naar Avifauna met het koor....

Het was gisteren tijd voor het kooruitje. Normaliter doen we elk jaar wel iets, maar door de Covid periode was dat van de baan. We hebben verzameld bij de ingang van Avifauna. Wat was het druk op die laatste mooie zomerdag van september. Allereerst hebben we van een uitgebreid Live Cooking Brunch Buffet in het Casa Havana genoten. We waren uiteraard niet de enigen. Wat een gekakel in de zaal. We kakelden nog meer dan alle vogels in het park bij elkaar. Maar was lekker! Heb nog wat sushi gegeten ook. Puur en alleen omdat het vissausje dat erbij hoorde in zo'n leuk visvormpje zat. Slaat nergens op, ik weet het...  maar ik ben daar gevoelig voor. :-) Na nog wat bolletjes ijs, geschept door de bovenbuurman van Lenie, hadden we nog wat tijd over voor we aan boord van de rondvaartboot zouden stappen.

Op naar de vogelshow die al snel zou beginnen. We zaten lekker in het zonnetje. Er was een hoop uitleg waar we maar weinig van konden verstaan, we zaten dan ook niet op één van de tribunes. Maar al snel kwamen er al heel wat vogels luid schreeuwend voorbij vliegen. Allemaal blij dat ze even hun hok uit mochten en wat te eten kregen. Vraag me niet welke soorten...we verstonden maar flarden van het verhaaltje erbij. Er zaten wel behoorlijk mooi gekleurden tussen. 

Het eind hebben we niet gezien, we moesten naar de aanlegsteiger. De rondvaart duurde ongeveer anderhalf uur. Het bracht ons over de Heimanswetering, de Woudwetering, het Paddegat, langs de Hemmen, klein stukje Braasemermeer en weer terug. Mooi wonen, zo langs de waterkant daar, zeg!

Rond half vier waren we weer terug. Een aantal koorleden zijn weer terug het park opgegaan om nog even rond te kijken. Ik wilde nog even mijn zus en zwager gedag zeggen voor ze op vakantie gingen, dus ik ben gelijk teruggereden. Goh, ik zat me toch te gapen daar. Moe! Ik kan gewoon niet echt tegen veel drukte om me heen...

Dat gaat wat worden donderdag.... Dan vlieg ik naar Leeds Bradford om samen met Suzanne, die me daar oppikt, naar Bowness- on- Windermere/ Lake District te gaan. Mijn originele ochtendvlucht was al gecancelled, heb nu een vlucht later. Vandaag is het ook weer een piekdag op Schiphol. Mensenmassa's, rijen dik. Jippie! Kijken of ik donderdag mijn vlucht ga halen. Het blijft spannend. Kijken of mijn koffer dan ook meevliegt (ik heb er maar een Airtag ingedaan). Dan weet ik in ieder geval of het zinvol is om op Leeds bij de bagageband te wachten... :-/

Geeft helemaal geen stress, hoor :-) Welnee. :-) En dan is Queen Elizabeth II ook nog eens overleden...

We gaan die maandag uitgebreid naar de uitvaart op tv kijken. Had ik thuis ook voor gaan zitten. Ik hou wel van die eeuwenoude Engelse tradities. 

Op ziekenbezoek en naar een verjaardagsviering

Afgelopen donderdag was een druk dagje. Eerst moest ik naar het ziekenhuis voor een hartecho, daarna haastje repje door naar de eerste koorrepetitie van het nieuwe seizoen en daarna huppetee, samen met mijn zus en zwager, richting Breda om onze vader te bezoeken. Hij zit al een tijd zwaar in de lappenmand. Heeft zijn kuitbeen gebroken en waarschijnlijk zijn enkel ook. De dochter van zijn vriendin heeft hem en haar moeder verzorgd (moeder had zelf al eerder haar pols gebroken) tot hij opgenomen werd in het ziekenhuis. Vanuit het ziekenhuis (hij is uiteindelijk niet geopereerd, ik weet eigenlijk niet waarom) is hij overgebracht naar een revalidatiecentrum. Ze zijn nu op zoek naar een soort van aanleunwoning in of rond Breda of in Eindhoven.Terug naar zijn eigen huis kan hij nu niet (meer). En nu heeft hij ook nog te horen gekregen dat zijn vriendin ernstig ziek is en niet lang meer heeft. Het is allemaal zo triest! Het leven is geen zoete krentenbol....:-/

