Kerstshow en aan de wandel

Voor mijn corona was ik nog gezellig (mondkaploos), samen met mijn moeder, naar de kerstshow in de Driesprong geweest. Altijd wel weer even leuk, vind ik. Toch was er weinig nieuwe meuk. Wel heeel veeel vogeltjes ornamenten. Zou ik best willen kopen, maar ja. Vogeltjes met veertjes uit hun poepertje in combinatie met onze Mango, de poes? Ik weet niet of dat wel goed zou gaan. Me dunkt van nie. Ik zag wel weer leuke pieken. Ik had vorig jaar al een nieuwe had gekocht maar ik wist niet meer in welke kleur. Dan maar weer twee nieuwe in twee kleuren gekocht. Ik zie wel welke ik ga gebruiken. Van de rest maak ik wel weer wat anders. Pinterest staat bol van de leuke ideeën. 

Mijn moeder zag een schattig nepboompje staan. Deze heeft ze gekocht samen met een bijpassend snoer cluster twinkellichtjes. Ik heb er wel weer zin in, in kerst!

Pal na mijn corona zijn Jan en ik een wandeling gaan maken in het Westerpark. Mooi, hoor, met die herfstkleuren. Zeker met het zonnetje erbij. We namen de rode route. Ik zei nog: 'Jeetje, wat ligt dit (waarschijnlijk vers geasfalteerde) paadje hoog. Met al die blaadjes zie je de rand niet en verzwik je zo nog je enkel'. En prompt, drie kwartier later... wie lag er uitgestrekt  met haar benen hoepla in de lucht? Yep, ikke. Pijnlijke enkel. Gelukkig was dat twee dagen later alweer over. Alleen mijn ene arm had ik overstrekt in een poging om mijn mobieltje niet de grond te laten raken. Daar heb ik wel langer last van gehad. Ach, gaat allemaal wel weer over. Het was een mooie wandeling. Jammer dat ik niks rook. Geen herfstgeuren, noppes. OF ik ruik helemaal niets, OF ik ruik een oude asbakkenlucht. Ik heb inmiddels wat lelies in de kamer gezet. Elke dag ruik ik er even aan om mijn reukvermogen weer een beetje aan te wakkeren. Hoop dat het helpt...

We blijven positief! :-)

Wat een spetterend optreden was het laatst met ons koor in het verzorgingshuis! Helaas kreeg het een staartje. Nou, zeg maar staart. We stonden er als allemaal gevaccineerden, allemaal klachtenloos en we hebben keurig onze QR code laten zien bij binnenkomst. Want ja, dat is de toekomst toch…veilig naar binnen kunnen met de qr code?

Tot een paar dagen later een koorlid het bestuur belde met de mededeling dat ze Covid had en dat ze waarschijnlijk die zondag besmettelijk was geweest. Oeps… De volgende positieve meldde zich de dag erna. 

Het hield de gemoederen behoorlijk bezig in de koor whatsapp groep. Elke dag kwam er wel één of twee nieuwe gevallen bij. Best fascinerend om van zo dichtbij mee te maken. Ik had voor mezelf een briefje gemaakt met de kooropstelling zoals ik me zo’n beetje kon herinneren. Elk lid kreeg een rondje om haar voorletter als er een positieve test was. (Ik ben dat I’tje op de tweede rij rechts) Ikzelf deed op de vijfde dag een thuistest..negatief. Mijn buurvrouw links had de ene dag nog een negatief, de volgende dag positief. Buurvrouw rechts was al positief getest. Hmmm. Toch maar even een officiële pcr test doen. Nog steeds negatief! Dag 7…nog steeds geen klachten. Ik dacht echt dat ik de dans ontsprong! Had gekund toch? Het leek echt puur willekeur wie wel of niet besmet was. Maar de maandag… hee, een kuchje… de dinsdag werd ik wakker met een snotneus. Testen… ja, hoor: alsnog positief! Om mijn I’tje moet er nu ook een rondje! En dan te bedenken dat er inmiddels ook twee ziek waren met een negatieve test… oftewel gewoon griep. (De kartelrandjes)

