Update schoonmoeder...

Het gaat slecht met mijn schoonmoeder. Ze ligt nog steeds op de hartbewaking en er is geen uitzicht meer op verbetering. Haar nieren werken nog maar voor 30%, en die kunnen het vocht allemaal niet meer afdrijven. Daardoor zitten haar longen steeds vol met vocht, waardoor ze het heel benauwd krijgt. Het is vreselijk om aan te zien hoe benauwd ze het dan heeft. Ze probeert het op te hoesten, maar is daar eigenlijk te zwak voor. Zij is dan heel wanhopig en als bezoeker voel je je zo machteloos dan. Daar ben ik vanavond echt van geschrokken.
Elke paar uur draineren ze haar longen, maar het blijkt dat daardoor ook juist weer extra vocht wordt aangemaakt. Maar vanavond, na het draineren, was ze wel een stuk rustiger en lag ze te slapen. Ze krijgt ook wat morfine toegediend om het allemaal wat te verlichten. De hoop dat ze dit alles weer te boven komt heb ik niet meer. Het is een aflopende zaak. Ze begint ook al te tekenen in haar gezicht en haar handen. Lang duurt het niet meer, maar niemand weet hoe lang....T'is weer afwachten.
Karin blijft vannacht in het ziekenhuis. Jan zorgt dat ie morgen in Utrecht kan werken. Dan gaat hij voor en na zijn werk nog langs. En hij is dan makkelijker oproepbaar en zit dichtbij mocht het eerder mis gaan.

Weer spannende tijden...

credits hier

Gisteren kregen we een belletje uit het ziekenhuis dat het weer slechter ging met m'n schoonmoeder. Ze heeft nu ook vocht in haar longen en dat maakt haar benauwd. Maar vochtafdrijvers kunnen ze haar (nog) niet geven, want haar bloeddruk is nog veel te laag....87/60
Vanochtend hoorde ik van Karin dat ze haar inmiddels naar de intensive care hebben gebracht, omdat ze nog benauwder was geworden....
We weten niet wat we ervan moeten denken. Komt dit nog goed? En als het 'goed' komt, in hoeverre? Is ze dan te slecht om nog terug te kunnen in het verzorgingstehuis? Moet ze dan WEER naar een verpleeghuis? En wat zal dat dan met haar doen?
We zijn weer terug bij af en het enige wat we kunnen doen is afwachten.

Gisteravond ben ik maar gelijk begonnen met het printen van de uitnodigingen van Els en Antoine. De printer printte als een zonnetje! Het scheelt waarschijnlijk toch wel of je er originele inktpatronen in doet of niet. De vorige printer heeft maar anderhalf jaar geleefd. En deze is nu al ouder dan dat. Maar het blijft altijd wel spannend of ie de hele klus naar behoren zal printen... Aanstaande zondag komen ze de kaartjes ophalen. En aangezien ik niet weet hoe het allemaal gaat lopen met mijn schoonmoeder wil ik ze nu maar zo snel mogelijk af hebben. Dus ik ga dalijk ook nog even wat uurtjes vouwen en snijden. Klaar kan maar klaar zijn. Toch?

De bovenstaande scrap is een foto van mijn neefjes Robbie, Eddy, Ronny en mijn nichtje Brenda. Wat een schattige foto, hè?

de zon schijnt...jippie!

credits hier


credits hier

Kijk dat zonnetje eens schijnen! Altijd een prettige aanblik! Alhoewel...zo komt die dikke laag stof op de meubelen wel genadeloos in het zicht te liggen. Hmm. Dalijk maar even mijn handjes laten wapperen.
Het gaat wel weer met me. Ik heb nog wel hoestaanvallen en dan blijf ik er zowat in. Maar verder voel ik me wel weer ok.
Mijn schoonmoeder niet. Zij is gisteren onverwacht met een ambulance naar het ziekenhuis vervoerd. Ze had een hartslag van 160/pm. Met haar nieren is het ook niet in orde, hoorde ik. Ze moet nu even een paar daagjes blijven, dan proberen ze haar hartslag weer op orde te krijgen. Het ziekenhuis in Utrecht heeft het Lange Land gebeld voor gegevens, en wat blijkt: mevrouw is niet bekend in het Lange Land! :-)
Ach, ze heeft er van maart tot juli 2008 een bed bezet gehouden...maar nee hoor, ze kennen haar daar niet! Te belachelijk voor woorden, toch? Misschien zou toch een landelijke centrale database een goed plan zijn.

