Al mijn plannen van vandaag worden getorpedeerd! Ik was van plan om plantjes te gaan kopen en om in de tuin te gaan werken. De lente lokt! Maar eenmaal buiten gekomen om eerst nog even naar de bibliotheek te gaan heb ik dat idee maar laten schieten. Mij te koud! Misschien volgende week als de zon weer gaat schijnen! Ik heb mezelf wel getrakteerd op een bosje witte lelies, mijn lievelingsbloemen. Toen bedacht ik me om gelijk maar even bij de bakker een stokbrood meetenemen. Ze hadden er nog twee. Ik stond netjes te wachten. Ik was de eerstvolgende aan de beurt. Laat de man voor me nou net die twee stokbroden kopen! Wat een stuk onverlaat! Ik kon hem er wel mee om zijn oren slaan, dat begrijp je! Waarom alle twee, inhalig stuk stokbroodvreter?? Maar ja, het was de opdracht van zijn vrouw. Ja, verschuil je maar weer achter de rug van je vrouw! Sukkel! Hij verontschuldigde zich wel. Grrr. Dat ging hem dus niet worden bij de bakker. Mopperend over het zo veel te vroeg al uitverkochte stokbroodaanbod droop ik af, want iets anders had ik niet nodig. :-/ Thuis bedacht ik me dat ik zelf wel iets kon gaan bakken. Alles in me riep om met gele room en sinaasappel gevulde soesjes. Smul! Maar ik weet dat dat niet goed voor me is. Volgens mij had ik nog een zak broodbakmix in de kast. Wat een goed idee! In plaats van dat stokbrood zou ik een gevlochten brood bakken. Leuk! Tot ik er achter kwam dat de broodbakmix 2 jaar over de datum was.... Dat ging hem dus ook al niet worden! Misschien toch maar de soesjes dan? Misschien een cake? Taart? Ik kan zeggen dat het overmacht is. Bij deze!
Ik heb weer zo'n dag. Zo'n dag dat alles fout gaat. Zo'n dag dat alles valt wat je maar in je handen neemt. Zo'n dag dat alles wat je eet of drinkt kruimelt, omkiepert, morst of aanbrandt. Zo'n dag dat mensen in de supermarkt met hun winkel- en/of kinderwagens uitgebreid midden in het gangpad gaan staan kletsen. Zo'n dag dat de mensen voor je in de rij bij de kassa, (notabene met z'n tweëen zijnd!), niéts maar dan ook niéts alvast opruimen vóór ze op hun gemak afgerekend hebben. Waardoor mijn boodschappen helemaal aan de achterkant van de band terecht komen, waar ik er dan amper bij kan komen met mijn niet al te lange armen! Erger, erger! En dan vergeet je ook nog je bonuspas! Uiteraard! Maar de kassa-mevrouw was zo vriendelijk om een algemene bonuspas erdoor te halen. Dat was het enige lichtpuntje van deze dag tot nog toe.....:-)) Ik denk dat ik me maar even terugtrek op de bank. Met een boek. Gewoon maar even niksdoen. Lekker lezen. Dan kan er verder even niks meer gebeuren. Ik ben op dit moment bezig met 'Hart en Ziel', van Maeve Binchy. Haar boeken lezen altijd zo prettig. Maar eerst ga ik mezelf opgeven voor een digitale-fotografie-minicursus hier in het CKC. Er gaat er binnenkort eentje van start. 4 lessen. Dat lijkt me wel wat. Heb ik altijd al eens willen doen. In les 1 leer je wat de mogelijkheden van je camera zijn. In les 2 maak je een studioportret met en zonder lampen. In les 3 leer je foto's te bewerken op de computer (eitje!) en in les 4 fotograferen op locatie. Nou, da's toch leuk! Ik heb er zin in!