Maar goed, sinds dinsdag zit ik op de slaapkamer in isolatie. Ik wil Jan niet aansteken. Ik heb nu wel meegemaakt hoe makkelijk en ongemerkt dat gaat. Ik heb hier mijn eigen coffeecorner. TV met

netflix/youtube/plex. Jan heeft me voorzien van maaltijdjes en snoeperijtjes. Heb me best wel rottig gevoeld. Zwaar verkouden. Vooral donderdag…een dag met hevige hoofdpijn die niet weg te bikken viel met paracetamollen. Ook een dik opgezet rood traan-oog is me niet bespaard gebleven. Heel vermoeiend. Ik ben mijn smaak niet verloren. Wel mijn geur. Ik ruik nog wel mandarijn als ik hem vlak voor mijn neusgat hou. Maar ik weet niet of dat echt zo is of dat ik gewoon een levendige fantasie heb en DENK iets te ruiken. In ieder geval gaat het inmiddels weer goed met me. Maandag mag ik weer de wijde wereld in. En dat lonkt! Maar hopen dat ik verder niemand heb aangestoken. Dat is het nadeel van alsmaar negatief testen.  

Van de 19 koorleden zijn er uiteindelijk 9 positief getest met Covid. 

Ik heb wel zelf wat conclusies getrokken. Thuistesten zonder klachten…. Werkt niet. Het haalt eventuele besmettelijkheid er niet uit. Met klachten ben je al te laat en mag je ze sowieso niet eens gebruiken. 

Qr code (nog even en het is voor elk lullig wissewasje!)… werkt niet, ik was er al op tegen, nu absoluut op tegen. We gaan zien hoe de toekomst zich gaat ontvouwen. Het blijft een fascinerende tijd! 

Leuks! (voor mij dan, hè)

Hè, werd het leven net weer wat leuker, krijgen we weer dat mondlapjes gedoe. Ik ben er zo klaar mee. Maar ja, we blijven lachen ook al zie je dat dan niet meer. Pfff.

In ieder geval hebben we wel weer wat leuke dingen achter de rug. Zo was er die lunch afspraak met ons scratch clubje. Dat moest ook op tijd gebeuren want Marjan kreeg de week erna een spiksplinter nieuwe knie. Ook Hennie zat op hete kolen. Haar dochter was hoogzwanger en was inmiddels ingeleid. De dag voor de lunch is zij uiteindelijk bevallen van een schattig klein meisje, Gioia genaamd. Haar naam betekent 'vreugde' in het Italiaans. Mooi toch? 

Verder is dochter Mariska jarig geweest. Zij trakteerde ons op een lunch bij Hudson. Nou, daar zeggen wij geen nee tegen. Tja, wat moet je nou toch geven aan het feestvarken? Ze kwam zelf al met een ideetje; een door haar uitgekozen diamond painting pakket. Zo besteld en ontvangen. Geen idee waar ze het geduld voor heeft om te priegelen met die kleine steentjes. Ik moet er niet aan denken zelfs. Om het verjaardagsbudget aan te vullen kon ze ook nog een breipatroon van Stephen West en nog een ander breipatroon wat ze graag wilde hebben uitkiezen. Dan zou ik het 'even' bestellen via Ravelry. Paypal had ik niet, maar ik kon ook 'gewoon' met een creditkaart bestellen. Nouuuu. Creditkaart erbij en gaan. Dacht ik. Ik ben bijna een half uur bezig geweest. Ik kwam in een loop terecht en werd van het kastje naar de muur gestuurd. ICS herkende mijn creditkaart niet, terwijl het wel een Visa kaart is. Via de ANWB kwam ik niet binnen. Heb wachtwoorden moeten veranderen. Kwam toen wel binnen, maar dan was het weer niet gekoppeld aan Ravelry. Werd om een 3D wachtwoord gevraagd. Moest codes invoeren. Pling hier, pling daar. Moest weer opnieuw beginnen, want mijn tijd was om. Kwam weer hetzelfde uit. Zweet op mijn rug! God, wat een ellende was dat. Op den duur heeft Alex het maar 'even' gedaan. Ook hij had bij één patroon moeite maar hij kwam toch verder aangezien hij Paypal heeft. Uiteindelijk gelukt!

Blijkt dus wel dat ik ook wat begin te slingeren op de digitale snelweg. Ik word ook een daggie ouder! ;-)

Mijn eigenste moeder heeft op haar 85e ZELF een nieuwe DAB radio uitgezocht en besteld. Want ja, dit was volgens de website een hele makkelijke! Stekker erin en klaar! Nou geloof ik dat nooit zo, maar inderdaad. Stekker erin, antenne erin, klokje instellen, stations laten scannen en stations als favorieten instellen. Iets meer tijd dan de 5 minuten die ze op de website aangeven, maar toch ;-) Het was zo gepiept. Het duurde nog langer om te bepalen welke radiozenders er als favorieten in moesten worden gezet.

