Wist je dat....

Wist je dat.... één van de tig schijven in mijn computer op instorten staat/stond en dat het moeilijk is/was om uit te vogelen welke het dan is/was, aangezien ze allemaal even groot en van dezelfde fabrikant zijn? Gelukkig had Alex, de schijvenkoning, er nog wel een paar liggen... Die moeten er nu in, alles overzetten en ik kan weer vooruit. Ik kan alleen nu even geen verjaardagskaarten maken. Ik hoop dat hij voordat de eerste jarig is weer in elkaar zit...

Wist je dat.... er weer rabarber is? Ik heb er een lekkere taart mee gemaakt. Met zelfgemaakte amandelspijs. Smaakte weer best. Ik zag ook weer van die grote kersen.... Ik hou er zo van. Maar helaas, die waren nog niet lekker. Nog een paar weekjes wachten. Ik kijk ook weer uit naar asperges. Wat een fijn seizoen is dit toch.

Wist je dat... we inmiddels zo'n robotstofzuiger hebben? Wat een geweldig ding! Het is hier nog nooit zo poezenhaar- en kruimelloos geweest! Ze maakt zelf een map van de kamers, onthoudt waar ze al geweest is en zuigt systematisch de hele boel. Dweilen doet ze ook. Als je eens in de zoveel tijd de vloeren goed schrobt, dan houdt zij de boel verder bij met een natte doek (die ik dan eerst in een sterk sopje heb gedrenkt) Een pakket met reserve onderdelen/dweildoeken is inmiddels ook binnen uit China. Dat scheelt de helft met het pakket dat je hier zou moeten bestellen. Ik ben helemaal tevreden. Het zou mooi zijn als ze ook kon stoffen...

Wist je dat... Patricia en ik een fijne wandeling hebben gemaakt richting het Noord-AA? Thee mee, gevulde koeken mee. Mandarijnen kwamen uit allebei onze tassen. Jammer dat de wind toch wel frisjes was. Maar zodra we weer op de terugweg waren, voelde het uit de wind als lente. Heerlijk! Alles begint weer op te komen, narcissen, krokussen. Ik kan ze wel uit de grond kijken. Op zo'n moment kun je even vergeten wat een akelige wereld het aan het worden is. 

Wist je dat... we EINDELIJK met Els en Antoine naar de griek zijn geweest? Ons plan was al een paar keer eerder in duigen gevallen door Covid besmettingen en lock downs. Nu was het weer mondkaploos en normaal. We hebben het ons lekker laten smaken. En we hebben nog meer plannen gemaakt: Jan en ik gaan een midweekje bij hen op een camping in Limburg vertoeven. We hebben daar een stacaravan gehuurd. Gezellig. :-)

Wist je dat.... er aanstaande donderdag een project start bij het vrouwenkoor Enjoy: Chansons! Wie zin heeft kan mee komen doen. Nummers van o.a. Michel Fugain, Charles Trenet, het begin nummer uit de musical Notre Dame de Paris.... van alles wat. Heb er zin in. 

Over Kimchi en kroonluchters....

Ergens in december al had ik bij Picnic een blikje Kimchi besteld. Zomaar. Gewoon uit nieuwsgierigheid. Omdat ik er wel eens over gehoord had. Koreaans. Gefermenteerde groente. Geen idee. Had het nog nooit geproefd. Het blikje ging de kast in om daarna vergeten te worden. Tot afgelopen weekend. Daar was ie weer; het, oh jaaa dat heb ik ook nog, blikje. Ik ben Pinterest maar eens opgedoken. Wat kon ik ermee...? Ik kwam dit recept tegen. Pittige eieren met Kimchi. Waar ik natuurlijk zelf weer een draai aan heb gegeven. Kom op, zeg. Ik heb toch geen echte Koreaanse chilisaus, citroengraspuree of gemberpuree in huis? Mag de chilisaus ook uit een ander land zijn? Vast wel. En verse gember! Mocht ook van mezelf. CitroengrasPOEDER! Klinkt toch bijna hetzelfde als puree?? Shiitake werd vervangen door champignonnen. Taugé werd vervangen door rode paprika. Maar het was lekkerrrrr. Weer een blijvertje. En Kimchi blijkt nog enorm gezond te zijn ook...