Afgelopen zondag vierde mijn zus haar 66e verjaardag. In de tuin! Af en toe was het een beetje frisjes, maar als het zonnetje weer doorkwam...Roxanne kwam binnen met allemaal heliumballonnen. Sommigen gevuld met confetti. Een aantal was al snel onder luid geknal geknapt en eentje vloog zijn vrijheid tegemoet, de wijde wereld in. Een ballon, een ballon, een ballonnetje...uitgezwaaid door Elaine-Mae en Enrique.

Toen ik thuiskwam kwam Jan ook net aan. Hij was met zijn koor een weekend wezen kamperen in Roosendaal. Was helemaal bekaf. Tja, hij is ook geen 18 meer, he? Had het 's nachts ook koud gehad. Logisch, als hij willens en wetens alleen maar een plaid en een crash matje mee neemt. Je kunt praten als Brugman...maar hij trekt toch altijd zijn eigen plan. De meest vreemde plannen zijn dat. ;-) Ik kan er niet meer over wakker liggen. :-)

Naar de hei en hoeveel pech kan een mens hebben....

We gingen naar de hei. Het dichts bij zijnde heideveldje vanaf hier. De Kaapse Bossen, dus. Vroeg op pad, want je wilt nog wel kunnen parkeren daar. Best druk op de weg al. Mooi weer, niet te heet. Perfect! En de hei staat er mooi bij. In volle glorie. Ik hou ervan. We hebben een flinke wandeling gemaakt. Weer een andere route genomen dan de vorige keer. Lichtgroene eikeltjes gezocht, het liefst die nog met hun petje op. (Ik weet nog niet wat ik ermee ga doen, ik heb ook nog Limburgse dennenappeltjes liggen...). We kwamen deze keer langs uitkijktoren 'de Kaap'. Die zijn we op geweest. Het ding is 25 meter hoog. Acht trappen met elk vijftien treden op. Dat wist ik niet van te voren. Ik had het bordje niet gelezen... :-) 

Na elke trap keek ik omhoog om steeds 4 andere trappen te ontdekken. En het bleven er hééél lang vier! Hijg, hijg, puf, puf.

Boven hadden we een aardig uitzicht. In de verte zagen we Utrecht liggen. Verder veel bos, overal rond ons. De trappen af ging makkelijker gelukkig. Maar ons tempo was erna wel stukken lager! Twee jonge vrouwen die net boven kwamen toen wij naar beneden gingen, haalden ons even later met soepele tred alweer in op het bospaadje. En dan voelen we ons wel echt een paar bejaarden, hoor! We zijn niet meer zo snel! 

We hebben geluncht bij St Helenaheuvel. Daar is een groot terras met uitzicht op de heide. Na nog een rondje heide en nog even in het zonnetje gezeten te hebben zijn we weer naar huis gereden. 

Thuis hoorden we dat het met mijn zus niet zo lekker ging. De picc lijn was aan het ontsteken. En dat is niet goed! In haar ziekenhuis-loze weekend, waar ze altijd zo naar uitkijkt, moest ze alsnog opgenomen worden. De picc lijn werd er uitgehaald en ze zit nu tot het puntje van haar schedel onder de antibiotica. Ook weer tien dagen lang. Ze heeft zo'n pech elke keer. Aders die te diep liggen en met grote moeite geprikt kunnen worden. (vandaar de picc lijn), Bloeddruk die moeilijk gemeten kan worden, want mag in geen van haar armen ( ene arm heeft geen lymfeklieren meer door een eerdere periode met kanker, en aan de andere arm, die met picc lijn, mag al helemaal niet) Hoewel ze het wel één keer gedaan hebben, om die picc lijn arm! Bloedprikken gaf de laatste keren, zelfs met die picc lijn ook moeite. Hij trok vacuüm, er kwam geen bloed. Dan zijn ze weer een uur met haar bezig. Of ze ligt onder het bestralingsapparaat en het apparaat houdt er mee op. Eén van de bestralingen straalt uit naar haar slokdarm, dus eten werd heel pijnlijk. Het spul dat dat moet verzachten is wekenlang niet te krijgen geweest. Daarvoor heeft ze nu eindelijk morfine gehad. Intussen heeft ze ook twee chemo's achter de rug. De eerste, toen nog zonder picc lijn, werd met een infuus in haar pols geplaatst. Ze heeft 8 uur haar pols krampachtig stil moeten houden, anders ging het alarm steeds af en deed de naald pijn. Toen waren die 8 uren om, (spoelen, chemo, spoelen), bleek een zak chemo niet helemaal leeg te zijn... Dus weer het restje chemo erdoor heen, en weer twee uur spoelen. En nu dus weer die ontsteking. Daardoor kon de derde chemo vandaag niet doorgaan. Die moet i.c.m. de bestralingen en de laatste daarvan is donderdag. Dus de derde is nu geschrapt. Nu volgt er nog immunotherapie. Ik hoop dat dat nog even niet van start gaat. Dat ze nog even op vakantie kan en op adem kan komen. Wat een ellende allemaal! :-/  Wat een rotziekte! 

