Ik blijf sukkelen.....

credits:
paper...Maelia
flower/grass....Maelia
rain...HP/Fanette
bucket...Fanette
Wordart...HSwa

Zal ik wel of zal ik niet naar de Zumba gaan, vroeg ik me vanmorgen af. Ik was er al helemaal klaar voor. Mijn oh zo sportieve outfitje had ik al aan. Mijn flesje water dat me gedurende de les in leven zou houden zat al in mijn tas. Mijn bui schreeuwde om een beetje actie! Maar mijn voet zei: NEE. Hij deed al aan alle kanten pijn. En hoewel ik normaliter vreselijk eigenwijs ben, heb ik nu toch maar geluisterd naar mijn onderdaan. Donderdagmiddag is al bijna nabij! Mijn afspraak bij de krulkoppige podoloog! Oh, ik hoop toch zo dat het door die steunzolen gaat verbeteren! Dat ik weer normaal naar buiten kan. Dat ik weer lekker hele stukken kan lopen! Duim, duim!

Vanmiddag had ik weer een afspraak bij de huisdokter. Na dat horrorweekend van 3 weken geleden, vloei ik nog steeds dagelijks. Het zijn maar druppeltjes, maar goed is het niet. En dat terwijl ik ook nog steeds de pil gewoon doorslik. Het gaat maar niet over en ik baal als een stekker! Na een inwendig onderzoek, waarbij de huisarts niks kon voelen omdat mijn baarmoeder naar achteren gekanteld ligt, stuurt hij me door naar de gynaecoloog voor een echo. Daar bleek een wachttijd van een maand te zijn! Maar hij is gaan bellen en nu kan ik aanstaande dinsdag al terecht! Dat scheelt wel even!
En nu maar hopen dat de gynaecoloog genegen is mijn baarmoeder eruit te lichten....Zal wel weer niet! :-/ En ik wil er zo vanaf! Heb het helemaal gehad met het ding!
Weg ermee met dat stuk ongemak! Ik ben er niet aan gehecht ofzo. Een lege eierdoos laat je ook niet in de koelkast staan! Toch??

Bovenstaand een scrapje van mijn twee lieve kleine nichtjes Joséphine en Géneviève. Van twee losse foto's één scrap gemaakt. Ik heb een hele tijd geen inspiratie gehad om te scrappen, maar het lijkt nu weer een beetje terug te komen. Gelukkig maar! :-)

Boem is HO!

Nou, het was me het weekendje wel!
We gingen vanmiddag mijn zus ophalen om bij mijn moeder een bakkie thee te gaan doen.
Geen plek voor haar deur om in te parkeren, dus ik bleef even dubbel geparkeerd staan. Ze stapt in. Haar straat loopt dood, dus ik wil achteruit de straat uitrijden. Doe ik wel vaker daar. Nooit wat aan de hand, maar nu dus wel. BOEM! Zo tegen de auto van haar overbuurman aan. Die reed ook net achteruit zijn parkeerhaven uit. Hij had mij niet gezien, ik hem niet! Schade: ik een deukje en een kras onder mijn achterlicht, hij een butsje en wat krassen aan zijn achterkantje. Nou ja, dat kan er ook nog wel bij, bij dit horrorweekend! :-) We hebben netjes de papieren ingevuld, dus nu is het een kwestie van onze verzekeringen. In dit geval ben ik blij dat de auto toch al in vergaande staat is. Van een deukje extra slaap ik echt niet minder! En het is ook pas mijn tweede aanrijdinkje van mijn leven, dus ook dat valt wel mee eigenlijk. Maar toch....het was GEEN leuk weekend! :-/ Ik ga nu aan mijn winterslaap beginnen! Welterusten en tot in de lente maar weer! *Gaap*, *snurk*, *zzzzzz*.

Update 's avonds......
Ja, hoooor! Knalt ook het badkamerlicht nog even stuk! Toch al zo'n rotlamp om te vervangen! Nu lekker poedelen in het pikkedonker...... Lang leve dit weekend! Maar niet heus....
Nou ja, morgen een nieuwe dag, een nieuw (en hopelijk beter) begin!

