij er geen moeite meer mee heeft dat er eentje bij komt! Ik weet niet eens meer WAT ie zei, maar het was niet tegen dovemansoren gezegd. Dus de maandag na de vakantie zijn Maris en ik het internet opgedoken om de dierenasiels aftestruinen op zoek naar een poes. En we hadden nogal wat nootjes op onze zang. Zo moest het een POES zijn, NIET zwart, wit, zwart/wit, rood of lapje...JONG, maar geen kitten...NIET dominant...LIEFST een schootkat...of in ieder geval een KNUFFELKAT en dan ook nog het liefst aftehalen in de buurt van Zoetermeer.
Eerst hadden we ene Mosje op het oog, kwam uit DenHaag, maar bleek al geplaatst te zijn. Maar gisteren vonden we ineens Floortje, uit Rotterdam. Een lapje blue creme. ( nergens blauw haar te bekennen trouwens!). Op de site stond ze als sociaal naar andere katten toe. Lief koppie, schattige oogjes. Dus wij togen vanmorgen vroeg al naar Rotjeknor. Compleet met poezenmand. En inderdaad, ze LEEK wel aardig. Maar bij de balie kregen we een ietwat ander verhaal te horen. Mevrouw is pittig en fel. Een bijtertje als ze genoeg van je heeft. Ja, dahag! Dat willen we niet! Een bijtertje hebben we zelf al. ( hoewel Cloortje wel eerst een waarschuwing geeft). Cloris zelf is nogal bang uitgevallen m.b.t. andere katten. Vooral voor de rooie buurkat. Die is zo oud als Methusalem, ziet amper nog wat, loopt met een doorgezakte rug zwalkend door de tuin. Maar toch vind ie haar doodeng. Aanvallen doet ie niet, hij laat zich alleen in een hoek drukken en gaat dan zitten jengelen. Ja, pas als ze de tuin uit is, gaat ie heel moedig achter haar aan. Dus voor hem kunnen we beter een tuttebel eerste klas uitzoeken. Eentje die hem zeker niet overschaduwd. En ja, eentje die niet van mijn schoot afteslaan is. Heerlijk lijkt me dat weer! Cloris komt alleen 's winters wel eens 5 minuten op mijn schoot liggen als ie koude tenen heeft. Uitgenast, hè? Weer warme tenen? Wegwezen! :-(
Maar goed. De zoektocht gaat weer verder. We hebben geen haast. Tenminste IK heb geen haast. Mariska heeft er liever vandaag dan morgen eentje. Mocht iemand nog ergens een fraai exemplaar weten die een ander huisje zoekt? Laat maar even weten!

Een dag uit m'n dagboek van Ierland....donderdag 24 juli 2008

credits hier

Zo! De broccoli wordt voorgekookt in de magnetron, (zodat ze dalijk met tomaat en kaas bedolven kan worden), de aardappeltjes liggen geolied en gekruid op een bakplaat (om dalijk een krokant korstje te krijgen), en de kipfilets liggen ingerold in ham met kaas en tomaat geduldig te wachten tot het ook hun beurt is om de oven in te worden geschoven.( nieuw pakje: Maggi/vlees variatie/ kiphamrolletjes met tomaat). Geen idee of dat lekker is, ik probeer het voor het eerst. Dus ik heb even mijn handen vrij om mijn blogje bijtewerken. Een nieuwe dag, een nieuw geluid. We zijn gebleven bij donderdag 24 juli 2008. Om 10 uur zijn we toen vertrokken om het schiereiland Dingle te verkennen. Leuk stadje, Dingle! Een vissersdorpje aan de kust, erg toeristisch, maar toch nog wel gezellig. Wederom weer gekleurde huisjes. We hebben de auto bij de Lidl ( die zit ook overal!)geparkeerd en zijn naar het haventje gelopen. Onze boterhammetjes hebben we genuttigd, zittend op de rand van een oud bootje, op een soort van langtong, uitkijkend op Dingle. Veel wind, die dag, staat me bij. Niet koud. Na verloop van tijd zijn we verder gereden, de Sleah Head Drive volgend. Weer een prachtige route met mooie uitzichten over baaien, bergen en de Blasket Eilanden. ( Ik weet het: ik verval in herhalingen met m'n mooie uitzichten...) Op een uitzichtpunt, staand op een KLEIN randje bij een klip, HOOG in de bergen, heeft Mariska de zeemeeuwen met de hand gevoerd! Ze blijkt dus geen hoogtevrees te hebben. Verder gereden via de Connorpas. Oei, dat was soms wel ERG nauw! Twee auto's kunnen elkaar amper passeren en op sommige stukken kon het al helemaal niet. Dan moet er gewoon eentje naar achteren. EN veel bochten natuurlijk. En achter elke bocht kon weer ineens een tegemoetkomer opdoemen. Ik heb er nog een filmpje van. Zet ik hier wel even bij. T'is geen filmpje van de Connor Pas , maar van de Ballaghmeanh Pas op de Ring van Kerry. Maar het idee is hetzelfde, bochtig en krap. :-) Na de pas hebben we de mooie route van Camp naar Aughils gereden. Een smalle weg met aan weerszijden heggen met Fuchsia's, Kamperfoelies en Astrantia's. Ook weer prachtig mooie uitzichten. Alsof je zo een waterverfschilderij binnenrijdt. Bij Aughils een klein wit weggetje genomen richting Killarney waar we om 17.15 weer thuis kwamen.