Mijn zus bleek afgelopen weekend hartstikke ziek te zijn. Verkouden, hoesten. Getest en al...negatief. Maar zondags dus niet op visite bij moeders. Mijn Jan ging ook niet; hij was bezig met gegevens overzetten van zijn telefoon naar mijn oude. (er is weer naar beneden gedruppeld). Ik was dus de enige visite. Een mooie kans om samen met mijn moeder haar twee lampen weer eens schoon te maken. Dat doen we eens per jaar, meestal zo tegen de kerst. Wat een baan is dat toch. Er hangen per lamp zo'n 90 glazen staafjes die eraf moeten, gesopt, gedroogd en weer ingehangen moeten worden. En nog van die glazen kraaltjes ook. Maar je ziet dan wel veel verschil. Het glinstert weer zo mooi. Eén staafje heeft het niet gered, dit jaar. Hij stortte ter aarde en overleefde het niet. Menig staafje heeft zijn noodlot al eerder tegemoet gezien in de afgelopen 25 jaar. Maar met een beetje creatief inhangen kun je toch aardig de gaten opvullen. Het was een hele klus, maar we hebben wel weer eer van ons werk. Het duurt gelukkig nog wel een tijdje voor het weer kerst is...pfff.

 

88 winters oud!

Inmiddels heeft mijn vader ook weer een mooie leeftijd bereikt: 88 winters oud! Achetachetag, zoals zijn eigen vader vroeger gezegd zou hebben. 

Vorig weekend zijn Jan en ik bij hem langs geweest in Eindhoven. Hij staat nu toch best wel een beetje wankel op de benen, vond ik. Volgens eigen zeggen door de medicijnen. Maar hij redt zich nog wel. Gaat eens in de paar weken met de trein een weekend naar zijn vriendin in Breda. Hij geeft door aan de NS welke trein wanneer en hoe laat hij wil nemen en dan staan ze altijd klaar om hem met zijn scootmobiel in de coupé te manoeuvreren.Er is dan eerst altijd nog wel een discussie over het mondkapje dat hij zou moeten dragen, maar dat lost ie wel met zijn droge humor op. Hij lult ze gewoon onder de tafel. :-) Als ze ECHT zijn verklaring willen zien, dan pakt ie dat tergendddd langzaam. Daar hebben ze dan weer geen geduld voor. ;-) In Breda staat er weer personeel klaar om hem weer op weg te helpen. Fijn dat dat zo goed geregeld is.

Wat ik ook zo fijn vind is het feit dat hij op zijn leeftijd gewoon nog een nieuwe hobby oppakt! Hij houdt erg van muziek en heeft mondharmonica gespeeld. Daar heeft ie helaas geen adem meer voor. Dus heeft hij een gaaf keyboard gekocht en leert zichzelf nu spelen. En dat gaat al prima. Dan ben ik wel trots op hem, zeg! Hij doet het toch maar!  

Zelf zing ik weer in levende lijve met het koor. We mogen weer! Wat een verademing na dat Zoom-gedoe. Ik zat donderdag met mijn stoel te schuiven om netjes afstand tot mijn naaste buurvrouwen te houden. Ik zat precies goed tot ik ineens een druppel op mijn rug naar beneden voelde rollen. Een zweetdruppel kon het niet zijn, het is er meestal erg frisjes. Zat ik precies onder een lekkage! Een plasje op de grond en af en toe een druppel vanuit het glazen dak. Zo’n grote ruimte, en ik zat weer in de drup….pfff. 

En wat doet een mens met 5 kilo stoofpeertjes?? Stoven! Gisteren heb ik al twee pannen vol gestoofd. Ik vind het zo lekker, he? Alleen de geur al. Morgen komen Mariska en Alex lunchen. Dan kunnen ze gelijk een stuk stoofperentaart oppeuzelen bij de thee. Als lunchgerecht ga ik een plaattaart met witlof, rode ui en walnoten maken. Dat recept wilde ik al een tijdje uitproberen. En het kon de goedkeuring van Mariska wegdragen toen ik het dinsdag aan haar liet zien toen we na de tandarts hier nog even een kopje thee dronken. Ben benieuwd…..

Fijne jaarwisseling allemaal!

Een kerstmaal voorbereiden... leuk! Voor hoeveel personen? Dat was nog maar de vraag. Mijn zus en zwager waren van plan een paar dagen naar Duitsland te gaan. Of dat op het laatste moment weer afgeketst zou worden i.v.m. coronaregels wisten we niet. Dus toch maar voor de zekerheid op ze rekenen... Ook van buurman Jan was het niet zeker. Hij 'mocht' van zijn dochter al met Sinterklaas niet naar ons toe, want ja... dit was hier natuurlijk een coronahol geweest. Dan 'mag' hij met kerst ook niet komen, veel te gevaarlijk! Denk ik dan. Maar...toch voor de zekerheid maar op hem rekenen. Je weet nooit.

We waren dus of met zijn achten of met zijn vijven. 

Wat is er dan makkelijker om een stoofpot te maken? Eén pan op het vuur en op tafel allemaal een eigen stoofpotje. Wat er over zou zijn kon ik meegeven of invriezen. Ik heb gekozen voor stoofpot kip - in - rode - wijn. Daarbij doodgewone erwtjes, stoofpeertjes en de Spaanse tomatensalade die ik zelf zo lekker vind. Als voorgerecht had ik ook doodgewone kalfsragout, opgeleukt met ui en champignons. Ook omdat dat lekker makkelijk is. 

Uiteindelijk ging het tripje van mijn zus gewoon door, dus 6, buurman bleef thuis, dus 5 en kreeg ik een appje van Mariska dat Alex niet zou komen. Hij had zijn hoornvlies beschadigd en lag met een laagje zalf en een ooglapje tranend en pijnlijdend in bed. Algehele malaise, dus 4. Het leek wel het verhaal van de tien kleine negertjes. :-) 

We hebben het ons lekker laten smaken allemaal. Mariska had kerstkoekjes gebakken en maakte ook nog glühwein. Dat ruikt weer zo lekker in huis! Warme wijn en ik gaan niet samen. Na een paar slokjes kreeg ik het al bloedheet. Maar snel een paar toastjes met port/stiltonkaas eten. Vind ik ook zo lekker. Voor mijn moeder speciaal ananaskaas gehaald, vind zij weer lekker. Als hapje tussendoor had ik vijgen met kaas en gekarameliseerde walnoten gemaakt. Zoooo, die walnoten! Lekkerrrrr. Zeker voor herhaling vatbaar.

En ook dit jaar is er weer wat mis gegaan. In eerdere jaren heeft de staart van Kiwi in de hens gestaan of was ik vergeten het dopje van de vleesthermometer eraf te halen en zat deze nog in de rollade. Dit jaar zette ik een tupperware bakje, waarvan ik de inhoud even wilde magnetroniseren, in de pas gebruikte en dus nog hete oven. Tja, plastic op een heet rooster... het leek wel een schilderij van Dali! En stinkennnn!

Als nagerecht had ik vanille ijs met chocoladevlokken en jam en wafels. Had ik al lang van tevoren gemaakt. Scheelt weer werk. Was ook lekker met de overgebleven stoofperensiroop erover.

En zo is kerst ook weer voorbij. Op naar het nieuwe jaar! Wat zal het ons brengen? We gaan het zien en beleven...

Wens ik jullie nog een hele fijne jaarwisseling toe en alle goeds voor 2022! Maak er zelf wat van!

Op naar kerst!

Doordat de restaurants al om 17.00 dicht moeten liep een gepland afscheidsdinertje op Jan’s werk in het honderd.(Nee, Jan is niet met pensioen, om misverstanden uit de weg te gaan! Het gaat om iemand anders!) Maar niet getreurd,  er werd iets anders op verzonnen. De festiviteiten van het afscheid worden gewoon uitgesteld tot volgend jaar. Maar omdat iedereen op een lekker etentje had gerekend en daardoor thuis aan de geeuwhonger had gemoeten, ;-), werd er voor iedereen een luxe maaltijdbox bij de plaatselijke restaurantboer besteld. Die kreeg Jan gister mee naar huis. Ik zat hem daar al smachtend op te wachten natuurlijk.  Leuk idee, hoor, zo’n 5 gangen box met spul dat je niet vaak eet. Keurig verzorgd met instructies erbij over het hoe op te warmen en het opmaken der borden. Uhhh, ik blijk niet goed te zijn met het maken van toefjes! Bij mij werden het zichzelf vernietigende poefjes…. We hebben het ons wel lekker laten smaken allemaal. Hij kreeg ook nog een, hem te kleine, muts en een leuk kookboek mee. 

Ons geplande etentje in een Grieks restaurant met Antoine en Els in Houten liep vorig weekend ook in de soep. De afspraak was überhaupt al een paar keer afgezegd omdat ik intussen ineens een beetje corona bleek te hebben. En inmiddels waren de restaurants weer dicht. De plaatselijke chinees bracht soelaas en ons ook deze keer weer een lekkere maaltijd thuis. Het was weer gezellig. Na nog een spelletje Triviant (Antoine won) kwamen we ‘s nachts weer thuis. Waar de hele kamer nog overhoop lag met kerstspul. Tja, we waren wel aan de kerstversiering begonnen, maar we hadden het nog niet afgemaakt. Wat een rotzooi heb je er toch altijd van. En dalijk weer als de boel moet worden afgetuigd. Pfff. De lichtjes zien er wel weer hoopvol uit in deze rare tijd. De mistletoe hangt in de deurpost. Ik ben nog niet gekust! Of moet je er dan gezamenlijk onderstaan?? Ik zal de regels er eens op naslaan…. ;-) Voorlopig loopt Jan er steeds met zijn kop tegenaan. Ik kan er net onder door… :-)

Op naar de kerst, mensen! Heb er zin in. Ben er klaar voor. En of het nu wel of niet mag…. Mijn familie komt! 

Een steen van down under....

Even terug naar mijn verjaardag in Juli.... Tja, wat zou ik nou eens als kadootje aan Jan vragen? Een ring met een opaaltje leek me wel wat. We waren op dat moment toch in de buurt van een juwelier, dus ik dacht: 'laten we er maar gelijk eentje gaan uitzoeken'. Mooi niet, hè? Kant en klare ringen waren niet op voorraad. We konden er wel eentje laten maken... We kregen twee uur uitleg over het hoe en wat. Kregen 3 grote dozen met daarin wel iets van 150 verschillende soorten opalen te zien. Een héééleboel informatie over de voordelen van de één ten opzichte van de andere soort. De juwelier sprak met grote passie over zijn edelstenen. Hij is gespecialiseerd en houdt echt van zijn vak. Dat kon je wel merken. Het duizelde me op het laatst. Wat moest ik nou? Ik had er verder nog niet eens lang over nagedacht....

We hebben alle informatie even laten bezinken en na een week zijn we terug gegaan. Ik wist inmiddels wat voor soort opaal ik wilde (een Australische) en welke soort zetting. (een dichte). Weer kwamen de dozen tevoorschijn. Het echte uitzoeken kon beginnen. Moeilijk, moeilijk... Zoveel verschillende kleuren, zoveel maten, zoveel keus! Geen eentje leek op de ander. Na anderhalf uur had ik er twee uitgezocht. Eentje als reserve. Want doordat ik een dichte zetting wilde, die (hoewel zachtjes) eromheen getikt moest worden, zou het kunnen dat de opaal door de trillingen zou kunnen breken... Ok, spannend.

Toen begon het wachten.... in september zou ie klaar zijn. September ging voorbij. Oktober ging voorbij. Maar eens een berichtje sturen. Ring zelf was klaar, alleen de steen moest nog gezet worden. November ging ook bijna voorbij. Inmiddels had ik op Instagram gezien dat hij met een megaklus bezig was. Hij heeft een juweel in de vorm van een blad ontworpen EN gemaakt voor bij een schilderij van Bosschaert. Speciaal voor een tentoonstelling. Prachtig. Daardoor kwam hij wel mega achter op zijn andere opdrachten. Tja, dan is mijn ringetje maar een heel eenvoudig ringetje. Lang zo leuk niet om aan te werken. Kon ik me wel voorstellen.. :-)

Maar goed, hij is toch afgekomen! En niet met mijn uitgezochte steen! Die kreeg ik inderdaad mee in tig stukjes. Gebarsten bij het zetten....Er zat een andere mooie steen in. Ik ben blij met het resultaat!

Voor wie eens wil kijken hoe dat gaat... het slijpen van een opaal.... is hier een filmpje. De afgelopen maanden verslond ik dit soort filmpjes van Black Opal Direct. Zo gaaf hoe die Justin van zulke gekke rare klompjes steen zulke mooie edelstenen eruit weet te slijpen! I'M GOING IN! 

Sinterklaas....

Sint komt en Sint gaat... en zoals elk jaar stond ik in de keuken om verse bruine bonensoep, broodjes met frikandelpan, een kaas/uien/gorgonzola quiche en een appel-perencake te maken. De (kleine) kadootjes voor een ieder had ik al in het mondkaploze tijdperk gedaan. Ja, ik hou van vooruit plannen!

Ook de 12-regelige gedichten waren binnen een middagje peinzen gepiept en geprint. Eigenlijk liep het allemaal gesmeerd.

Mijn zus en zwager waren er dit jaar niet bij. Zij vierden Sinterklaas bij het gezin van Roxanne. Daar was ook neef Thierry met Lorelai. Het zal me een drukte geweest zijn met alle zenuwachtig gespannen kinderhartjes. Ik zie het zo voor me. :-)

Hier in huis bleef het rustig. Alleen mijn moeder, Mariska, Alex en wij. En omdat mijn moeder altijd wel ge'entertained' wil worden (een spelletje ofzo) had ik aan Alex en Mariska gevraagd om hun virtuele bril mee te nemen. Oma wil graag alles meemaken en dit kende ze nog niet. Door onze verhalen werd ze toch wel een beetje onrustig. Waarom moest ze blijven zitten dan? Waarom mocht ze er niet mee rondlopen? 

Mariska deed een spelletje voor. Wij konden meekijken op de laptop. Oh nee, dat leek haar niks. Met dat soort spelletjes had ze niks. Ok, iets anders dan. Een 360° filmpje via Youtube. Ahhh, ze ging parasailen. Boven water met bergen in de verte. Dat vond ze wel mooi. Maar dat was niet wat ik voor ogen had. WIJ wilden ook een beetje ge'entertained' worden! Ja, toch? Er werd dus een achtbaan filmpje opgestart! ;-) Ik zat klaar om een video opname van haar te maken. Nu ging het gebeuren, dachten wij allemaal. De spanning nam toe. Bij ons dan, hè... :-) Nou moe! Lauw loene! Mijn moeder zat er heel stoïcijns bij..... Niks geen gegil. Niks geen onverwachte bewegingen. Viel een beetje tegen, hoor. Zou ze misschien gewoon haar ogen dicht gehouden hebben??? ;-)