Wat een ochtend....Bwlaahhhh

Zoals bovenstaande kat eruit ziet, zo voel ik me ook! Ik heb geen goeie bui meer!
Vanmorgen kwam ik op het lumineuze idee om eens naar de kapper te gaan. Ik had intussen alweer zelf aan mijn pony zitten knippen en vond het allemaal weer veel te zwaar over mijn hoofd naar beneden hangen. Ok, het plan was er, nu nog een kapper uitzoeken. Ik wilde niet naar Brainwash, de laatste twee keren was ik eigenlijk niet echt tevreden. Plus het feit dat ze zomaar 2,50 omhoog zijn gegaan....Hmmm. De Kinki dan? Duur, dat wel. Maar je haar zit stukken langer goed. Maar daar zit je weer zo lang. Soms wel een uur. Op zich niet erg, maar ik zit in een ongeduldige periode. Het moet snel! Dus nee, de Kinki werd het niet. Yours & Mine dan? Die hebben een aanbieding die niet echt een aanbieding is. Voor 17,50 word je haar geknipt, TENZIJ je middellang haar hebt...dan rekenen ze een toeslag! Dan ben je dus net zoveel kwijt als anders. Ok, dan wordt het Jolly Good in het Stadshart. Mijn moeder komt daar al jàààren. Dus ik ook ernaartoe.
Nou, ik ben gewassen, ik ben geknipt, ik ben geföhnd. En hoe zat het? Het zat mooi bol door het föhnen, dat wel. Maar na al die regen zit het weer hetzelfde als anders! Alleen ongeveer twee centimeters korter. En niet eens overal als ik zo voel!
Dus mijn bui was al niet zo goed meer toen ik even later de Didi boetiek binnenstapte.
Ik stond net met een best wel leuk t-shirt in mijn hand toen er een verkoopster naar me toe kwam. Ik dacht nog even dat ze me wilde helpen met het een of ander. Maar met een mierzoete overdreven kwasi vriendelijke stem, die al direct mijn nekharen overeind lieten staan, vroeg ze me of ik op de hoogte was dat ze een parapluienstandaard in de winkel hadden. Nee, dat wist ik niet. Of ze mijn plu er even mocht neerleggen. Oh, sta ik op je vloer te druppelen? Dat was het ergste niet, maar er zou zelfs wel eens een druppeltje op de kleding kunnen komen door mijn gekluns. Nee, muts, je blijft van mijn plu af met je roodgelakte nageltjes! Ik ga hier weg!
In een mineur stemming kwam ik bij de V&D aan. Lekker met mijn pluutje druppelend, net zoals alle andere druppelende bezoekerspluutjes. Niemand die er wat van zei! Ik heb wat rondgescharreld tussen alle kledingrekken, maar zag niets van mijn gading. Tot ik bij de tassen kwam. Ik zag een leuke tas hangen, met een pied de poule motief, afgezet met zwart. Ik wilde hem even pakken om hem van dichtbij te bekijken, en trok prompt de hele stellage naar beneden. Al die tassen over de grond! Nou, toen was de maat vol! Ik had er schoon genoeg van en ben maar naar huis gegaan. Zaterdagochtenden, kappers, regen, nepvriendelijke verkoopsters, tassenstellages en ik.....dat gaat vandaag niet samen!
Ik ga Kiwi de kat maar een flinke knuffel geven....

Wij vieren feest.....

Afgelopen zaterdagavond hadden we een feestje van Yvonne en Chris die tesamen 110 jaar waren geworden. Yvonne werd 50 en Chris 60 om de verdeling maar even te maken. Weer een vriendin die dit jaar 50 werd! Ik zat later te denken... jee, Yvonne ken ik ook al weer 25 jaar, mijn halve leven! Je hebt het niet in de gaten maar de tijd lijkt steeds sneller te gaan!
Ze hadden een zaaltje afgehuurd bij 'Vrienden' in Poeldijk.
Zag er erg gezellig uit daar! Een arrangement inclusief drank en hapjes. Lekkere hapjes ook! :-) Jan heeft gelijk maar even een prijskaart meegenomen van alle arrangementen. We zijn namelijk ook al een beetje aan het plannen voor ons 25-jarig huwelijksfeest, volgend jaar. Want JA, dat gaan we vieren!! We hebben zelfs al een lokatie op het oog! Wie had dat ooit gedacht! Zelfs de lijst van genodigden staat al klaar in mijn Ipadje. ;-) Binnenkort maar eens even gaan kijken of die lokatie überhaupt nog wel vrij is op de betreffende datum.....