dagboek Ierland...maandag 21 juli 2008

credits hier


credits hier

Bovenstaande scraps bevatten foto's van onze wandeling op Ross Beigh Beach en van onze autorit over de Ring of Kerry. Een ronde van bijna 200 km. We reden hem met de klok mee, op die manier was het minder druk. Achtereenvolgens kwamen we langs Ladies View ( mooi uitzichtspunt over de meren bij Killarney), Moll's Gap ( een bergpas), Kenmare ( stadje met huizen met leuke gekleurde gevels). We bezochten Staigue Fort in Castledove, kwamen door Catherdaniel, hebben even gelopen in Waterville ( heeft een boulevardje langs de zee), een LANGE wandeling gemaakt op een soort landtong bij Glenbeigh, genaamd Ross Beigh Beach ( zie scrap). Daarna via Killorglin weer terug naar Killarney. Op deze dag heb ik enorm veel mooie foto's genomen. Wat een geweldig mooie uitzichten overal! Het weer was ons gunstig gezind. Soms zon, dan weer HELE donkere wolken, maar geen regen! Een vermoeiende dag! Een mooie dag! Jeetje, wat hebben we eigenlijk veel gedaan! Ik ben nog steeds bezig met de eerste week! Ik heb nog zoveel te scrappen!!! Ik ga maar snel weer verder!

Update schoonmoeder en wéér iets over Ierland!

credits hier


credits hier

Om maar met Ierland te beginnen...
De foto's op bovenstaande scrap heb ik genomen tijdens een wandeling naar de Torc Waterval in Killarney National Park. Er was een route uitgestippeld van 5 km. Het eerste gedeelte viel best mee. De waterval was mooi om te zien. Daarna ging het pad over in een soort trap, de berg op. Dat was wel even afzien! Mijn conditie is nu eenmaal niet 'je van het'. Onderweg was er al een ander meisje niet goed geworden. We hebben de top wel gehaald in ieder geval. Onderweg weer prachtige uitzichten. Naar beneden gaat altijd al makkelijker. Na deze wandeling zijn we naar Ross Castle gereden waar we een paar uurtjes hebben doorgebracht. Toen we daar zo zaten, in het zonnetje, zittend op een bankje, uitkijkend op het meer met zwanen,kregen we een telefoontje uit Nederland van mijn schoonzus. Ze was gebeld dat er een plaatsje voor ma was in een verpleeghuis in Utrecht/Overvecht. NIET in een van de huizen rond Karin's woonplaats, maar Utrecht. Of de familie maar even JA wilden zeggen. Zouden we NEE zeggen, dan zou ze gewoon naar huis worden gebracht! Ze moest gewoon het ziekenhuis uit, hoe dan ook. Je wordt gewoon voor het blok gezet. Maar goed, inmiddels is ze daar nu twee weken en wat schetst onze verbazing....? Ze EET weer normaal. Brood EN avondeten! Ze kleedt zichzelf aan en uit! Ze LOOPT weer achter de rollator! Ze gaat naar muziekavondjes! Ze is bezig met borduren! Ze is naar volksdansen geweest! ( ok, niet meegedaan, maar gekeken). We vallen van de ene verbazing in de andere! Lichamelijk is ze zoooooo vooruit gegaan! Het is niet te vergelijken met hoe ze in het ziekenhuis was! Kwa geheugen is het wel weer slechter geworden, helaas. Ze weet niet eens meer DAT ze in het ziekenhuis heeft gelegen! Ook niet hoe slecht het met haar ging... Ze weet niet meer dat je op visite bent geweest en mist je ook niet als je niet komt. Ze wordt alleen maar zenuwachtig als je WEL komt! :-)) ( verstoring van haar dagelijkse ritme?). Spulletjes die ze niet ziet, ZIJN er ook niet en worden dus ook niet gemist.( b.v. kaarten en brieven in haar la).
Maar goed. Ze is hier voorlopig in observatie. Ze kwam binnen met een indicatie van 9 ( 10 is hoogste en meeste zorg nodig). Ik neem aan dat dat wel een paar tandjes lager kan na verloop van tijd. Ze heeft nu nog een kamer samen met een indische ( chagrijnige) dame. Als de indicatie definitief is EN ze is daar op haar plaats, dan krijgt ze een eenpersoonskamer. Intussen kunnen we ook nog een plaatsje elders proberen te zoeken, maar dan komt ze sowieso ook nog op een wachtlijst. Ik weet op dit moment niet wat slim is. Dalijk is ze net gewend en moet ze weer verkassen....
Wordt vervolgd....:-)

