Van rare achtergronden, oude foto's en scraps....

credits hier


credits hier

Hoe zien jullie deze blog eigenlijk? Zien jullie wel een layout met in het midden geel en aan weerszijden groen met vlinders? Met de blogheader, de teksten en de scraps of foto's op het gele middengedeelte? Dat is namelijk wel de bedoeling!
Ik was namelijk vanochtend bij mijn moeder thuis en op haar scherm uit het jaar nul, of toch op zijn vroegst het stenen tijdperk, was maar de helft van mijn achtergrondje te zien. Geen gezicht! De helft van de teksten was haast niet te lezen. Alle verhoudingen waren zoek.
Ik neem aan dat de meeste mensen inmiddels wel een groot scherm hebben met minimaal een resolutie van 1024x768. Maar toch...
Ik ga toch maar eens kijken hoe ik het beste mijn achtergronden kan maken zodat ze op elk scherm goed te zien zijn. Daar is vast wel een foefje voor. En daar kom ik wel weer achter. :-)

Hierboven staan weer een paar scraps. De bovenste had de opdracht: perzikkleur met groen. De onderste is een scrap van mijn schoonmoeder. Hier op mijn blog heb ik de originele scrap, in het nederlands. Het gedichtje stond ook op de rouwkaart.
Op de ScrapBookFlairsite staat een engelstalige versie. Die kun je bekijken als je op 'hier' klikt onder de scrap.
SBF is een internationale site, waar niet zoveel hollanders actief zijn. Vandaar dat teksten op mijn scraps over het algemeen in het engels zijn. Inmiddels is er een groep opgericht speciaal voor 'dutchies' en leden die een connectie met Nederland hebben. Er zijn al 8 leden! :-) Niet slecht voor een site met 115886 leden....
We hebben versterking nodig! Meld je aan en ga ook eens scrappen. Duik eens in je la voor oude foto's van vroeger. Scan ze in en ga aan de slag. T'is erg verslavend!

Over oude foto's gesproken...mijn zus attendeerde me op een hyve van de wijk waarin ik geboren ben: de Schilderswijk in Den Haag. Er zijn enorm veel foto's te zien van winkels, straten, scholen etc. Zwart/wit foto's vanaf de jaren 50 ongeveer. Leuk!
Voor de liefhebber, klik hier maar....

Musical Scratchdag in Leiden

credits hier

Gisteren was het eindelijk zover: de musical scratchdag in Leiden. Hier hadden we, Nel, Hennie en ik (Patricia zei helaas af) zo naar toegewerkt. Het hele gebeuren speelde zich af in de Pieterskerk. Er waren 957 zangers (op 3 tribunes) en 60 orkestleden aanwezig. Geweldig! Wat een geluid! Kippenvel kreeg ik bij het nummer 'Somewhere' uit de West Side Story. Wat hebben we dat mooi gezongen! Ook Sabbath Prayer (uit Anatevka) klonk heel mooi. Hier en daar gingen we wel de mist in met teksten van het nummer 'We go together' uit Grease. En 's avonds ging het ook nog even fout met het op een verkeerd moment inzetten van een deel van het nummer 'I only want to say' uit Jesus Christ Superstar. Maar dat geeft allemaal niks! Het was gewoon heel gezellig om de hele dag te oefenen met z'n allen. T'is elke keer weer zo'n goed gevoel wanneer alles samenkomt, ook al heeft iedere partij het voor zichzelf ingestudeerd. Alle neuzen staan op dat moment dezelfde kant op.
Het enige nadeel vond ik persoonlijk de banken. Keihard, vlak achter elkaar en geen rugsteun. We waren al gewaarschuwd hiervoor dus iedereen had een kussentje meegenomen. Maar toch...na een hele dag en avond staan en zitten voelde ik mijn rug en schouders toch wel. Gelukkig waren er een aantal pauzes, zodat je er even tussen uit kon. We zijn lekker even de frisse lucht ingegaan. Leiden is een gezellig stad, hoor, met al die knusse steegjes met kleine winkeltjes.
Hier zijn nog een aantal foto's.