Wegenwachtlid!

Ik merkte aan mezelf dat ik geen grote ritten meer durfde te maken als ik alleen reed.
Want ja, de auto's zijn natuurlijk wel uit 1993 en uit 1997. Op zich zijn ze goed onderhouden, dat wel. Maar toch...het eeuwige leven hebben ze niet. En wat moet je dan als je langs de kant van de weg komt te staan? Misschien wel midden in de nacht... Wie moet ik bellen? Wie sleept me weg? En Jan doet daar al jaaaaren heel luchtigjes over. Die verwacht gewoon geen calamiteiten. En misschien ben ik wat dat betreft wel een doemdenker. Misschien zie ik wel overal beren op de weg. Ik ben dus al een tijdlang erg gespannen als ik ergens naartoe moet. Zou de auto het redden? Wat hoor ik daar voor rammeltje? Oh jee, loopt dat metertje niet teveel op?
En daar had ik ineens genoeg van. Ik heb mezelf lid gemaakt van de wegenwacht! Van mijn eigen centen! Inmiddels heb ik het pasje ontvangen en je moest eens weten wat een rust er over mij is nedergedaald! :-) Had ik veel eerder moeten doen!
Je zult begrijpen dat ik uit mijn vel sprong, zowat ontplofte en Jan bijna aanvloog, toen hij vroeg waarom ik zomaar 'INEENS' lid was geworden..... Alsof ik het er nooooooit over gehad had en het zomaar uit de lucht kwam vallen. Typisch!

Lang leve de overgang!

Wat een rotdagen heb ik achter de rug! Na 2 maanden aansluitend de pil te hebben geslikt had ik mijn stopweek die heel normaal op woensdag begon. Maar afgelopen vrijdagochtend, ik kwam net aan bij mijn moeder om naar de markt te gaan, begon ik aardig door te lekken. 'Hè, verdorie, daar gaan we weer', dacht ik nog. En dat bleef zo de verdere dag en nacht. Bloed met stolsels (ja, geen lekker onderwerp om over te schrijven) in grote hoeveelheden! Tampons en maandverband hield de boel niet tegen. Maar ja, je denkt nog dat het nu wel heel binnenkort zal gaan verbeteren. Maar nee. Ik had eigenlijk zaterdagmorgen een verjaardag van neefje Marnix. Hij werd ook al weer 3! Maar dat is in Maarssen. En ja, wat moet je dan? Toch bijna een uurtje rijden. Zou ik dat redden zonder door te lekken? En ze hebben lichte stoelen... Oh hemel, wat zal ik me opgelaten voelen als het daar mis zou gaan. Heb toen maar besloten om niet mee te gaan. Nog steeds had ik de hoop dat het zou verbeteren. De rest van de zaterdag en nacht nog steeds elk half uur tot een uur hevig vloeien met grote stolsels! Ik liet het 's avonds aan Jan zien en hij schrok zich een ongeluk. Had ie niet verwacht! 's Nachts ging de tsunami vrolijk door. Dus van slapen komt er ook amper wat. Trouwens weer een matras naar z'n mallemoer! Maar nog steeds dacht ik dat het nu toch wel op zijn retour zou gaan?? Kan toch niet anders?? Zondagochtend nog steeds hetzelfde. Ik was van plan om 's middags bij mijn moeder een bakkie te gaan doen, maar ook dat ging niet. Sta ik 's middags een zuurkool/gehaktovenschotel te maken word ik ineens niet goed. Ik viel bijna flauw. Zweten, hoofdpijn.... Toen was ik er eindelijk van overtuigd dat mijn lichaam dit niet zelf op ging lossen. De huisartsenpost gebeld en alles verteld. Gevraagd of er geen pillen waren om het op te laten houden. Die zou Jan dan even kunnen halen. Maar nee, ik moest eerst langs komen.
De wachtkamer zat redelijk vol, maar de assistente had al gezegd dat ik als eerste naar binnen mocht. Ze bleken bang te zijn dat ik in shock zou raken. Mijn bloeddruk was lekker laag, dat wel. 125/85. En mijn hartslag bleek verhoogd te zijn. Maar gelukkig verder niet verontrustend. Ik kreeg een kuur voorgeschreven van 4 dagen, 3x daags 3 pillen van 500 gram Cyklokapron. Ik kreeg er 15 mee om te kijken of ze aan zouden slaan. Hielpen ze niet, dan moest ik weer aan de bel trekken. In eerste instantie had ik niet het idee dat ze hielpen. Ja, 's avonds een beetje, maar 's nachts niet meer. En lekker slapen doe je niet als je er om het uur uit moet. Inmiddels was ik hartstikke slap, had de hele dag hoofdpijn en was trillerig.
Maar inderdaad, maandagochtend leek het wat minder te worden met het bloedvergieten. 's Middags ben ik naar de apotheek geweest om het restant van de kuur op te halen. Hartstikke druk daar uiteraard. Tig mensen voor me en allemaal maar kleppen en kleppen. Schiet nou toch op, mensen!!!! Ik heb het warm, ik durf niet te gaan zitten vanwege doorlekgevaar, mijn benen trillen...Schiet toch op allemaal!! Ik was achteraf weer blij thuis te zijn. Ik had gisteravond eigenlijk nog naar de verjaardag van nichtje Roxanne gewild. Die werd 24. Had al vervoer geregeld d.m.v. Mariska. Zij zou rijden! (handig, een dochter met een rijbewijs!), maar na het eten had ik toch echt geen puf meer.
Afgelopen nacht heb ik eindelijk weer eens lekker geslapen! En vandaag gaat het stukken beter! De medicijnen werken nu goed. Nu weer even mijn bloed op peil zien te krijgen!
Stroop, spinazie, ijzertabletten. EN weer dadel/walnootkoek! ;-) Jan is namelijk jarig vandaag! Hij viert het niet, hij viert het tesamen met Mariska's verjaardag, zondag de 28e. Hij gaat vanavond gewoon naar het koor. Mariska gaat samen met Alex op zijn neefjes/nichtjes passen. Ik ga maar lekker vroeg naar bed!