Op Phloxenjacht....

2022 blijkt een uitstekend Hibiscus jaar te zijn. De blauwe en de roze hier in de tuin bloeien uitbundig. Beter dan in vorige jaren in ieder geval. Mijn Phloxen doen het ook weer prima. Ik heb een grote geurende witte en een wat kleiner blijvende roze. En ik wilde er graag nog een paarse bij. En ga dan maar zoeken. Ik heb alle plantencentra in Zoetermeer binnenstebuiten gekeerd, maar nee. Geen Amethyst, geen Blue Paradise, geen Blue Boy. Alleen maar de geijkte witten en rozen. En dat kan ik dan niet hebben, hè? Grrr. Op het internet kwam ik één van mijn beoogde Phloxen tegen bij de 'Tuinen van Appeltern'. En ook nog eentje bij een kwekerij die er pal in de buurt zat, in Horssen. Nou, dat was dus twee vliegen in één klap! 

Appeltern...we waren er nog nooit geweest. Leuk om eens rond te hebben gelopen. Als je een nieuw huis hebt gekocht en de tuin moet nog aangelegd worden: Daar doe je wel inspiratie voor op! Maar als je tuin al 'klaar' is, (maar wanneer is een tuin nou ooit klaar?), dan is er eigenlijk maar een klein gedeelte van Appeltern  aan plantenborders gewijd. Ondanks dat hebben we behoorlijk wat tijd doorgebracht met het bezichtigen van tuinen. Het is duidelijk dat ik ècht niet van strakke tuinen hou. Ik hou niet van beton. Ik hou niet van strakke lijnen. Ik hou ook niet van hout. Ik hou wel van kweekkasten. Maar die kasten waren al even groot als mijn eigen postzegel-tuintje. Gaat um niet worden. Ik hou van gietijzeren hekken. Ik zag nog een kunstige en erg mooie oplossing voor het kindveilig maken van vijvers en zwembaden: het Bollywood rooster. Maar ja, we hebben geen vijver en/of zwembad. Zo jammer weer! :-) Of zouden ze ze ook kunnen maken voor in teiltjes met water?? 

Het gedeelte met de plantenborders hebben we twee maal aangedaan. Ik had mijn oog al laten vallen op een roze Phlox met donkerder hart, Bright Eyes, en een paarsbloeiende plant die ik niet echt kende. Dat bleek later een Salvia Amistad te zijn.
Die heb ik ook maar gelijk aangeschaft. De paarse en de nieuwe roze Phloxen kon ik niet vinden in hun plantenwinkel. Dus zijn we na afloop nog even doorgereden naar Kwekerij de Vlieren. En daar ben ik goed geholpen en geslaagd. 

Van de Amethyst en de Blue Paradise heb ik er elk twee van kunnen kopen. Van Bright Eyes eentje. En hee, wat een mooie Zonnehoeden staan daar! Ook maar weer meenemen.... Ik hoop dat ze aanslaan. Anders ga ik volgend jaar weer op jacht! 

Jarigen.....hieperdepiep!