Ook optreden met een live orkest is natuurlijk veeeel sfeervoller dan met muziekbanden. Je hebt echt het idee dat je het allemaal met elkaar doet.
Het was natuurlijk 14 februari: Valentijnsdag! En één orkestlid nam de gelegenheid ten baat om zijn vriendin (een alt) ten ovenstaan van ons allen op zijn knietjes ten huwelijk te vragen. En ze zei gelukkig volmondig JA! :-) Pure romantiek!
Wat een schril contrast met hier thuis.... Aangezien ik de hele dag weg zou zijn had ik bedacht dat het lief zou zijn om Jan een valentijnskaart te sturen met de post. Leek me een leuke verrassing voor hem. Dus ik had me er met hart en ziel op gestort, kaart ontworpen, geprint, tekst op rijm gemaakt. Maar toen ik thuis kwam lag de kaart nog ongeopend op de tafel...lief van hem, hè? Altijd even geinteresseerd in wat ik te schrijven heb. (Mijn blog heeft hij ook nog nooit gelezen.) En aangezien het inmiddels 15 februari was heb ik de kaart maar weer in beslag genomen. Dan maar geen kaart. Geen enkele meer! Nooit meer!
Ik verwacht al nooit iets van hem, geen bloemen, niks. Maar dat hij niet eens de moeite neemt om een envelop te openen, dat doet toch wel pijn. Of ben ik nou te overgevoelig?

Mijn moeder is vandaag 73 jaar geworden! Hartelijk gefeliciteerd, mam! Nog vele jaren in goede gezondheid toegewenst! De appeltaart, de hapjes, de salade, de soep, de broodjes...het was weer lekker!

MUNA

Vorige week heeft Mariska op school nog MUNA gehad. Dat staat voor Model United Nations Alfrink. Twee dagen lang doen zo'n 200 leerlingen dan net of ze delegaties van de Verenigde Naties zijn. Er kwamen ook leerlingen uit Engeland en Frankrijk en Italië. Eigenlijk zouden we een meisje uit Engeland te logeren hebben gehad, maar aangezien mijn schoonmoeder toen slecht lag, hebben we dat maar afgezegd. Gelukkig maar, achteraf! De leerlingen die uit Engeland zouden komen kwamen sowieso een paar dagen later dan gepland aan vanwege het slechte winterweer aldaar.
Maar twee dagen lang werd er in groepen, met engels als voertaal, gedebatteerd over wereldproblemen. Milieu, onderwijs, economie, ontwikkelingssamenwerking... alles kwam aan bod. Er moesten oplossingen gezocht worden voor problemen, er moest genetwerkt worden...
Genetwerkt werd er wel. Maar meer tussen de leerlingen onderling. Tijdens het debat konden ze briefjes met een vraag of opmerking sturen naar andere landen. ( Mariska had Oeganda onder haar beheer.) Die briefjes werden dan door 'loopjongens' (leerlingen uit lagere klassen) opgehaald en bezorgd bij het land van je keuze. Aan het begin van de dag werden er nog echte vragen gesteld, maar in de loop van de dag, toen de vermoeidheid en de verveling begonnen toe te slaan, veranderde dat alras in spelletjes Boter-Kaas-En-Eieren en Hangman. Tja, het blijven pubertjes, hè? :-)
Maar al met al was het een leuke ervaring. Dit jaar was het verplichte kost voor Mariska, omdat ze nu in de 5e van het tweetalig VWO zit. Volgend jaar MAG ze meedoen, maar of ze dat zal doen???....
Hier is nog een foto.

Een mooie afsluiting....

credits hier

Het was me het weekje wel! Jan is inmiddels weer opgeknapt. Hij heeft een aantal dagen goed kunnen slapen. Maar toch...we zijn nog steeds moe.
Afgelopen woensdagmiddag hebben we tesamen met m'n schoonzus en zwager voor de laatste keer afscheid genomen van ma en de kist gesloten. Ze lag er vredig bij. Na afloop zijn Jan en ik nog even naar de begraafplaats gereden om alvast te kijken waar de nieuwe aula zich bevond. We waren daar tien jaar geleden voor het laatst geweest met de begrafenis van pa en de crematie van Bertus, mijn moeder's man. Toen was nog de oude aula in gebruik en dat was best donker en somber.
Maar de nieuwe aula is ruim en licht. De buitenkant van het gebouw zelf vind ik ronduit lelijk.
Gisteren was dus de begrafenis. Voorafgaand was er een dienst. Sander van Marion, al heel lang een vriend van de familie, speelde op het orgel en dominee Kremer leidde de dienst. Ze vertelde heel treffend over ma's leven en hoe ze was. In 85 jaar tijd is er natuurlijk veel gebeurd. Jan deed het dankwoord, en Karin las een mooi gedicht voor. Een gedicht dat ma zelf had uitgeknipt en bij haar papieren had gedaan. Het verwoordde precies de eenzaamheid die ze gevoeld moet hebben sinds pa was heengegaan.
Vanaf de aula begeleidden de kleinkinderen de kist tot aan pa's graf waarop Karin en Jan een roos uit het boeket legden. Daarna namen wij de baar over om haar naar haar laatste rustplaats te rijden.
Terug in de aula was het condoleren en de koffie met cake. Doordat er zoveel nichten en neven waren gekomen en doordat er daardoor ook flink bijgepraat moest worden liep het kwa tijd nogal uit. Het volgende gezelschap diende zich al bijna aan, dus we werden zo'n beetje weggekeken. Maar ja, niets aan te doen. :-)
Gisteravond hebben we met z'n drietjes als zombies op de bank gehangen. We waren weer zoooo moe! Maar we hebben wel het gevoel dat we het met zijn allen op een mooie manier hebben afgesloten. En daar zijn we blij en dankbaar voor.

