Van alles wat...

Het blijft gek, hoor, om een e'mailtje te ontvangen namens een auto. Onze aanstaande auto heeft nu zelf aangekondigd dat ie in de week van 19 februari in productie gaat. En als ie de productielijn heeft verlaten en een aantal kwaliteitscontroles heeft ondergaan, neemt ie weer contact met ons op. Met vriendelijke groet, uw Opel Astra. De mallerd. :-) Wel leuk om af en toe wat te horen hoewel ik er voor de rest niet meer mee bezig ben.

Ik heb nog andere dingen om naar uit te kijken. Gisteren heb ik met Hennie afgesproken om in maart een hanging basket-workshop te gaan doen. Bij dezelfde kweker waar we vorig jaar een bollenmand hebben gevuld. (bollen komen al op) Duurt allemaal nog wel even, maar dan is het in ieder geval al lente.

En in de zomer hebben we ook wat om naar uit te kijken: een bruiloft in Kozani/Griekenland! Nicht Claudia trouwt daar met haar vriend Yannis. Leuk, na een Schotse- en een Poolse trouwerij, nu ook nog een Griekse! Ben benieuwd of het zo'n echte Big Fat Greek Wedding wordt!
Hoppa! Ik ga maar vast de Sirtaki oefenen! Ik heb er zin in!

Waar ik ook (weer) zin in heb: de Beach Boys workshop die vorige week van start is gegaan op ons koor. Eindelijkkkk weer eens wat nieuwe nummers. Heeft veel te lang geduurd. Ik was al helemaal ingedut. Ging het laatste jaar alleen nog voor de gezelligheid. Nu zijn we begonnen met Barbra'Ann, I Get Around/In My Room/Wouldn't It Be Nice/ God Only Knows. En er komen er nog een paar bij. Ik hoop op 'Good Vibrations', toch wel HET nummer van de Beach Boys.

Het breien heb ik ook weer voorzichtig opgepakt. Ik kamp al sinds november met een tennisarm. Waarschijnlijk kwam dat ook door het vele breien/haken dat ik deed. Dat kwam helemaal stil te liggen, want het deed verrekte pijn. Heb Midalgan er op gesmeerd, maar daar kreeg ik na een paar keer weer een allergische reaktie op. Nu smeer ik met Kayu Putih olie. Wat een lekker spul is dat. De naam alleen al, Kayu Putih, vind ik prachtig klinken! Geen idee waarom... Het ruikt heel ouderwets naar Eucalyptus en kamfer. De pijn begint nu wat af te nemen, dus ik heb een oud voorraadje wol te voorschijn getoverd waar ik nu een vest mee aan het breien ben. Rustigjes aan. Geen uren achter elkaar meer. Kleine stukjes. Wel jammer, want zo schiet het weer niet op. Maar ik moet me maar aanpassen... Vind ik wel moeilijk. Zeker nu ik een boek van Stephen West Shawls in huis heb. Die patronen smeken er om om gebreid te worden! In mei ga ik toch wel weer even buurten op de Wolbeurs in Rijswijk. Wolletjes kun je toch beter alvast in huis hebben, toch?

Storm!

Zou je niet liever thuis gaan werken vandaag? Dat was mijn vraag aan Jan met het oog op de zuidwesterstorm die donderdag over Nederland zou razen.Maar nee. Hij moest en zou al om 9 uur in Eindhoven zijn voor een werkoverleg.
Rond die tijd was de storm al aardig aan het blazen. Ik woei vanzelf naar de koor repetitie. Tijdens het zingen krakte er buiten al een boom om. Oei. Het ging los!
Na afloop waaide ik nog even bij de Action binnen en toen ik weer naar huis woei lag er op het plein een balkontafeltje met glazen blad aan gruzelementen. Je zult het op je eitje krijgen....
's Middags lag het openbaar vervoer helemaal plat. Ook stroomden de stormfilmpjes binnen: mensen rolden over pleinen heen met fiets en al, daken vlogen de lucht in, vrachtwagens kantelden over de weg. Een en al ellende.
Tja, en toen zat Jan nog in Eindhoven. Nog heerlijk te werken. Zonder in de gaten te hebben hoe erg het inmiddels geworden was. Tegen zessen heb ik hem maar een e'mailtje gestuurd, want ja, Whatsapp, daar reageert hij niet op. Een e'mailtje tegen beter weten in, want ook dat pleegt hij niet te lezen. Een e'mailtje met de tip om maar in Eindhoven te blijven en onderdak te zoeken.
Tegen achten kreeg ik een belletje van hem: Jaaaaa, ik sta in Breda en zo te zien rijdt er niets. Uh, ja, Jan, dat weet ik. Er rijdt sporadisch hier en daar een trein. De site 9292 lag ook al plat, dus hij kon ook geen informatie verder krijgen. Er zouuuuu om 20.39 een trein richting Rotterdam gaan, maar dan over Rozendaal. Maar dat was een vaag verhaal van een medewerker. Het risico was dat hij daar dan weer zou stranden. Inmiddels stonden er ook files op de wegen richting de treinstations in het land. Alle gestrande passagiers wilden opgehaald worden! Ook was er een Twitterpagina in het leven geroepen: #Stormpoolen. Daar konden mensen een lift zoeken of aanbieden. Hartstikke goed initiatief! Maar ja, Jan gebruikt geen Twitter.....Ik mag al blij zijn dat hij kan bellen!
Inmiddels had ik mijn vader in Eindhoven gebeld of hij een slaapplek had voor de nacht. Dat was gelukkig geen probleem. Gelijk even gekeken hoe Jan daar zou moeten komen, met welke bus en welke halte. Jan weer gebeld. Hij weer terug met de trein naar Eindhoven. En zo kwam hij tegen tienen aan bij mijn vader. Die nog brood met gebakken eieren voor Jan heeft gemaakt. Lief!
Een lange, lange dag. Inmiddels las ik dat de NS eindelijk bussen in had gezet om de reizigers naar hun bestemming te krijgen. Nou, dat had echt nachtwerk geworden als Jan verder had gereisd. En de volgende dag moest hij weer naar Eindhoven en er was nog niet bekend of dan de treinen weer normaal zouden rijden. Zo was het goed opgelost. Met dank aan mijn vader. Dat verdient een bloemetje!
Dit is nu de tweede keer dat Jan elders heeft overnacht door een storm. Jaren geleden is hij ook al eens gestrand in Amsterdam. Reed er ook niks meer. Samen met een collega heeft hij toen bij tante Riek gebivakkeerd. :-) Hij maakt nog eens wat mee, die Jan. Komt gelukkig niet al te vaak voor...

Winter en zingen...

Ik vind het altijd zo kaal na de kerst. Die hele januari maand eigenlijk. Het is echt zo'n maand tussen alle maanden in waar niks bijzonders gebeurt. Ja, wel veel verjaardagen. Maar niet hier in huis. Tijd om dan zelf maar iets van versieringen aan te brengen. Nu 'vieren' we hier de winter. Met wat winterse tafereeltjes compleet met sneeuw op de tafels en een hang-ding met lichtjes voor het raam. Eigenlijk heb ik een rot hekel aan de winter. Maar op deze manier is hij nog een beetje te pruimen. Liever sneeuw binnen dan buiten! Misschien kabbelen we zo langzamerhand zonder vorst naar de lente toe....

Gisteren hebben we een optreden met ons koor gehad in de Herbergier. Een optreden met een lach en een traan. Wat een invloed kan muziek toch hebben. Vrolijke nummers hebben we afgewisseld met mooie rustige nummers (tranentrekkers blijkbaar). En hoe groot schatte ik vorig jaar de kans in dat er iemand uit Estland in het publiek zou zitten die wel of niet kon horen of we de uitspraak van het Estlandse lied 'Muusika' wel goed deden? Nihil, zei ik, geloof ik.... ? Uhhh, nou, daar moet ik dan op terug komen. Laat er gisteren nou net wèl iemand zitten! :-) Volgens mij begreep ze er niets van, hihi.

Vanmiddag zijn we weer begonnen met het oefenen voor de scratch in Leiden. Ik had er dit jaar niet zo heel veel zin in, maar nu ik heb gehoord hoe de medley uit ' the Phantom of the Opera' (dit jaar nieuw in de scratch) gaat klinken... Kippenvel, hoor. Wat zal dat gaaf klinken met het orkest erbij. Mooi! Ben nu toch wel benieuwd. Binnenkort maar weer oefenen/koffie/thee/beppen/snoepen... en zingen.

Op de kiek...

Ik moet binnenkort mijn rijbewijs weer eens verlengen. Dus vanmorgen, vlak nadat ik mijn haar had laten knippen, ging ik maar eens pasfoto's laten maken. Voor mij was een moeder aan de beurt. Er moest een pasfoto van haar jongste babyzoontje gemaakt worden. Het wurm sliep heerlijk in zijn wagen, maar moest toch uit dromenland ontvoerd worden. He was not amused! Wat een gedoe, zeg. Moeder op haar knietjes met baby in haar handen. Het koppetje dat nog niet stevig op zijn schoudertjes stond moest aan de achterkant ook nog met twee vingers ondersteund worden. Kereltje janken. Kereltje afleiden. Snel fotootje maken. Oogjes dicht. Oogjes open. Hoofdje teveel naar links, hoofdje teveel naar achter hangend. Moeder inmiddels pijn in haar knieën. Foto maken, snel snel. Flits, flits. Schrik, schrik, janken. Maar als je dan ziet hoe leuk zo'n foto achteraf toch is geworden, sta je echt versteld. Een superschattig portretje!
Dat gaf mij moed. Dit wordt een prachtige kiek! Mìjn hoofd stond vandaag gelukkig vrij stevig op mijn romp. Alleen, ja... er zijn wel regels voor een rijbewijsfoto voor volwassenen; gezicht en ogen volledig zichtbaar., neutrale blik, recht in de camera, mond gesloten. En daar zit je dan. Bril af, dus dan ben ik al van de wereld af. 'Je mag wel glimlachen, hoor, als ik maar geen tanden zie', sprak de vaag in de verte staande fotograaf. Al denkend: niet lachen, niet lachen, geen tanden, geen tanden... begon mijn glimlach zich net te verspreiden. Klik! Klaar! Neee, ìk was nog niet klaar met mijn oh zo neutrale glimlach!
En zo sta ik dus op de foto: met een halve glimlach-achtige grimas naar links. Hij mocht over van de fotograaf. Maar ach, beter gaat ie toch niet worden als ik mijn tanden niet mag laten zien. Laat maar zitten. Vind het wel best zo. Geen hond die ooit mijn rijbewijs met die rare tronie wil zien. Toch?

Gisteravond was het weer tijd voor een theaterbezoek. Voor de vijfde keer zijn we naar  'Top 2000 Live' geweest. Altijd weer leuk die muziek. In rap tempo kwamen de hits voorbij. Dit jaar waren er weer drie nieuwe zangers: Michele van der Aa, Jeroen van den Berg en Jorginho Paunussa. Voor het soul gedeelte miste ik Hugh Kensa. Jammer dat hij er niet meer bij is. Hij zwiepte de hele zaal altijd op, maakte er echt een leuke show van. De rest deed ook zijn/haar best, hoor, daar niet van. En het was ook weer zeer aangenaam. Maar toch... En weer geen U2 nummer gehoord. Waarom nou toch niet??

Vredespaleis en alvast de beste wensen....

Traditiegetrouw zouden we vandaag naar het Omniversum zijn gegaan. Maar ja, er draait op dit moment echt geen film waar we maar een fractie in geïnteresseerd zouden zijn. Dat ging hem dus niet worden. Maar wat dan wel?
Op Facebook zag ik een bericht voorbij komen over het Vredespaleis 'By Night'; een rondleiding in een feestelijk verlicht paleis. Dat leek me wel wat want ik was er als rasechte Haagse nog nooit geweest. Mariska, Alex en Jan waren er ook wel voor te porren. Dus gelijk maar kaartjes aangeschaft. Niet voor vandaag, de boel is nu gesloten. Maar voor gisteren kon ik nog boeken voor de Engelstalige rondleiding.
Het was voor Jan nogal moeilijk om binnen te komen. Het scanapparaat bleef piepen! Uiteindelijk mocht hij toch maar door. Ach, hij was waarschijnlijk toch al 'doorgelicht' en goed bevonden. De kaartjes staan op naam en je moet je sowieso legitimeren.
Wat is me zoal opgevallen tijdens de rondleiding....

De imposante jaspis marmeren vaas die door Rusland gedoneerd was. Wat een gigading. Je bosje bloemen kun je er niet eens in kwijt, hij is massief en loodzwaar. Ze hebben er zelfs de fundering voor moeten aanpassen!
De mooie tegelvloeren en de houten plafonds. Erg mooi. Zo ook de prachtige zijden met gouddraad borduurde wandkleden in de Japanse kamer. Het lag eraan hoe het licht erop viel. Vanuit een ander standpunt leken ze weer net anders. Daar is een werk in gaan zitten!
Het was echt de moeite waard, zo'n rondleiding. Eenmalig, dat wel. We hebben het nu gezien en zo is het goed.
Na afloop dachten we bij de chinees op het Anna Paulownaplein een hapje te gaan eten. Daar kwamen we vroeger altijd met Jan's ouders. Maar helaas: weg chinees! Uhhhh, wat nu?
Vroeger kwamen we ook altijd bij Indonesisch restaurant Sarina aan het Goudenregenplein. Maar die blijkt failliet te zijn. Wat nu?? Uhhh, denk denk. Vroeger kwam ìk altijd bij Fong Shou aan de Leyweg...  Juich! Google zei dat die nog bestond en zelfs open was!
En daar hebben we lekker zitten eten. Die tent loopt nog steeds goed. De kommetjes soep waren in de loop der jaren wel een stuk gekrompen. Misschien staat de vaatwasser te heet afgesteld. Je weet ut niet...
En zo is jaar weer ter einde gekomen. Op naar 2018. Voor wie 2017 een rot jaar is geweest.... hou goede hoop voor het nieuwe jaar. Een nieuw jaar met nieuwe kansen! En voor degenen die al een goed jaar achter de rug hebben: probeer dat vast te houden! Je hebt het alleen niet altijd in de hand, helaas!
En voorzichtig met vuurwerk, hè! Tel je vingers morgen even na!

Het duurt ff, maar dan hebbie ook wat....

