Zingen en strijken...

credits hier

Gistermiddag hebben we met het koor gezongen voor de bejaarde medemens in Huize 'het Anker' in Voorburg. Goede ontvangst voor ons als koor met koffie/thee en wat cakejes.
We stonden met maar 4 sopraantjes, waarvan er nog eentje na de pauze langs de kant ging zitten vanwege hevige vermoeidheid. Maar toch hebben we er redelijk goed gezongen volgens mij. Ook al was onze dirigent er niet helemaal met zijn hoofd bij. :-) Hij kondigde verkeerde nummers aan, begon in een verkeerde toonsoort, sloeg bij een ander nummer zomaar een gedeelte over en voegde bij weer een andere nummer zomaar een heleboel extra pianospel toe. Zijn we niet gewend van hem! :-) Maar ja, je kunt je dag wel eens niet hebben natuurlijk.

Gisteravond ben ik de hele avond wanhopig beziggeweest met de Sintachtergrond van deze blog. Ik heb zowel Internet Explorer als Google Chrome als browsers op de pc staan en in beide browsers werd de achtergrond verschillend weergegeven. Hoe krijg je dat gelijk?? Hoe zorg je ervoor dat hij goed passend is? Hoe zorg je ervoor dat je achtergrond niet herhaald wordt, zodat er ineens overal sinten en pieten tevoorschijn komen? T'was een hele uitzoekerij, maar ik ben er nu wel zo'n beetje uit. Na weer een hoop gerommel in de HTML van de blogger pagina en een aantal aanpassingen van het ontwerp zelf in psp, is het in mijn ogen nu wel aanvaardbaar hoe het eruit ziet. Dik tevreden ben ik niet, maar ja....Sint licht zijn hielen toch weer over een paar weekjes, dus we doen het er maar mee!
Ik heb trouwens de hele intocht van Sinterklaas gemist gisteren. Jammer. Ik vind het altijd wel even leuk om te gaan kijken in het stadshart. Mijn piepkleine achternichtjes zijn wel geweest. Ik heb al foto's gezien van Joséphinetje en Géneviève met hun pietenmutsjes op. Schattig! Maar ik weet niet of ze het leuk of eng vonden, dat zal ik nog wel horen.....

Vanmorgen heb ik een gigaberg aan strijkwerk weg staan te werken. Uren ben ik bezig geweest! Jakkes! Wat heb ik er toch een hekel aan! En nog is het niet helemaal klaar. Ik had gewoon geen hangertjes genoeg! :-) Dat is mijn smoes voor de dag! ;-P

Familie portret.....

credits hier

Leuk, al die oude foto's die ik op de computer heb staan! Maar soms rijst de vraag: Wie zijn de personen nou ook alweer die erop staan? Dat had ik laatst met bovenstaande scrap. De foto op de scrap is een gedeelte uit een grotere foto. De originele zal ik ook even toevoegen hier. Ik WIST dat de baby OF mijn schoonvader of mijn schoonmoeder moest zijn. Dat was me ooit verteld. Maar al die andere kinderen eromheen?? Ik heb dus contact opgenomen met Karin, m'n schoonzus. Die nam op haar beurt weer contact op met tante Riek, de nog levende zus van mijn schoonmoeder. Zij kon zo vertellen wie het allemaal waren. De foto is in 1924 gemaakt, ter ere van het 40-jarige huwelijksfeest van de oma en opa van mijn schoonmoeder. Op de foto staan de kleinkinderen. Tante Riek zelf was toen nog niet geboren. Ik weet nu in ieder geval wel de namen van elk kind. De roepnamen dan. Niet alle doopnamen en geboortedata. (De doopnamen uit mijn schoonmoeder's gezin zijn ons natuurlijk wel bekend) En daarna is het puzzelen geweest. Hoe oud zijn ze ongeveer op de foto. Daarna terugrekenen vanaf 1924 om bij het vermoedelijke geboortejaar uittekomen. Van één kind was niet bekend wie het nou was. Maar mijns inziens moet dat dan Karel zijn, ook een broer van mijn schoonmoeder. Er staan ook nog drie kinderen op uit een ander gezin, Lientje, Wim en Jaap. Wim en Jaap denk ik herkend te hebben aan hun zelfde matrozen kraag. Dat zullen dan wel broertjes zijn! Hun doopnamen en geboortedata zijn me inmiddels wel bekend. Maar die van Lientje ( ze zal wel weer Roelina heten!) (nog) niet. Ik weet ook nog niet uit welk gezin ze komen. Dat is ook nog even een puzzelstukje! Gegevens uit het geboorteregister worden namelijk wegens privacy overwegingen pas na 100 jaar openbaar gemaakt, dus 'even' opzoeken op het internet lukt dan niet. :-/ Huwelijksregisters worden na 75 jaar en overlijdensakten na 50 jaar vrijgegeven. Maar ik mag niet klagen... Er is zoveel WEL te vinden, gewoon via het internet! En als je daar eenmaal aan begint... dan is het zo moeilijk om te stoppen! Gisteravond en vanmiddag heb ik weer allerlei gegevens boven tafel weten te halen, gewoon via het online archief van Zaltbommel. Hemel, wat komt mijn schoonmoeder uit een enorme familie! De Roelina's, de Willem Heije's, de Geertruij'tjes, de Anna Sophia's, vlogen me om de oren! En om het extra 'handig' te maken vernoemden meerdere gezinnen hun kinderen op exact dezelfde wijze naar opa of oma. Of zelfs binnen het zelfde gezin werden kinderen hetzelfde genoemd als hun eerder overleden broertje of zusje. Zodat je alleen aan het geboortejaar kunt zien of je wel de goede te pakken hebt! Nee, aan overzichtelijkheid deden ze in die tijd niet! :-) En aan originaliteit ook niet! :-)

Een laklederen fetisj??? Ik denk ut wel..:-)

Gisteren op Lenie's feestje kwam ter sprake waar je als kind zoal een voorliefde voor kon hebben....Nou, dat wist ik wel! Al sinds ik me kan herinneren heb ik een voorliefde voor lakleer. Dat begon al vroeg. Ik denk dat ik een jaar of 4 was toen ik mijn eerste paar lakschoentjes kreeg. Zwarte lakschoentjes met een bandje over de wreef. Bovenop zaten uitgestansde gaatjes in een patroontje. Oh, wat vond ik ze mooi! Ik kon er, bij wijze van spreken dan, de hele dag naar kijken! In mijn jeugd heb ik meerdere paren gehad. En het bleef als kind niet bij een paar schoenen. Ik kan me nog herinneren dat ik een keer een rode midi lakjas kreeg afgezet met donkerbeige bont. Zie foto. Prachtig! Ik zou nu niet snel meer met een rode lakjas rondlopen. Het ziet er toch al snel ordinair uit. Maar toen, als kind.....Wow!
Weer een paar jaartjes ouder ging ik met mijn moeder naar de stad en kwamen we bij C@A terecht. En daar hing ie! Een zwarte lakjas, met roze en witte borduursels en met een bontrand erlangs. Ik was er weer helemaal weg van! Maar ja, ik had helemaal geen jas nodig. En toch heb ik hem gekregen! Zomaar!! En dat had ik helemaal niet verwacht! Ik denk dat mijn moeder hem stiekem ook leuk vond! Maar het gevoel van verbazing dat ik zomaar zo'n mooie jas kreeg kan ik me nog goed voor de geest halen!
Toen ik wat ouder werd mocht ik voor het eerst naar de winkel om zelf schoenen te kopen. Ik denk dat ik zo'n jaar of 13/14 was. Ik weet nog precies waar ik terecht kwam. Bij Dolcis in de Vlamingstraat. En waar kwam ik mee thuis? Met donkerblauwe open lakschoenen met een enkelbandje. Zie foto. Lakleer loopt dus als een rode draad door mijn leven. Ook nu nog! Nu moet ik me soms ook nog steeds inhouden om niet WEER lakschoenen te kopen. Maar op de een of andere manier sta ik toch altijd weer als eerste met lakschoenen in mijn handen zodra ik een schoenenwinkel binnenkom. Ik heb er al behoorlijk wat. Zwarte, witte, donkerrode schoenen (heb er helaas nooit een bijpassende donkerrode laktas bij kunnen kopen, natuurlijk wel een gewone donkerrode leren tas)...., een paar laarsjes, twee tassen, riemen.
Goh, ik bedacht me ineens dat ik ergens NOG een paar zwarte lakschoenen moest hebben. En ja, hoor. Hier zijn de laatste lakschoenen. Meer heb ik niet! :-)
Het zijn er wel genoeg, hè? Ach, nou ja, wie doe ik er kwaad mee, nietwaar? Laat mij maar lekker! :-)

Lenie viert feest!

Lenie is vandaag 51 jaar geworden. En dat vierde ze zoals elk jaar met een DOE-iets. Vorig jaar was dat met een prachtige herfstwandeling bij Kasteel Lichtenvoorde. Dit jaar had ze ons verzameld bij het Stads Museum Zoetermeer om daar de boel eens te verkennen. Velen van ons waren daar, hoewel we al jaaaaaren in Zoetermeer wonen, nog nooit geweest. Veel oude foto's van Zoetermeer gezien. En ik heb nooit geweten dat er zoveel verschillende kurkentrekkers bestaan, maar die waren daar ook allemaal te bewonderen. Ook allerlei attributen uit de jaren 60-70. Vaak hoorde ik iemand zeggen: Oh, dat eierdopje hadden wij vroeger ook. Oh, kijk, die oranje beschuitbus....heb ik nog steeds! (onverwoestbaar dat Brabantia!)
In een andere ruimte waar allerlei grote foto's hingen was een jazzgezelschapje aan het spelen. Een vrouw met viool, een man met gitaar (Erwin Beijersbergen) en een man met een saxofoon (Wim Ninaber). Leuke jazzy deuntjes. Toen ze hoorden dat een aantal van ons op een koor zat, wilden ze wel even een nummertje samen doen. Ohhh jeeee. En dan blijkt dat we zonder map niet echt uit de voeten kunnen met teksten! :-) Nou moet ik zeggen dat 'the Rose' al een paar jaar uit onze map is verdwenen, dus die smoes hadden we gelukkig wel.... Maar we hebben ook 'Het Dorp' samen met de muzikanten gezongen. Dat ging al beter, maar was ook niet je van het. Maar toch was het leuk en heel spontaan!
Na het museum zijn we naar de stad gelopen om daar nog bij Mr.Cocker thee/koffie met een appelpunt te nuttigen. Lekker, hoor, maar niet goed voor de lijn! Daarom nam ik er maar warme karamelsaus bij i.p.v. slagroom. ;-)
T'was weer een leuke verjaardagsviering! Bedankt, Lenie!
Ik heb nog een opname gemaakt van het gezang.... Nieuwsgierig? Klik HIER maar.
Maar heb geen grote hoge verwachtingen, aub! :-)
Zelf heb ik niet meegezongen bij dat nummer. Ik had de smoes dat ik een filmpje aan het maken was.... :-P

Afgebeuld....

credits hier

Gisteravond hadden we onze 8e Zumbales. En hemel, wat heeft ze ons afgebeuld! We moesten al gelijk bij binnenkomst de gewichtjes uit de kast halen. En volgens een van de andere zumba'ers voorspelde dat niets goeds. We hebben ons dus maar gehouden aan de middelzware gewichten van 1 kilo per stuk. T'zijn toch in vergelijk twee pakken suiker waarmee je staat te zwaaien en te liften. En hoe hoger je ze houdt en hoe langer je ze boven je hoofd staat te zwaaien hoe zwaarder ze worden. En ze had nog meer voor ons in petto! Springen! Hoog met die beentjes! Oh, dat is zo vermoeiend en adembenemend! Ik hoorde mijn zus naast me ook al kreunen en steunen. We zijn daar zoooo niet goed in! Al dat vet wat de lucht ingehezen moet worden!
Uiteindelijk moesten we als afbouwoefening nog op één been balanceren met de voet van het andere been rustend op het bovenbeen, en met de ellebogen op schouderhoogte. Zie je het voor je? De gezusters van der K. bakten er weer niks van! We vielen om de haverklap om. Zoals mijn zus al treffend zei: 'We zijn echte tuimelaartjes.' Maar goed, we hebben ons echt weer in het zweet gewerkt. En ik maar denken dat we intussen een stuk fitter waren geworden omdat we na afloop van de les nooit meer zo moe waren als de eerste keren! :-)

Trouwens....de naam van het plantje van een paar blogjes terug is ook bekend:
Euphorbia Leuconeura Madagascar Jewel.
Ik ging eens googlen op het internet: Welke plant is dit? En al bij de eerste hit vroeg een ander iemand zich ook al af welk plantje dat was.... MIJN plantje dus! Ook toevallig! Dus ik was er al snel achter. Ik geloof niet dat ik het nou zo'n leuke plant ga vinden als ie volwassen is. Maar als babyplantje is het een schatje.
Nog een keer trouwens, nu we het toch over babies hebben..... Volgend jaar mei wordt de familie weer uitgebreid! Jan's neefje Johan en zijn vrouw Kasia zijn zwanger! Altijd leuk nieuws, toch! :-)

Over zieke kindjes en rommelige mannen...

credits hier

Achgosss... was kleine Géneviève zomaar een paar daagjes ziekies. Hoge koorts en lodderige oogjes. Sneu. Maar sinds gisteren gaat het wel weer een beetje met haar. Ze begint al weer aardig door het huis te stiefelen. Bovenstaande scrap heb ik laatst voor een wedstrijdje op SBF gemaakt. T'was zo'n lieve foto van de gezusters!