Het volgende verhaal wil ik jullie niet onthouden! Jan had Mariska en mij dus dinsdag op Schiphol afgezet. Een normaal mens rijdt dan met de auto door naar zijn werk in Alkmaar. Maar ja, Jan is Jan. Dus hij parkeerde de auto in Hoofddorp om vandaaruit met de trein verder te gaan via station Amsterdam/Sloterdijk naar eindstation Alkmaar. Hij miste uiteraard alle treinen die hij nodig had en stond overal lang in de kou te wachten. Uiteindelijk zat hij dan in de trein en besloot om zijn ogen even te sluiten en een hazeslaapje te doen. Hij wordt wakker en ziet dat de trein op het station Alkmaar was aangekomen. Iedereen is er al uit. Hij loopt naar de deur en net dat hij daar aankomt rijdt de trein weg! Oeps! Zo naar het rangeerterrein! Wat nu?? Help! Geen telefoon bij zich uiteraard! Na een tijdje stond de trein weer stil. Maar ja, de deuren gaan niet open! Opgesloten dus! Toen wist ie het ook even niet meer! :-) Hij was nu toch echt het spoor bijster! Hoe lang zou die daar moeten blijven staan? Zou die trein vandaag nog wel aangekoppeld worden? Hij hoorde na een tijdje voetstappen aankomen en dat bleek de machinist te zijn. Die zal zich wel het apezuur geschrokken zijn van Jan met zijn wilde bos met haar! Hij bleek geluk te hebben gehad want normaal loopt die machinist buitenlangs. Maar omdat het zo koud was had hij besloten om deze keer door de trein heen te lopen. Ik denk niet dat hij er op bedacht was om een verstekeling tegen te komen! Ze zijn beiden de hele trein doorgelopen en konden via de machinistenruimte de trein verlaten. Dat was een hele klimpartij nu hij niet op een station stond! Met een andere trein (ook weer klimmen) zijn ze naar het station teruggereden, waarna Jan weer verder kon richting zijn werk.... :-)
Zie je het voor je? Ik kwam niet meer bij toen ik in Dublin zijn emailtje las! Dat is nou echt iets wat alleen Jan kan overkomen! Wordt ie zomaar op een zijspoor gezet! Uitgerangeerd! Hij spoort echt niet, hoor! (zijn er nog meer trein-gerelateerde-gezegdes?) :-)) Maar ja, hij vond het leuk om nu eens in zo'n machinistenhokje geweest te zijn en te zien hoe dat nou is om over het spoor te rijden. Een gelukje bij een ongelukje dus.
Ik kon het niet laten om even een treinen-scrap bij dit verhaaltje te plaatsen. Marnix is het plaatsvervangende hoofdpersoontje!
We zijn weer terug op hollandsche bodem. Inmiddels heeft Dublin Airport de spiksplinternieuwe terminal 2 in gebruik genomen. Dat was dus wel even zoeken naar de AirLink-busticketbalie, (voor onze retourtickets naar het centrum, die in de voorverkoop goedkoper zijn dan bij de automaat of buschauffeur), die nog steeds in het oude gedeelte bleek te zitten. Bij het hotel aangekomen konden we nog niet inchecken wegens computerproblemen. Dus hebben we de bagage gedropt en zijn we gelijk maar de stad ingetrokken. De eerste dag besteden we altijd aan het bekijken wat er zoal te koop is. Nou, genoeg dus. De lentecollectie hangt in de winkels. Prachtige kleding zoals altijd, met een peperduur prijsje eraan. En helaas vielen we ook nog net buiten de grote uitverkoopperiode. Ajjj. Teruggekomen in het hotel kregen we kamer 513. Hier hadden we al eerder gebivakkeerd! Uitzicht op een groot vogelnest. Helaas nu nog onbewoond in deze tijd van het jaar. 's Avonds bleek ik ineens weer een allergische reactie te hebben. Mijn (moeie) benen zaten onder de uitslag. Geen idee wat ik nu weer binnen heb gekregen! De volgende dag was alles weer normaal gelukkig! En wat was het warm in Dublin! Liep ik daar in mijn dikste winterjas! Ik heb van armoe mijn capuchon afgeritst en mijn schapenwollen inlegzolen uit mijn laarzen gesloopt. De ieren zelf liepen al in hun vestjes. Dat deed ik donderdag ook! De zon scheen de hele dag! Heerlijk! Woensdagavond zijn we eerst bij Flanagans gaan eten. En daarna zijn we naar de Knightbridge Bar gegaan voor wat ierse entertainment. Er speelde een bandje en daarna trad er een dansgroep op. Altijd weer leuk! Donderdagavond hebben we in het hotel gegeten. Er was chinees buffet. All you can eat. Erg lekker en voor herhaling vatbaar. Later die avond kwam mijn Noord-Ierse vriend Sean langs. Dat doet ie toch altijd maar weer! :-) T'is toch bijna 2 uur rijden vanuit Banbridge. Ik ben weer helemaal op de hoogte van zijn leven, zijn beslommeringen, zijn familieperikelen. Hij kan heel sappig vertellen over zijn ziekenhuisonderzoeken. Dan lig ik in een deuk! :-) Hij bracht nog een hele tas spullen voor me mee: 6 grote zakken 'Prawn Cocktail' chips (hij weet dat ik die het lekkerst vind) en knijpers (waarvan hij dacht dat ik die wilde hebben) (Ik had ooit eens grote maat in Ierland gekocht en dat had hij onthouden.) Verder pakjes ierse aardappelsoep en een boek over Ierland, inclusief een CD. Zo'n leuk boek! Op elke bladzijde staat een songtext en informatie over de streek! Nu kan ik lekker meezingen! Een schot in de roos dus. Ik was er erg blij mee! En hij was weer blij met de pakken stroopwafels die ik voor hem had meegenomen. Hij werkte er in korte tijd al 3 naar binnen. Dat paste er nog wel bij in zijn grote bolle buik! :-) Maar goed, gisteren zijn we weer thuis gekomen. En kwa aankopen hebben we toch nog wel wat van onze gading gevonden. Mariska heeft een paarse jas, een leuke bloes en een zwart jurkje gekocht. Ikzelf heb een spijkerbroek, een t- shirt, een soort van zijden topje en een leren tas. En nog wat andere kleine prulletjes. T'was weer leuk. T'was weer gezellig. T'was weer vermoeiend. T'was weer aangenaam om die ierse accenten te horen. T'was weer fijn om zo prettig geholpen te worden in de winkels. T'was gewoon weer heerlijk om er even tussenuit te zijn geweest! Terug naar het gewone leven......