Aangezien Jan nu niet naar Utrecht hoefde vanwege de ziekenhuisopname van ma heeft ie de zware taak op zich genomen om de nageltjes van Kiwi te knippen. Tjonge, dat vond ze niet leuk! Het was al een crime om haar te pakken te krijgen. We hebben allemaal krabbels op onze handen. Maar uiteindelijk zijn ze gekortwiekt. Ze moet er maar aan wennen. T'is nou eenmaal geen typetje dat buiten haar nagels in de boom zet. Ze komt 's winters al helemaal niet buiten. Ze zit liever met haar giecheltje voor de verwarming. Dan lijkt het net of ze straf heeft.
Nee, t'is een zomerpoesje. We kijken saampjes al uit naar de lente, zij en ik. Dan gaan we gezellig in de tuin zitten. :-)
Maar nu eerst: stoffen, stofzuigen, dweilen, boodschappen doen.... Oh nee, t'is half 11, eerst maar een kopje thee met een chocolaatje.:-)

Mag ik even griepen??

Ik kan kort en bondig zijn: ik heb de griep! En dat bevalt me he-le-maal niks! Ik ben ook nog nooit zo lang ziek geweest! Afgelopen vrijdagavond kreeg ik de eerste verschijnselen. Mijn kriebelhoestje was weer terug. Nu voor de derde keer alweer. Geen keelpijn, alleen maar dat vervelende rothoestje. Zaterdag voelde ik me met opstaan al niet zo lekker maar ik had Mariska beloofd om mee te gaan winkelen, dus met paracetamolletjes als backup ben ik de dag best doorgekomen. Tot 's avonds: de koude koorts! Zondagochtend een loopneus en kriebelhoest, maar het zat niet meer zo in mijn lijf, alleen in mijn hoofd. Dus ik dacht toen nog aan een gewone verkoudheid. Gewapend met een arsenaal aan paracetamol hebben we toen nog de 'ronde van Nederland' gemaakt. Eerst naar mijn schoonmoeder in Utrecht, daarna naar Breda om de verjaardag van mijn vader te vieren. Hij is 75 geworden. Zo min mogelijk handjes geschud, zo min mogelijk kusjes gegeven ( maar sommige mensen zijn eigenwijs!), en ook gevraagd of Maris een toastje voor me wilde klaarmaken, zodat ik niks hoefde aan te raken met m'n bacillenhandjes. Maar tegen vijven voelde ik zo de koorts weer opkomen, dus we zijn weer naar huis gegaan. Onderweg in de auto dacht ik nog slim te zijn om mijn lenzen uit te doen, want ik had droge oogjes. Ketste er een lens af op het randje van het doosje en sprong ergens naar rechts. Nergens meer te vinden! :-/ Ik heb toen bijna een uur lang in één houding gezeten, om maar niet mijn verdwaalde lensje te pletten. Thuis aangekomen ging Jan naar binnen om de rotalight te halen zodat we beter konden zoeken in het donker. Bleek mijn lens al die tijd in een hoekje van mijn toilettas te bivakkeren. Wat een ellende toch altijd met die dingen.
Maar goed, ik had weer koorts, dus naar bed. Maandag: nog koorts. En maar hoesten en hoesten. Dinsdag: hoera, koortsvrij! Maar zo slap als een vaatdoek. En als ik wat deed dan moest ik snel weer even gaan liggen.
En dat is nog steeds zo. Ik voel me nog steeds knap waardeloos. Mijn longen doen constant erg pijn. Inmiddels ben ik ook in het ongelukkige bezit van een koortslip. En die strekt zich uit tot IN mijn neusgat notabene! :-(
Ik denk echt dat dit de allereerste keer is dat ik écht griep heb. Maar ja, wat doe je eraan.....
Ik ben al in de weer geweest met fruit (altijd lekker), hot Coldrex (niet vies, maar helpt niet), paracetamollen (onderdrukken alleen), hittepitkussentje op mijn longen (lekker, maar koelt weer zo snel af).....
Ach, we modderen maar wat aan. We griepen maar wat. En wachten maar tot het ineens vanzelf weer over is! Voor mij liever vandaag dan morgen!

de slappe lach...

credits hier


credits hier

Het was alweer een tijdje geleden dat ik de slappe lach kreeg. Maar vanochtend was het weer eens zover. :-)
Ik was bij mijn moeder om haar even te helpen met haar computer. T'is nog een hele oude, met windows 98 erop. Weet je dat daar niet eens meer updates voor te krijgen zijn? Jan zou in de kerstvakantie Mariska's oude computer voor haar in orde maken, maar dat is nog steeds niet gebeurd. Er moeten nog schijven overgezet worden enzo. :-/
Maar goed, we zitten daar achter die trage , door mij allang het raam uitgegooide zijnde, frustratie-opwekkende computer en ik leg haar uit dat ze beter haar oude emails weg kan gooien. Want elke keer als ze het emailprogramma opent moet ie eerst alle berichten inlezen en dat is allemaal nutteloos verspilde tijd. Dus ik begin uitteleggen van kijk: dan klik je eerst hier op 'van', dan staan alle berichten in alfabetische volgorde, dan selekteer je de berichten die je weg wilt hebben door op de eerste te gaan staan, daarna de 'shift' ingedrukt houden en de laatste aanklikken, dan heb je de hele rij al geselekteerd, dan de rechtermuisknop, dan klik je op verwijderen en weg zijn ze, en als je bepaalde berichten wilt bewaren dan kun je ze naar een map slepen, maar die moet je dan wel even maken.... En op datzelfde moment dacht ik: DAT GAAT NIET LUKKEN! En ik kijk opzij en staar in twee ogen met gigagrote vraagtekens erin! Ogen die zeiden: Waar HEB je het over, ben je nou helemaal gek geworden??? Hahahaha, ik kwam echt niet meer bij. De slappe lach! We hebben de emailtjes maar gelaten voor wat ze zijn en zijn naar de markt gegaan.

Hoera! We hebben een zooitje jarigen!

credits hier

Zowaar! De dirigent was er vanochtend. Jahaaa! Terug uit Bangkok! Hoe dat nou vorige week zo misgelopen is is me nog altijd onduidelijk. In ieder geval was hij er deze week wel en wie weet is hij er volgende week ook weer. Je weet het niet, hè? :-)
Hij had nog een leuke vraag trouwens: of we als koor twee nieuwe kinderliedjes wilden inzingen die dan op een kinderDVD komen te staan. De liedjes moeten nog geschreven worden, de bijpassende animaties moeten nog gemaakt worden. Op welke termijn dat gaat gebeuren is ook nog niet bekend. Maar op zich is dat wel heel leuk om te doen, dunkt me! Dat zijn weer de aangename dingen aan hem. Maar toch zit er alweer een waarschuwend stemmetje in mijn hoofd: eerst zien, dan geloven! Maar dat is de doemdenker in mij. Ik zou willen dat dat stemmetje z'n kop eens zou houden! :-)

Vandaag is de begrafenis van Ciaran. Zijn vriend ligt aan de beademing. Ze hebben al geconstateerd dat ie ernstig hersenletsel en een verbrijzelde rug heeft. Ook is hij verlamd. Als er binnen 48 uur geen verbetering intreedt zetten ze de beademing af. Zelfs zijn ouders hopen daar nu op. Twee levens totaal naar de knoppen! En niet te vergeten de levens van de families....Erg, hoor!