Het leuke is dat ze nu ook weer CD's kan afspelen. Kon ze altijd al, maar ze wist niet meer hoe dat vorige torentje met wisselaar ook alweer werkte. Alhoewel, die oude wisselaar spuugt de cd's niet meer uit. Moet ik ook nog even naar kijken.... Komt goed. 

En we hebben zondag met het koor weer uitbundig gezongen voor de mensen in Albrandswaard. Wij blij, zij blij. En wat ging het lekker. Nu maar hopen dat we dit kunnen blijven doen. Dat er dalijk niet weer niet gezongen mag worden. Behalve in de kerken dan, hè.... ook zo lekker krom allemaal. Grrr.

En vanaf nu alleen maar leuke dingen, hoor.....

Inmiddels is mijn moeder voor de tweede keer met een ambulance naar het ziekenhuis vervoerd. Zelfde hevige klachten. Weer door de molen gegaan. Er kwam weer niks uit. Fysiotherapie aan huis geweest. Bleek ook niet haar evenwichtsorgaan te zijn. Inmiddels heeft ze ook nog zo'n 24-uurs-holter voor haar hart gehad. Daarvan is de uitslag nog niet binnen. De duizelingen blijven komen en gaan. Maar ze raakt er nu aan gewend. Nou ja, goed is het niet natuurlijk.... Afwachten maar weer. 

En dan kom je op de koorrepetitie en dan hoor je dat een gewaardeerd koorlid plotseling is overleden. Zoiets hadden we nog niet eerder meegemaakt. En daar hou je ook geen rekening mee. Iedereen was helemaal ondersteboven. Twintig jaar heeft ze bij ons gezongen. Een vriendelijk, positief mens met prachtige ogen en altijd hele leuke kettingen om. Zo zal ik me haar herinneren. We hebben bij haar uitvaart mogen zingen. Was niet makkelijk. Ik hoorde om me heen hoe moeilijk het soms was om een noot eruit te krijgen. Maar we hebben choristisch elke keer de brok in de keel door kunnen slikken en toch onze laatste taak volbracht. Het was mooi. Het was goed. Fijn dat we dat voor de familie hebben kunnen doen. 

Tja, en toen was het tijd voor de volgende crematie. Tante Riek, tante van Jan, is niet meer. Ze heeft 96 jaren vol mogen maken. Het blijkt dat ze het zelf niet geloofde... 96 jaar...IK??? NEEEEE. :-) Was ook weer een mooie dienst. In Amsterdam. Mooie toespraken, mooie muziekstukken. En als laatste lied hoor je ineens 'De steppe zal bloeien'. En dat zit ik dan zo mee te zingen. Ik wist totaal niet hoe ik dat nou kende. Was het een psalm? Een kerklied? We bleken het ooit, minimaal 35 jaar geleden, ingestudeerd te hebben bij mijn eerste koor 'The Light of the World Singers', voorloper van het koor Inspirited. Intussen het lied nooit meer gehoord of gezongen. En dat blijkt dan toch nog ergens in je hersenpannetje opgeslagen te liggen. Nou ja, dat geeft weer hoop voor ons nieuwe voorjaarsproject bij Enjoy: Franse chansons. Heerlijk! Daar kijk ik echt naar uit! Ik heb al flink wat suggesties doorgegeven aan eentje van het bestuur. Ik ben wel weer toe aan wat leuke dingen. Ik ben deze afgelopen periode wel een beetje beu nu. Teveel stress. Morgen maar eens een kaas-uien-gorgonzola taart bakken voor het eerste uitje: een gezellig 'kletspraatjes-met lunch' momentje met de scratchdames. 

Wist je dat...

Wist je dat....mijn 85-jarige moedertje laatst is weggehaald met een ambulance? Ze ervaart erge duizeligheden en is dan uiteraard bang om te vallen. Na allerlei neurologisch onderzoek in het ziekenhuis, waar gelukkig niets bijzonders uitkwam, vermoedt men nu dat er iets met haar evenwichtsorgaan aan het handje is. Moet vanzelf overgaan, maar geduld is niet haar sterkste kant. De tijd zal het leren...