De auto is besteld! Hè hè, de kogel is door de kerk, de knoop is doorgehakt. Het wikken en het wegen is voorbij. En we zijn niet over één nacht ijs gegaan. We hadden een complete elfstedentocht kunnen rijden! Zo dik lag het ijs. De beslissing over welke uitvoering überhaupt heeft ons al negen bezoeken aan diverse dealers en totaal drie proefritten gekost. Plus de nodige discussies thuis natuurlijk. We hebben gereden in een 1.4, een 1.0 en in een diesel. Die laatste proefrit in die diesel was uitsluitend om de donkere ramen te testen in de avond. Nou, het was donker en er was mist! Dubbel pret. En inderdaad, we konden nog goed naar buiten kijken. Uiteindelijke conclusie: ik vind ze nu alleen nog lelijk. Maar dat zal wel wennen.
De uiteindelijke aanschaf verliep ook niet zonder slag of stoot. De plaatselijke dealerboy hield stram vast aan zijn offerte. Ons op die manier eigenlijk in de schoot van de concurrent werpend waar wij een veel gunstigere offerte hadden gekregen. De afspraak daar hadden we al staan voor de volgende dag. Tja, een auto bestellen kun je overal, toch? En dan kan zo'n verkoper wel zitten simmen over dat bij hem de kachel ook moest branden, bla bla, bla. Maar als bij hem de kachel lekker brandt zouden wij klappertandend op de bank zitten! Zal toch wel niet? We zijn weggegaan om de volgende dag de auto bij de concurrent te gaan bestellen.
Tot onze buurman Ed toevallig bij ons langs kwam en ons verhaal aanhoorde. Hij heeft al twintig jaar goed contact met de plaatselijke autoboer en is daar langs geweest om te vertellen dat ze nu een klant kwijt waren. Nou, binnen een poep en een scheet hingen ze aan de telefoon. Of we nog eens konden komen praten? Dat hebben we de volgende ochtend gedaan en toen kon er ineens wel van alles.
En zo is het goed. We zijn er uit gekomen. Uiteraard met een andere dealerboy.... Wij zitten er nu ook warmpjes bij. Te wachten tot onze pooierbak afgeleverd gaat worden. Kan 12 weekjes duren. Spannend!

Kerst....

Het was wel een relaxte kerst dit jaar. Het enige wat tot op het laatste moment spannend was was het feit dat er een paar zieken waren. Mariska voelde zich de voorgaande dagen ook niet helemaal lekker. Maar dat liep gelukkig met een sisser af. Mijn moeder had/heeft een flinke griep. Bij haar mondt de griep altijd uit in bronchitis of een longontsteking. Dat blijft een zwak punt. De dokter is er nog een paar maal bij geweest. Ook toen ze het zaterdagnacht steeds benauwder kreeg.Toen was haar andere long ook aangetast. Gelukkig had ze de dag ervoor al EINDELIJK een antibioticakuur gehad, dus die kon gelijk zijn werk gaan doen. We dachten allemaal dat ze met de kerst gestrekt zou liggen. Maar nee, hoor. Dan komt haar ijzeren wil naar boven. Het was kerst. Dus ze was erbij! Tot ze na het avondeten niet meer kon... terug naar bed! En nog steeds gaat het niet zo goed. Gisteren hebben we wat boodschapjes gedaan, maar het zweet brak haar al weer uit. Ze is slapjes. Ze heeft ook al bijna twee weken niet veel gegeten. En maar hoesten... Poeh. Ze wordt ouder en dat gaat ze merken. Ze krabbelt steeds minder snel op.
Het kerstmaal is goed verlopen. Ja, behalve dan dat Alex een stuk rollade had met het beschermdopje van de vleesthermometer er nog in. Oeps. Ik had dus vergeten het dopje eraf te halen. Hij gaf dus alsnog niet de goede temperatuur aan. Het vlees had dus eerder klaar kunnen zijn zonder dat 'condoom'! :-) Vandaar dat het katenspek dat ik eromheen gewikkeld had ietwat verbrand was.... Ach. Een kniesoor die daar op let.
De ijstaart was wel goed gelukt. En lekker! Die moet je wel heel ruim van te voren (ongeveer anderhalf uur) alvast uit de vriezer halen en in de koelkast zetten. De smaken waren prima. Heb nog een heel stuk over. Dat komt wel op. Zo'n ijstaart is wel voor herhaling vatbaar. Zeker omdat je hem ook al lang van te voren kunt maken.
Kerst... het is voor mij geen kerst zonder stoofpeertjes en tutti frutti. Het is voor mij geen kerst zonder de uitzending van de BBC: Carols from King's. Vaste prik. Kaarsjes, lichtjes....
Ook weer voorbij....