credits hier

Weer een scrap van onze vakantie! Zondag, 20 juli, zijn we om 11.30 vertrokken om een vrij lange voettocht rond het Muckross Lake te maken. De wandeling was ongeveer 13 km lang en voer ons over verharde paden, bospaden en miniscule paadjes dwars door landschappen heen. En elke keer was er weer een mooi uitzicht over het meer met de bergen op de achtergrond. Mariska is die dag onze gids geweest en dat ging prima. Zij kan dus ook kaartlezen en zal dus nooit in 7 sloten tegelijk lopen. Onderweg hebben we zowel een buitje regen als wel de zon gehad. Echt iers weer: van alles wat! Hier is nog een klein filmpje ervan:



Ik heb nog veel meer filmpjes gemaakt en ik heb ze ook keurig aan elkaar geplakt met effecten ertussen. Maar helaas, het bestand is te groot voor hier, dus ik load ze maar in stukjes op.
Trouwens, ik heb inmiddels ook de foto's op het internet gezet. Die kun je hier vinden....Vanmiddag heb ik heel veel extra foto's toegevoegd. Dus de mensen die al gekeken hebben, kunnen beter nog maar eens kijken. Als ze dat willen natuurlijk! Wie weet zijn jullie het allemaal allang zat om maar steeds over Ierland te horen, te lezen en foto's te zien. Maar het is mijn blog, en ik zet er lekker op wat ik wil! :-P

Weer wat over Ierland...

credits hier

Zo, de eerste scrap van onze Ierse vakantie is klaar. Nog tig te gaan. Ik wil er van de meeste tochten/wandelingen eentje maken. Tenminste, dat IS het plan. Maar op de scrapbookflairsite staan ook weer leuke wedstrijden, dus het zal erom spannen wat voor gaat. Ik zal wel weer alles tegelijk gaan doen, zoals altijd :-/.
Ik mis Ierland nu al. Weet je dat de Ieren gek op rotondes zijn?? Als je door sommige stadjes rijdt, dan krijg je er wel eens 11 voor je kiezen. Ze houden gewoon van ronde dingen. Vandaar ook die dikke buiken bij de mannen! :-) En vandaar die bochtige weggetjes ook. ;-P.
De heggen langs de wegen bloeien prachtig met Fuchsia's en andere bloemen. Dat wordt ook goed bijgehouden. Je ziet overal van die snoeiwagens.
Weet je dat je op kleine weggetjes moet uitkijken dat je geen honden dood rijdt? ( drie maal bijna gebeurd!) Die springen net zo makkelijk voor je auto. Die horen dan bij van die leuke boerenhuisjes, en vinden het een leuke verrassing als ze eens wat zien langsrijden. Of ze lopen vanaf het centrum van de stad Killarney bijna een kilometer met je mee naar het vakantiehuis. OOK gebeurd...
Weet je ook dat ierse jongetjes vanaf een jaar of 4 tot 14 alleen maar voetbalshirtjes dragen?? Dat viel me op. Maar dit even ter zijde....( kwam ineens bij me op)
Ik mis ook de Ierse chips. Prawn cocktail smaak. Hmmmm. LEKKER!!! Ik had een voorraadje aangelegd om mee naar Holland te nemen, maar ze hebben het helaas niet gehaald. Op!
Wat ook zo lekker was, en waar ik WEL 5 pakjes van mee heb genomen is Lemon Meringue Crunch Pie. Dat hadden we gegeten bij Moll's Cap restaurant. Homemade and delicious!
En zowaar, in de supermarkt, kwamen we zo'n pakje tegen. En aangezien we een oven hadden in het vakantiehuis, heeft Mariska zich 'opgeofferd' om er eentje uit te proberen. Geslaagd! Goedgekeurd door de commissie van vaders en moeders! Dus binnenkort kan ze er weer eens eentje maken. Ik kijk er nu al naar uit!