Wist je dat....ikzelf eindelijk zo'n 24 uurskastje voor het meten van mijn bloeddruk te leen heb gehad. Had in juli al gemoeten, maar ja..wachtlijsten, hè? Het apparaat kon gelijk aan het werk: ik moest voor mijn moeder die &^$$%^ corona QR code tevoorschijn toveren. Ut mens wil natuurlijk wel een kopje koffie ergens kunnen drinken of ergens een hapje willen eten. Ik zal maar niet zeggen hoe ik daarover denk. Maar goed, ze heeft DigiD, dus ik kon de code aanvragen. Oh wacht, voor DigiD is haar mobieltje te oud. Dah ging nie. OK, dan via haar, bijna stroomloze niet opgeladen, iPad. *zucht* Dat ging! Maar om nou dat ding voor elk wissewasje mee te moeten sjouwen, nee.... ging um niet worden. Ok, uitprinten dan maar. Oh, wacht...ze heeft geen werkende printer... Ok, dus de pdf naar mezelf sturen. Oh, wacht, waarom kon ik die niet openen?? Print screen dan maar?? Bloeddruk vast hoog. Nog zoiets:  Ziggo is overgegaan op digitale radio.... En mijn moeder luistert altijd radio. De gratis FM antenne van de Ziggo werkt naadje. Uiteraard staat haar oude stereotorentje in een kastje met twee gaatjes in de achterplaat. Geen zicht, geen makkelijke toegang. Dus met bloed, zweet en nog net geen tranen heb ik een Toslink kabel op de tast erin gestopt en verbonden met haar mediabox. En dat bloeddrukding maar elke 20 minuten meten, hè! Geen geluid. Argghh. De (enige) Toslink aansluiting blijkt een OUT te zijn en zit niet op het goeie apparaat. Gaat um weer niet worden. Vrijdag maar eens proberen met een betere FM antenne....Komt goed, hoop ik.

Thuis gekomen, dacht ik 'even' die code voor moeder uit te printen.

Printen via de wifi pakte ineens niet... ?? Waarom niet??? GRRR Via de PC dan.. Print, print, RARE print!! WTF. Frustraties alom, en dat bloeddrukding maar om de haverklap vacuüm trekken... Uiteindelijk gelukt. De rest van de middag heb ik me maar rustig gehouden. Slapen ging ook prima. Ben benieuwd of ik nu een driedubbele dosis pillen voorgeschreven krijg :-) 

Wist je dat... de repetities van ons koor weer normaal van start zijn gegaan? En dat we nu op een andere plek repeteren? In het atrium van het CKC. Ruim. Fijne akoestiek, zingt lekker. Airconditioning. Een wel wat hoge luchtvochtigheid voor mijn gevoel. Of dat echt zo is, weet ik niet. Misschien eens een metertje meenemen....  We hebben afgelopen zondag ook weer een uitvoering in Wooncentrum Vredenburch gehad. Voor het eerst in anderhalf jaar! We stonden maar met 14 leden, maar toch blijken we volgens de geruchten goed te hebben gezongen. Was echt weer leuk. Je doet de mensen er zo'n plezier mee. 

Wist je dat...mijn nieuwe bril klaar is! Weer even wennen aan mijn eigen hoofd. :-)

Wist je dat... Mariska en Alex op zoek zijn naar een koophuis en dat ze steevast 24.000 of meer overboden worden? Ook al is het het niet waard? Niet leuk meer. En zo sneu ook. Wie weet er een leuk huisje te koop?? 

Gooi hier maar neer en feest!

In de nacht van zaterdag op zondag, 00.45, lag ik diep in slaap. Ineens een KLAP. Ik zat met een bonzend hart rechtop in bed. Iets in de tuin. Ik kijk uit het raam. Ligt er een ikea opklapstoel. Zomaar door iemand over de schutting gegooid! Met een flesje limonade erbij. Alsjeblieft. Je schrikt je het apezuur. En je slaapt gelijk de rest van de nacht niet lekker meer. Heel onrustig. Wat leven we toch in rare tijden. We zijn wel wat gewend aan rotzooi in de tuin. Pakjes brood, lege zakken chips, lege pakjes drinken. (er fietst nogal wat jeugd door de poort)  Maar een opklapstoel zat daar nog nooit bij. Hij had wel door het raam kunnen vliegen.....

Zondag, of officieel vandaag, waren Els en Antoine 25 jaar getrouwd. Dat vierden ze met een lunch in Restaurant de Roskam in Houten. Onderweg ernaartoe werden we ingehaald door honderden motorrijders die de linker twee banen voor zichzelf claimden. Ik heb er nog nooit zoveel tegelijk gezien! Geen idee waar ze vandaan kwamen, geen idee waar ze naartoe op weg waren. Het was wel spectaculair om te zien. Het leken wel gonzende bijen....