We hebben tot nog toe wel een hele mooie zomer, hè? Kwa weer dan. Ik vierde onlangs mijn 60e verjaardag. Jemig, 60! Weet je wel hoe oud dat klinkt.... Ik nu wel. Bedankt voor alle verjaardagswensen en de papieren kaarten. Vind ik altijd net een tikkie fijner om te krijgen, die op de deurmat vallende enveloppen. Ik ben nou eenmaal een beetje ouderwets. ;-)

Mijn verjaardag heb ik twee keer in het klein gevierd. Eenmaal met mijn naaste famielje. En een keer met mijn naaste vriendinnen. En wat stond er zoal op het menu? 

Voor beide keren had ik bowl gemaakt. Altijd lekker fris in de zomer. En een zalmslaatje. De eerste keer ieder twee grote bollen, wat veel te veel was. Daarvan geleerd en de andere keer ieder een bol. Ik had ook weer zo'n Kip in de Hoed taart gemaakt. De helft daarvan ingevroren voor mijn tweede viering. Had nog per ongeluk twee keer te veel kerrie erin gedaan, maar dat viel niet eens op. Is echt een lekkere taart, vind ik. Gemarineerde tomaatjes/kaas had ik ook voor beide keren. Is ook zo makkelijk om vooruit te maken.

In plaats van kleine kaasballetjes te draaien met een korstje van cranberries en uitgebakken bacon had ik er nu een grote bal van gemaakt. Gemak dient de mens, was zo klaar.

Voor de tweede viering had ik een aardbeienkwarktaart gemaakt. Zo hee, dat was toch wel een plaatje.. al zeg ik het zelf. Kletskoppen met geitenkaas met tijm en sinaasappel gaan er ook altijd wel in.

Stokbrood met tapenade/brie en tomaat uit de oven is ook altijd lekker (en makkelijk)

Al met al hebben we het ons weer lekker laten smaken. Zittend in de tuin, zalig weertje.

En ik ben verwend... van de familie kreeg ik, op mijn verzoek, paarse planten. Mijn vriendinnen nemen me in september mee naar een High Tea. Lekkerrrrr. Ik zeg geen nee. Zou eigenlijk wel moeten van mijn diëtiste. Maar zij was er niet bij, hè? ;-) Ik kreeg ook nog een heel leuk fotoboekje met allemaal foto's door de jaren heen van ons gezellige clubje. Lief! Blij mee!

Afgelopen zondag werd mijn achternichtje Lorelai 6 jaar. Het weer zou ook weer prima zijn, dus de viering werd verplaatst naar de dagcamping in Bleiswijk. Was er nog nooit geweest, maar het is er behoorlijk ruim. Veel caravans, veel families die wat te vieren hadden of gingen barbecuen. De kinderen konden lekker spelen in het piepkleine speeltuintje of konden afkoelen in het water. Helemaal goed.

Elaine-Mae, is echt voor de duvel niet bang. Staat rustig tot  haar borst in het water. Brrrr. Maar goed in de gaten houden, dat grietje. :-) 

Jan had helemaal het camping gevoel. Heeft nog staan badmintonnen met Roxanne en Nico. 
Dat voelde hij wel de dag erna... Spierpijn! :-)

Weer een tijdperk voorbij...

Afgelopen zondag vierden Gèneviève en Enrique hun respectievelijke 12e en 2e verjaardag. De tijd vliegt. Géneviève wordt al echt een jongedame en Enrique is een kleine boef. Klimt rustig over de schutting naar de buren als hij de kans krijgt. Zit ook graag op de arm van mama of papa, hoog en droog met ruim uitzicht op de wereld. 

Het weer was goed, dus hebben in de tuin kunnen zitten.

Maandagavond zou Géneviève haar afscheidsmusical hebben. Mijn zus

moet nu zo goed mogelijk haar immuunsysteem op orde houden, dus had ze met pijn in haar hart besloten om niet naar de uitvoering te gaan. De kans is nu eenmaal groot dat je in een gymzaal met zoveel mensen en kinderen een virus oploopt. Er was dus een kaartje over, en ik mocht mee. Het was enig! Een vrolijke musical over een schat op het eiland Albatros. Na afloop was er nog een persoonlijk praatje over elke leerling en een ‘van babyfoto tot nu’ presentatie. Grote hilariteit, want veel kinderen zijn zo veranderd door de jaren heen. Niet meer te herkennen. Zo’n leuke avond gehad. :-)