Terug van weg geweest.....

Gisteravond zijn we weer geland op hollandsche bodem, na 17 dagen in het prachtige Ierland te hebben vertoefd. Totaal hebben we met de huurauto 1700 km afgelegd over hele smalle bochtige hobbelige weggetjes waar je zowaar 100 km/uur mocht rijden! Gekke Ieren! Hoe komen ze op zulks een raar idee! Maar ook weer heel vriendelijke Ieren, die even met hun knipperlichten knipperen als dank voor het even aan de kant gaan om ze de kans te geven om voorbij te gaan. Ze zullen ook nooit op je bumper gaan hangen. Echt relaxed allemaal.
Het weer was heel veranderlijk. Binnen een uur kon je zon, bewolking, miezer, regen en wind hebben. Maar alles duurde maar even. En wat hebben we veel gezien! Echt prachtige uitzichten! Soms had je het gevoel in een waterverfschilderij te rijden of te lopen. Een heel aparte sfeer. Verschillende soorten licht, dat steeds veranderde. Mooie huizen ook! Vooral rond Galway. Ik droomde al gelijk van een geel geverfd huis met grote geel/paars/witbloeiende hangmanden rondom, uitkijkend over een of andere vallei of de zee. Een huis met tig kamers om omtetoveren tot een B&B...Echt waar, ik zou zo kunnen wennen in Ierland! Ik voel me er wel thuis.
Wat hebben we zoal in de eerste week gedaan: de Ring of Kerry (2 dagen, verschillende routes), wandelingen in en rond Killarney National Park ( rond Muckross Lake, Ross Castle), Schiereiland Dingle (leuk stadje dat Dingle), gewinkeld in Killarney en Galway.
Trouwens.. in Galway waren de paardenraces. En precies op de dag dat we daar voor de tweede keer waren was het ladies night. Alle vrouwen waren opgedirkt in leuke jurken, haartooien en hoge hakken. Zag er leuk uit. Vooral degenen die echt NIET op hoge hakken konden lopen, hihi.
De tweede week hadden we een huis gehuurd in Doolin. Een vissersdorpje aan de kust omringd door uitgestrekte heuvels, weilanden, en hoge klippen.
Op de rand van de Burren. Dat is weer een totaal andere streek dan het zuidwesten. De Burren is net een maanlandschap. Vol stenen, rotsen en met plantjes ertussen. Heel apart. In Kilfenora hebben we keltische kruizen bekeken. Ook hebben we een route gereden richting Loop Head. Maar daar aangekomen was het helemaal mistig, helaas, dus niet veel gezien. Ierland is een heerlijk wandelland. Je waant je alleen op de wereld. Een met de natuur. Mariska zal het daar niet mee eens zijn. Ze kan ons niet meer horen over een kort ommetje maken....Onze korte ommetjes bleken achteraf uuuuuuren in beslag te nemen. :-)
Onderweg naar Cork hebben we nog Blarney Castle bezocht. Daar hebben we de Blarney Stone gekust. Dus als we de legende mogen geloven, hebben we nu de gave van grote welsprekendheid. Oftewel, we kunnen nu net zo kletsen als de Ieren kunnen! En dat kunnen ze!
Binnenkort zal ik een link naar de mooiste foto's plaatsen. Ik heb er 675 gemaakt, dus dat is wel even een uitzoekerij. Ook de videofilmpjes moet ik nog even aan elkaar plakken. Werk aan de winkel!