Mariska is vorige week ook flink verkouden geweest. Ze had een kop als een kanon. Ze gebruikte een t-shirt als snotlap, kun je nagaan. Een gewone zakdoek werd te klein bevonden door mevrouw.
Ze heeft Jan en mij gelukkig niet aangestoken. We moeten af en toe wel niezen maar daar blijft het bij. Ik ben al zooooo lang niet meer verkouden geweest. Ik snap er niets van.
Jan is trouwens op een nieuw project gezet kwa werk. Heel gunstig! Want dat betekent dat hij tot maart in Zoetermeer is gestationeerd! Hij hoeft maar eens in de paar weken voor overleg naar Alkmaar en Rotterdam. Geen lange reistijden meer van twee uur heen en twee uur terug! En met de winter die er weer aan zit te komen....ideaal dus!
Niet dat hij nu eerder thuis is, hoor! Welnee. Hij vertrekt nu veel later en hij komt even laat thuis. Maar hij maakt nu gewoon wel meer uren. De workoholic...
T'is 's ochtends nu wel meer gedrang hier in huis als iedereen rond dezelfde tijd weg wil/moet. Hij moet ook nog een heleboel vakantiedagen opnemen voor het einde van het jaar. Dus is hij nu tot januari elke vrijdag thuis en ook nog eens de twee weken rond kerst en nieuwjaar. Misschien gaat hij wel zijn hok opruimen. Zodat er weer een stapje te lopen valt daar. Dat zou zo mooi zijn, hè? Ach, een mens moet iets te dromen hebben! :-)

Ik heb Jamie Oliver in de oven staan dus ik ga maar eens kijken hoe het ermee staat.
Hmm, dat leest een beetje raar. Ik heb natuurlijk niet ECHT Jamie Oliver in de oven gestopt, maar een recept van hem, aangepast door mezelf. Wortelen, erwten, gebakken uien, peer, schouderkarbonades in een marinade van olie/citroen/zout/peper/knoflook/rozemarijn, gebakken aardappels. Lekker, joh! :-)
Jullie ook allemaal een smakelijke maaltijd toegewenst!

Over karren en tassen....

credits hier

Wie springt er nu geen gat in de lucht als het zulk mooi weer is??? In bovenstaande scrap is het mijn nichtje Claudia (in het groene vestje) die samen met haar medestudenten een jaartje in Cork/Ierland studeerde. Leuke foto, toch?
En toevallig was er een bijpassende wedstrijd op SBF, dus ik kon hem mooi gebruiken!
Maar zij was niet de enige die blij was met het mooie weer! Vanmorgen waren mijn moeder en ik naar Leidschenhage gegaan. En daar hebben we buiten op een terrasje geluncht. In de zon! Nou zeg, dat was toch wel genieten! Er speelde nog een draaiorgel ook. Gezellig!
Ik was op zoek naar een nieuw boodschappenkarretje en kon in Zoetermeer niet slagen. Mijn oude begint na dik 13 jaar trouwe dienst mankementen te vertonen. De tas begint stevig te slijten en er is een ijzeren stang aan het onderstel afgebroken waardoor de tas er een beetje doorzakt en waardoor de flessen weer omvallen. Vervelend. Ik heb nu precies dezelfde gevonden, want hij beviel goed. Ik zou niet weten wat ik zonder zo'n ding zou moeten. Terwijl er zat mensen zijn die er niet dood mee gezien willen worden. Ze voelen zich er te jong voor? Nou, dan sjouwen ze maar lekker! :-P
Ik en mijn karretje zijn onafscheidelijk!
In de winkel waar ik hem kocht hadden ze ook nog leren tassen in de aanbieding. En ik was al een hele tijd op zoek naar een donkerblauwe. Nou, ik heb um, hoor! Voor de helft van de prijs! Ineke weer blij! :-)