Wat een mooie zonovergoten dag is het vandaag! De wereld toont gelijk heel anders. T'is een laatste-klusjes-doen-dag voor me. Nog even de vogelkooi en de kattenbakken schoongemaakt, stofgezogen, was gedraaid, planten bewaterd... Ook nog naar de pedicure geweest. Mijn zorgvuldig opgebouwd eelt is weer foetsie en mijn nageltjes lijken weer op schattige schelpjes. Ik loop weer op wolkjes! Komt goed uit want morgen om deze tijd lopen Mariska en ik alweer in Dublin rond te stappen! Hè, leuk! Ik heb er zo'n zin in! T'is alweer een half jaar geleden dat ik er voor het laatst was, dus het werd wel weer eens tijd. Als het goed is komt Sean, de Noord-Ier, ook nog een avondje langs. Gezellig! Mijn oren zullen naderhand wel weer klapperen. Klets, klets, babbel, babbel. Maar goed, t'is maar 4 daagjes Dublin. Voor ik het weet ben ik alweer terug. Intussen moet Jan zichzelf in leven proberen te houden. Hij hoeft alleen maar de diepvriesmaaltijden op te piepen in de magnetron. (Moet wel een briefje neerhangen hoe de magnetron werkt). Ook de poezen en de vogels moeten eten hebben. Ik zal hem nog maar eens extra op zijn hart drukken dat de vogeltjes ECHT zaad nodig hebben. De eerste keer dat Mariska en ik weg waren, kregen de arme zieltjes geen zaad van hem. Ze hadden zijns inziens nog zat! Dat het alleen maar velletjes waren viel hem niet op. De beestjes waren uitgehongerd! Ik heb nog nooit zulke blije gevederde vriendjes gezien toen ik weer terug was. Ze vielen echt op het eten aan! Maar goed, ik wil niet dat dat nog eens gebeurd, dus ik hang maar weer ergens een briefje neer! :-)
Aha, t'is tijd voor een bakkie thee. En voor het inpakken van mijn koffer! Gegroet!
We waren al vroeg op weg. Nel en ik stonden op de halte van de Randstadrail. Aan de overkant, op het andere perron, meende ik net Hennie naar beneden te zien lopen. Ze was aan de verkeerde kant! Maar al wie er op ons perron kwam: geen Hennie! He?? Dan was ze het zeker niet! Nog maar 2 minuten voor onze RR zou komen.... Maar eens bellen dan! Waar zit je?? Bleek ze aan onze kant beneden op ons te staan wachten! Maar ze redde het nog net. In de RR zat Patricia al, en later stapte ook Pauline in. Op DH centraal stonden Marianne en haar vriendin al op ons te wachten en gezamelijk gingen we met de trein naar Leiden. De deuren van de Pieterskerk gingen net open, dus we hoefden niet zo lang in de rij te wachten. Wat was het een koude wind!! We hebben snel een plekje gezocht op onze favoriete middentribune. Zo'n beetje bijna bovenaan, met goed uitzicht op de dirigent, Martin v.d. Brugge. Na het vastbinden van onze meegebrachte kussentjes op de harde houten planken waar we deze dag en avond zouden doorbrengen, zijn we op ons gemakje koffie gaan drinken. Tegen half 10 ging de koeienbel, het teken dat we gingen beginnen met oefenen. Er waren dit jaar 983 zangers, (waarvan 109 mannen) en 83 stuks orkestleden. De man op de contrabas kwam speciaal hiervoor over uit Duitsland! We gingen inzingen. Steeds sneller wordende toonladdertjes voor de articulatie. Probeer het maar eens heel snel te zeggen: boterbloemen plukken of binnenbanden plakken. T'is knap hoe Martin overal op let. Hij is dirigent over alle zangers, heel het orkest EN de solisten. Hij moet overal oren hebben. Maar hij doet het op zo'n leuke manier! Hier is een filmpje van de repetitie, Sunrise Sunset, misschien wel eens leuk om te zien hoe dat nou gaat:
De andere filmpjes heb ik op YouTube geplaatst. Sabbath Prayer uit Anatevka, Let the sunshine in, uit Hair. En HIER kun je nog wat foto's bekijken. Ze zijn niet zo mooi geworden, helaas. Ik zal later de foto's die Patricia heeft gemaakt nog toevoegen. Tussen de middag hebben we bij V&D een broodje gegeten. Was wel grappig, heel het restaurant kleurde paars. (Je werd geacht paarse kleding aan te hebben op de Scratch) En 's avonds zijn we naar 'onze' snackbar gegaan om een schnitzelschoteltje te eten. Het eten is daar prima, maar t'is er zo koud! De deuren staan er wijd open. En de ijzeren buizenstoelen helpen ook niet echt om je kont te verwarmen! Volgend jaar gaan we het maar eens ergens anders proberen. We kregen een tip dat het bij 't Gangetje lekker eten was. T'is eigenlijk een lunchrestaurant, maar ze hebben er ook een dagschotel. EN je zit er lekker warm! :-) 's Avonds was het concert. Er was geen kaartje meer te verkrijgen, helemaal uitverkocht! De kerk zat bomvol! En je voelt gewoon de opperbeste sfeer! De 'wave' ging al snel over de tribunes heen. De solisten zongen de sterren van de hemel. Vooral het nummer 'You'll never walk alone' samen met het koor als fluisterzachte achtergrond, langzaam steeds luider wordend....daar krijg je echt kippenvel van! Patricia heeft tijdens het concert haar ouders gebeld. Die zijn al op leeftijd, dus die kunnen niet makkelijk naar zo'n musicalavond komen. Op deze manier hebben ze toch nog een aantal nummers mee kunnen luisteren en ze hebben ervan genoten. Leuk! Het dak ging eraf bij 'Jesus Christ Superstar' en de nummertjes uit Grease. We hebben ons helemaal leeggezongen! Na afloop weer naar de trein en de Randstadrail. Deze keer met vermoeide gezichten, pijnlijke ruggen, gevoelige voeten. Maar het was het allemaal waard! We hebben het weer leuk gehad! Volgend jaar weer!
credits: paper....Friendly Scrap template...Jaana Saker flowers...Carena stitches....BD other elements....TCO/Josie
Een mens is echt nooit te oud om te leren. Zelfs ik niet! :-) Ik ben nu toch al een flink aantal jaartjes aan het stoeien met Paint Shop Pro. En ik moet zeggen: een hele hoop dingen krijg ik wel voor elkaar inmiddels. Maar toch...er zitten vast nog een heleboel extra mogelijkheden in/op die ik nog niet ontdekt heb/had. Gisteren zag ik toevallig op facebook een tutorial (een lesje) over het oppimpen of het feller maken van ogen. Het werd helemaal stap voor stap uitgelegd hoe je dat moest doen. En aan de hand van dat lesje ben ik ook maar eens aan de slag gegaan met een foto van Mariska. Ik vind het mooi geworden! De originele foto heeft een beetje een grauwe zweem eroverheen liggen, die is nu ook weg. Haar ogen 'poppen' nu zowat van de foto af. Ik weet niet of je dat goed kunt zien bij deze scrap. Zoom maar eens in. Hij is wel verkleind, dus misschien is het effect zo minder dan in de originele scrap. In ieder geval ben ik blij dat ik er weer wat bij geleerd heb!
T'is een week van vele verjaardagen geweest. Mijn moeder (nu 75) was afgelopen dinsdag jarig. Ze vierde het afgelopen zondag al. Maar dinsdagochtend ben ik natuurlijk ook nog even op de koffie geweest. Gisteren was mijn tante Tiny jarig. Die werd 72. En vandaag mag Chris (man van Sylvia) een heleboel kaarsjes uitblazen. Geen idee hoeveel eigenlijk. Een stuk of 52?? (Nog) gefeliciteerd allemaal!
Dinsdagmiddag stond weer in het teken van het oefenen voor de Scratchdag in Leiden. Morgen is het dus vroeg dag! Om half 8 zitten we al in de randstadrail en trein naar Leiden. Om 8.45 gaan de deuren van de Pieterskerk open om al die bijna 1000 zangers binnen te laten. Ook is er een flink orkest. Om 9.30 beginnen de repetities, afgewisseld met koffiepauzes, lunchpauzes en avondetenpauze. Daarna volgt om 19.30HET concert. Als je zin hebt om te komen luisteren dan zijn er kaarten aan de deur te koop. Zie hier. Het wordt een lange, lange, maar übergezellige dag! Ik heb er zin in!