stilletjes overleden...

Nadat Els en Antoine 's ochtends geweest zijn om de uitnodigingen optehalen ben ik zondag naar Montfoort gereden om daar nicht Laura op te halen. Zij had een tas met schone kleding voor haar ouders. Karin, René en Jan waren die nacht weer in het ziekenhuis gebleven. Nu hadden ze met z'n drietjes twee bedden tot hun beschikking gehad, dus dat was wel zo prettig. Ma had een rustige nacht gehad, haar ademhaling was inmiddels wel een stuk oppervlakkiger en er zat wel een lange tijd tussen.
Ze waren net brood aan het eten toen Laura en ik binnenkwamen. We hingen onze jassen op, begroetten elkaar en ze vertelden hoe de nacht was verlopen. Tot René in de gaten kreeg dat ma niet meer ademde. En inderdaad, ze was stilletjes overleden. Dat was een hele rare gewaarwording. We waren nog maar een paar minuutjes binnen! Voor mijn gevoel heeft ze gewacht tot er afleiding was. Het kan ook toeval zijn, maar toch....
Vandaag zijn Karin en René hier geweest, tesamen met de begrafenisondernemer(v) en de dominee om de begrafenis te regelen. Die zal op vrijdag zijn.
Jan is momenteel ingestort. Hij is misselijk, moest een paar keer overgeven en voelt zich uitgeput. Hij is vanmiddag naar bed gegaan en hij slaapt nog steeds. Hij kan even niet meer. Het gebrek aan slaap en de constante spanning hebben z'n tol geëist.
Komt allemaal wel weer goed, maar het heeft even z'n tijd nodig....

update 3

Ze ligt op een kamertje alleen. Vannacht is ze heel onrustig geweest. Ze hebben toen de morfine opgevoerd naar 4 ml. Vanochtend is dat nog eens verhoogd naar 8 ml en een slaapmiddel. Ze is nu rustig, beweegt niet meer, voelt koud aan en haalt nog steeds adem. In ieder geval heeft ze het niet benauwd meer, dus dat is al een hele opluchting! Jan, Karin en René zijn er vannacht bij gebleven, om de beurt even een dutje doend op een krakende stretcher. Maar inmiddels lopen zij ook op hun tandvlees. Ze zijn echt doodmoe allemaal. Ik ben er vanochtend naar toe gegaan en ben net weer thuis gekomen met een gigantische hoofdpijn. Zal ook wel de spanning zijn...dat zakt dalijk wel weer. We wachten maar weer af....alles op z'n tijd!

update 2...

Vanochtend vroeg is er besloten om geen hartondersteunende middelen meer toe te dienen. Volgens de ervaringen van de cardioloog zal het uiterlijk zondag zijn dat ze komt te overlijden. Vandaag ben ik samen met Mariska en tante Netty, ma's vriendin, naar het Oudenrijn ziekenhuis geweest. Ook tante Riek en oom Chris (haar zus en broer) hebben afscheid van haar genomen. Inmiddels ligt ze niet meer op de hartbewaking, tja, omdat ze geen intensive care meer krijgt natuurlijk. Er is ook een soort stretcher beschikbaar gesteld voor Jan en Karin. Die blijven vannacht en waken om de beurt bij haar. Ook de dosis Morfine is wat verhoogd. Ze is nu wat rustiger. En volgens Jan is ze soms opvallend helder. Maar het blijft moeilijk om te zien hoe benauwd ze het soms ook heeft. We wachten maar weer verder af.....