Op de scrapsite is het momenteel rustig. Geen ruzies of verhitte discussies. Een beetje gezapig. Er moet leven in de brouwerij komen! Misschien zou ik eens een naaktschilderij moeten scrappen. ;-) Ik heb me wel voorgenomen om die wedstrijden links te laten liggen waar toegestaan is om oude, al eerder geuploade, scraps te gebruiken. Daar word ik niet goed van, van elke keer dezelfde scraps te zien. Nee, daar doe ik niet aan mee. Daar is geen gein aan. Ook wedstrijden waar je 5 scraps tegelijk kunt invoeren vind ik niks aan. Veel te veel scraps om dan door te worstelen om punten te geven. Het moet wel leuk blijven.

Zo, genoeg geouwehoerd. Ik ga thee drinken. Maar niet voor ik Hans ( mijn oom, maar ik ben geen oomzegger tegen hem) gefeliciteerd heb met zijn verjaardag! Hans, een fijne dag toegewenst! Nog vele jaren, hè!
En mocht ik er morgen niet aan toekomen om te bloggen, dan wens ik mijn vader ook alvast een fijne verjaardag toe. Tot zondag, pap!
En mocht ik zaterdag ook al niet bloggen.... Sean, happy birthday to you, old chap! ;-)

Alzheimer theekransjes.....

credits hier

Bwleeeh, wat een saai en grijs weer vandaag, hè?? Dat zijn we niet meer gewend. Ik mis de zon! Alleen de temperatuur vind ik wel stukken beter zo. Ik hou niet van kou.
Ik ben een zomermeisje. Ik zou het liefst de wintermaanden in een warm land willen wonen. Maar dan moet iedereen die ik ken wel meeverhuizen! En ik denk niet dat ze daar in trappen. Ik stel het maar niet eens voor....;-)

Vanmiddag had ik de kamer vol dames. Het moest een oefenmiddag voorstellen voor de Scratch in Leiden. En we hebben ook wel het hele repertoire doorgezongen, dat wel.
Maar verder was het een gezellig theekransje, met koek en chocolade. Heel toevallig hebben we allemaal te maken met ouders/schoonouders met (beginnende) Alzheimer. En de zorg dat dat met zich meebrengt. En ook de machteloosheid die daarmee gepaard gaat als je zo iemand af ziet glijden. En ook de berusting als het eenmaal zover is dat ze je niet meer blijken te herkennen...dat moment komt ook.
We maken het allemaal mee. De een al wat meer dan de ander. Maar we kunnen er nog met humor over praten en dat is maar goed ook. :-) Er is al genoeg ellende op de wereld.

Er is alweer wat meer bekend omtrent het fatale auto ongeluk van Sean's neef. De jongen blijkt niet eens gereden te hebben. Hij was passagier. Zijn vriend reed, te hard, en hield de auto niet in bedwang waardoor ze crashten. Ciaran had zijn gordels om, maar door de klap is ie er op de een of andere manier toch uitgevlogen. Op slag dood! De jongen die reed ligt in kritieke toestand op de intensive care met een hersenbeschadiging, de andere jongen is nu stabiel. Donderdag wordt Ciaran begraven.
Hij ligt nu thuis opgebaard. Dat is zowat altijd zo in Ierland. Thuis opgebaard liggen. Het gaat er toch anders dan hier. Als iemand thuis komt te overlijden, dan openen ze het raam zodat z'n geest eruit kan. Vind ik wel wat hebben. :-)
En ook zolang iemand opgebaard ligt, waakt er altijd iemand bij de kist. Dag en nacht! Dat gaat per toerbeurt. Ook lopen de mannelijke familieleden en vrienden helemaal naar de begraafplaats met de kist op hun schouders. Onderweg wisselen ze dan steeds, want ja, dat wordt wel even zwaar natuurlijk. Maar ik vind dat heel respectvol. Heel mooi eigenlijk. En na afloop is het zuipen geblazen in de plaatselijke pub. :-) Maar dat is sowieso al vaste prik bij de Ieren :-))
Wat daar ook anders is als hier is de berichtgeving in de krant. Hier zou je alleen een berichtje lezen van 'Jongen, 17 jaar, omgekomen bij auto-ongeluk'. Daar staan ze met naam en foto in de krant. Zie hier een artikel over de crash.
Maar het is zonde. Zo'n jong mensenleven dat zo abrupt aan z'n einde komt.
Vreselijk!