Over verstopte neuzen, klimmende planten en Cloris

Ik had gehoopt dat Mariska's verkoudheidsvirusje aan mijn neus voorbij zou gaan, maar helaas. De afgelopen dagen had ik een flinke loopneus. Dat is achter de rug. Nu zit het allemaal in vaste vorm opgepropt in mijn hoofd. Heerlijk om met zo'n kop een koorrepetitie mee te maken. Ging voor geen meter. Jammer, want we zijn vandaag begonnen met 'Make you feel my love' van Adele. Ahhh, dat wordt zo mooi! Als we het goeie ritme uiteindelijk te pakken krijgen!

Ik zit weer eens in een onrustige periode. Veel aan mijn hoofd. Nergens geduld voor. Met alles tegelijk bezig, alsof de duvel me op de hielen zit. En wat blijkt... het is volle maan! Ik ben echt een maanmeisje, hoor! Je kunt de klok erop gelijk zetten. :-)

Ben druk bezig geweest in de tuin. Had een leuk bakje gekocht met viooltjes.

Die staan nu voor het raam naar binnen te kijken. Verder veel gesnoeid en geveegd. De kamperfoelie heeft het zo naar zijn zin dat ie de regenpijp in geklommen is! Hij zoekt het hoger op! Hij gaat zijn gang maar. Ruik ik hem ook op de eerste etage als ie in bloei staat. Deze foto had ik al in augustus gemaakt....

Verder heb ik mijn winterkleding en schoenen weer eens tevoorschijn gehaald. Ik heb het kaf van het koren gescheiden en een lijstje gemaakt van wat ik nog ontbeer. Ontberen is eigenlijk het goeie woord niet, hè? Ik heb eigenlijk helegaar niks nodig. Maar toch....;-) Er is altijd wel wat te klein, of te kort geworden. Of gewoon niet meer leuk bevonden....:-p

Bovenstaand een scrap van de poezen, Kiwi en Cloris. Zo slecht als Cloris er een tijdje geleden aan toe was, zo goed gaat het tegenwoordig ineens met hem. De kale plekken aan weerszijden van zijn flank zijn weg! De kale plekken tussen zijn achterpoten...weg! Zijn vacht glimt alsof ie met pledge is behandeld! En hij heeft weer vlees op zijn botten. Geen idee wat er met hem aan de hand is! Verliefd? Een laatste opleving?? Ach, vraag niet hoe het kan...ik geniet ervan! Ik hoor hem nog net niet 'I feel good' zingen!