Wat een leuk en gezellig plein heeft het oude dorp van Houten. Allemaal terrasjes, helemaal vol met mensjes vanwege het mooie weer. In dat gedeelte waren we nog nooit geweest. 

Els en Antoine hadden dezelfde bruidstaart laten maken als 25 jaar geleden. Leuk idee! We kregen allen een enorme punt schuimgebak. Lekker, hoor. Maar toen moest het boerenlunchbuffet nog komen, hè? 

Tot tweemaal toe viste ik achter het net om een kroket te bemachtigen. De ene keer pakte degene voor me de laatste en bij de tweede batch stond ik te lang te kletsen en hupperdepup: weer op. Toen heb ik die van Jan maar afgebietst. :-) Maar jeetje, ze zijn ook alweer 25 jaar getrouwd. Wat snelt het leven toch voort. 

We hebben de trouwalbums weer ingezien. Aardig wat mensen op de foto's zijn ons al ontvallen. Er zijn er ook weer veel bijgekomen. The circle of life. Het gaat maar door.....

Oh heideroooooosje.....

De hei staat in bloei! En we houden van de hei, dus daar wilden we wel eens even onze blik op werpen. Niet in het weekend want dan is het zo druk. Jan nam woensdag vrij. We besloten om deze keer naar de Ginkelse Heide te gaan. We waren er best vroeg, half elf. En we bleken niet als enigen op het idee gekomen te zijn. We konden nog net het laatste parkeerplekje bij Natuurcentrum 'de Veluwe' bemachtigen. Poeh. Vandaar uit loop je zo de Eder hei op. Prachtig weer, het zonnetje erbij. Da's genieten. Hoe verder we van de parkeerplaatsen weg liepen hoe rustiger het werd. Bijtjes zoemden. Er landde een lieveheersbeestje op de neus van Jan en bleef gezellig zitten. (Als je goed kijkt kun je um zien zitten op de foto) Twintig minuten heeft hij meegelift. De luilak. De Eder heide bestaat meer uit een en dezelfde soort hei. Vraag me niet welke. De pimpelpaarse kleur was toch al een klein beetje op zijn retour vonden we. Maar misschien kwam dat omdat de zon toen nog zo fel scheen. We hebben onze looproute vervolgd aan de andere kant van de N224, zo de Ginkelse Heide op. Ook hier, hoe verder je van de grote weg en de parkeerterreinen afliep hoe minder mensen je tegenkwam. We hebben er uren geslenterd. Foto's genomen, video's gemaakt. Langs een plek waar je modelvliegtuigjes kon laten vliegen. (wij zagen dit al meteen als een nieuwe hobby voor Mariska en Alex, mochten ze in deze omgeving een huis kunnen vinden) De heide hier was van een ander soort. Nog veel meer in bloei, juist op z'n hoogtepunt met heldere paarse kleuren. Erg mooi. De Ginkelse Heide is natuurlijk ook een historische locatie. Tijdens operation Marketgarden landden hier tijdens de Tweede Wereldoorlog honderden geallieerde parachutisten. En dat was duidelijk aangegeven. Je hoefde het grote monument en de massa mensen maar te zien en je wist dat je goed zat. Bwlaah. 

Maar goed, we hebben een prachtige wandeling gemaakt. Daarna zijn we nog even langs een huis aan de noordoever van de Waal in de Neder-Betuwe gereden, waar Mariska en Alex die middag een bezichtiging voor hadden gepland. Ze zijn al lange tijd op zoek naar een leuk huis, maar hier in de randstad is het gewoon niet meer te betalen voor starters. Ze houden beiden van rust dus zij gedijen ook wel elders op het platteland. We kennen de streek niet echt, dus we hebben eens goed om ons heen gekeken. Veel boomkwekerijen, tuinders, rust! Heeeeel rustig! We stonden net met de auto geparkeerd om hen een berichtje te sturen dat het huis er leuk uitzag, toen ze pal achter ons parkeerden. Zij waren te vroeg. Ten tijde dat zij het huis bekeken en met de makelaar spraken zijn Jan en ik alvast naar van der Valk in Tiel gereden en hebben daar wat gedronken. Na afloop kwamen zij ook en hebben we daar ook nog even gezamenlijk gegeten. En ieder ging weer op huus an. Het was een mooie dag. Een lange dag. 11.580 stapjes gezet. Moe, maar voldaan!