Dinsdag kreeg ik een telefoontje. Joséphine zou die avond ook haar eindfilm hebben. In eerste instantie mochten er maar twee mensen komen kijken, (speciaal onderwijs), maar later hoorden ze dat ze toch meer mensen mocht meenemen . Of ik mee wilde? Ja, tuurlijk! Dus togen we naar Katwijk. De film hadden de kinderen al eerder opgenomen. Een verhaal over een school die omgebouwd werd tot een zes sterren hotel. Elke keer raakten ze door allerlei gebeurtenissen een ster kwijt. Uiteindelijk kwam alles weer goed. Tijdens het vertonen van de film zat Joséphine samen met haar vriendinnetjes te giebelen op de eerste rij. :-) Het woord ‘beschamend’ viel nogal vaak. Ik denk dat dat een stopwoordje van ze is. :-) Zo knap dat ze die film in één enkele dag hebben opgenomen. 

Na een hapje en een drankje hebben we nog een lied gezongen, kwam er ook weer een persoonlijk praatje voor elke leerling en hebben de leraren een erehaag gemaakt om alle leerlingen onder luid gejoel uitbundig uit te zwaaien. 

Op naar het voorgezet onderwijs! Afscheid en een nieuw begin! Spannend…. weer wennen…. je plekje weer zien te vinden…. Komt goed! Veel succes en plezier, meiden!

Geen goed nieuws en een midweekje weggies....

Helaas kreeg mijn zus geen goede uitkomst na al haar, inmiddels vele, onderzoeken. Ze is ernstig ziek…. Longkanker. Dat hakt er in, in de familie. Gevoelens van verslagenheid, angst, verdriet, bezorgdheid, stress, alles kwam voorbij. Maar inmiddels sprankt er ook weer hoop! Volgende week beginnen de behandelingen. De komende maanden zullen hartstikke zwaar voor haar worden, maar ze gaat ervoor. De medische wereld gaat in ieder geval haar best voor haar doen. We hopen van harte op goede resultaten. Hou je taai, Jos. Heel veel beterschap! Duimen jullie voor haar mee? ❤️

En midden in deze rot tijd stond ook nog een, al eerder gepland en besproken, midweekje weg op stapel. Op zich een hartstikke leuk vooruitzicht, om een tijdje in een gehuurde stacaravan op dezelfde camping in Helden/Noord Limburg, waar ook onze vrienden Els en Antoine met hun eigen caravan neergestreken waren, door te brengen. Maar mijn hoofd stond er niet naar. Toch gegaan. En achteraf maar goed ook. Het heeft de zinnen wat verzet. Het was gezellig. Helemaal alles van me af zetten ging ook weer niet. Ik hield wel de berichten van thuis in de gaten. Maar toch... we hebben het goed gehad. Alle dagen hebben we samen gegeten. Veel gesprekken gehad. Ook over vroeger. Jan en Antoine kennen elkaar al vanaf Antoine's geboorte, dus 60 jaar. Ik ken Els al vanaf mijn 15e. Ook al 45 jaar. Jeetje. We worden oud. Zulke goeie vrienden moet je koesteren. We hebben samen met hen Indy, de hond, uit gelaten. Een flinke wandeling in de bossen rond de camping. En een wandeling langs de Maas bij Arcen gedaan. 

Op andere dagen zijn Jan en ik zelf op pad gegaan. Een dagje naar de Kasteeltuinen van Arcen en een dagje Roermond. Prachtig, zeg, die kasteeltuinen. We hebben daar de mooist aangelegde midgetgolfbaan ter wereld kunnen aanschouwen. Op 'bergen' met watervallen. Het kasteel zelf was ook toegankelijk. Ze hadden daar een mooie trouwzaal, hint hint, Mariska en Alex....;-)

Ik heb er een mooie roos gekocht, Princess Alexandra of Kent. Een mooie geurende gevulde oud Engelse roos. 

In Roermond hebben we een stadswandeling gemaakt. En ja, hoor, het gebeurde weer. Hetzelfde als in Sevilla. Ik loop met mijn telefoon in mijn handen de weg te lezen, ik maak een smak en lig languit, en hopla, weer een scherm naar de gallemiezen. Gelukkig doet de telefoon het nog. Maar ik was er wel ziek van. Pff.

Hier is nog een filmpje: