Hoera, Mango is jarig!

Het Corona-angst-virus ligt al weken achter me. Ik keek met verbazing naar de verspreiding van het virus in China. Toen de eerste besmettingen, ergens in de derde week van februari, in Italië kwamen werd ik bezorgd en ook wel bang. Het ging zo snel! Verontrustend! Het was een kwestie van tijd dat het ook hier in Nederland zou zijn. Tegenhouden kun je het niet, je ietwat voorbereiden kun je wel. Al is het maar voor je eigen gemoedsrust. En dat heb ik wel gedaan. Normaal heb ik maar een kleine voorraad levensmiddelen, maar toch ben ik die eerste weken wat meer gaan halen. Gewoon om een buffertje te hebben mocht het hier uit de hand lopen. Ik wilde niet op het hoogtepunt van de besmettingspiek en masse een supermarkt in moeten om bijna op de vuist te gaan voor (blijkbaar) wc papier en/of afbakbroodjes. En hoe gaat het inmiddels volgens de beelden op tv: precies zoals ik me had voorgesteld. Lege schappen (op dit moment...dat zal zich wel weer stabiliseren), geen afstand houdende klanten, gehoest, gekuch, genies alom... Neuh, niet mijn ding. Picnic is na anderhalf jaar nog steeds mijn vriend. Hoewel ik voor brood, vlees en groente nog steeds wel in de gewone winkel (lees:geen supermarkt) kom. Dat probeer ik zo lang mogelijk vol te houden.
En nu mensen om mij heen toch ook wel een beetje angstig en bezorgd worden, heb ik die fase al achter de rug. Ik voel me rustig. En gelaten. Ik lees ook niet alles meer. Zeker niet de berichten die op Facebook rondgaan. Jeetje mina, mensen buitelen over elkaar heen en hebben overal een mening over. En je weet: meningen zijn net anussen...iedereen heeft er eentje! Ik hou me op de hoogte via het RIVM. Niet dat dat zaligmakend is. Ook zij staan er nieuw tegenover en moeten leren van wat er op hun pad komt. Het is nou eenmaal een nieuw virus. Nog niks is zeker. Ze roeien met de riemen die ze hebben, leren ervan en doen hun best. Meer kunnen ze toch niet doen? En dan altijd al die kritiek die ze over zich heen krijgen van de betweters, de grote bekken, de diep in hun hart bang en bezorgd zijnde medemens. Hulde aan de mensen die in deze rare tijd hun best doen voor de medemens! Ik vind het een fascinerende tijd. Hoe is het mogelijk dat zo'n klein micro-organisme-tje gewoon een hele aardbol plat legt? Is toch niet te geloven? Ieders tijd staat zowat stil! Moeder Natuur haalt even de bezem over deze aardkloot. Niemand ontkomt eraan. En zo is iedereen weer gelijk.
Jan werkt inmiddels thuis. Dat had nog wel even wat voetjes in de aarde. Zijn laptop begaf het de eerste dag al, dus nu is hij ingelogd op een oude van Mariska. Ik zelf vermaak me prima. Heb ik gelukkig altijd goed gekund. Ik zou het weken en maanden vol kunnen houden als het zou moeten. Dan moet ik wel wifi hebben, natuurlijk....;-) Ik maak mijn dagelijkse wandeling nu het nog mag. Heerlijk rustig op straat. Je hoort de vogeltjes wat harder zingen. Het is ECHT bijna lente! De Magnolia bloeit uitbundig. Oh, en Mango, onze poes is vandaag precies 4 jaartjes oud! Een extra knuffel waard!
Oeps, het is al vijf uur: ik ga eens aan het eten beginnen.
Hmmm, ik moet toch nog even aan het RIVM vragen wanneer we weer vleermuizen mogen eten.... Ik heb een lekker recept gevonden. ;-)

Ovenschoteldebotel en Amsterdam

Afgelopen weekend had Jan een leuk kooruitje in Otterlo. Een paar dagen samen in een groepsaccommodatie, samen eten, samen een pub quiz doen, wat vrije tijd, een optreden geven in een naburig verzorgingscentrum. Kortom, Jan had zijn hielen gelicht, dus ik had het rijk alleen. En wat doe ik dan: ik organiseer een ovenschoteldebotelfestijn voor mijn scratchclubje. Ik had ze de keuze gegeven uit vijf schotels. Schotels die ik zelf het vaakst maak. De gekozen top drie heb ik gemaakt. Lasagne, een ovenschotel met prei, gehakt, aardappels en een pot Aardappel Anders eroverheen, en een ovenschotel met Paksoi, gehakt, champignons, paprika en pindasaus. Je staat van tevoren wel eventjes in de keuken, maar op het moment suprême hoef je maar weinig te doen. Wel zo lekker relaxed! Het enige frustrerende was nog even het vinden van een tafelkleed. Ik heb een hele stapel kleden. Ik WEET dat ik ze na de kerst in een tas heb gedaan en ergens heb opgeborgen. Maar ik weet niet meer waar.... Dus nu moest ik mijn knalgele paastafelkleed van onder de hoge strijkstapel trekken en nog even snel strijken ook. :-/ Nou ja, het stond wel vrolijk. Het was een gezellige avond.

Ik had nog twee dalurentreinkaartjes in huis. Die waren bestemd voor op een mooie warme zonnige dag, ergens in april, om naar de Hermitage in Amsterdam te gaan. Maar ja, nu het zo met dat Corona virus uit de hand aan het lopen is, hebben we maar besloten om gisteren maar alvast te gaan. Voor Nederland dalijk op zijn gat ligt en we met zijn allen binnen moeten gaan zitten kniezen.
Gisterochtend 9 uur zijn we vertrokken. Toch altijd wel weer leuk om in Amsterdam te zijn. Lekker aan de wandel, met de route op mijn horloge. Ging niet altijd even goed, maar dat was mijn eigen schuld. Al bijna helemaal stoned van de ingeademde wiet luchten  kwamen we uiteindelijk bij de Hermitage aan. Daar was de tentoonstelling van de Russische juwelen. Ja jeetje, mooi, hoor! Tenminste... niet alles vond ik even mooi. Er zat best veel kitscherig spul tussen. Maar ook heel sierlijke stukken. Alles schitterde je tegemoet. Jammer dat dat niet op de foto's te zien is. Overal kreeg je gedegen achtergrond informatie d.m.v. zo'n audio apparaatje.
De tentoongestelde baljurken waren prachtig. Al die kraaltjes, al die glimmertjes. Wat een werk heeft daar in gezeten! En wat een petieterig vrouwvolk moet dat hebben gedragen. Hun schoentjes zouden amper mijn voorvoet omhullen. Ja, het was de moeite waard.

Na de lunch zijn we Amsterdam ingetrokken. Het weer was goed; droog, soms een zonnetje, maar wel een straf windje in de middag. Gewandeld over de Magere Brug. Die ging net open, de slagbomen gingen al naar beneden, dus we moesten nog voortmaken ook. Over de bloemenmarkt. Wat een hoop bollen! Daarna naar het Begijnhof. Daar waren we beiden nog nooit geweest, dus dat was wel even een leuk stukje Mokum. Rustig. Een stil momentje voor ons zelf gepakt in het kapelletje. Later nog een beetje gewinkeld hier en daar. En na ons avondeten zijn we rond 7 uur weer richting het station gegaan. Daar werden we nog getrakteerd op een prachtige avondlucht! Zulke mooie kleuren. Dat duurt nooit lang, dus we hebben gewoon even lekker staan kijken. Al met al een leuk dagje uit.

Naar het theater....

De klad zit erin! In het bijhouden van mijn blog dan, hè? Ik DENK af en toe wel eens aan dit blog, ik lees soms ook nog wel eens even een aantal stukjes. Zeker als ik iets terug moet zoeken/vinden. Dan is zo'n blog ERG handig! Maar om elke keer wat te schrijven...Nja. Geen inspiratie. Geen idee waar het aan ligt. Misschien zit ik in een stille periode. Misschien ben ik gewoon lui. Misschien maak ik me zorgen om dat COVID-19 virus. Wellicht maak ik me te veel zorgen. Ik hoop het! Maar het is dat grote onbekende waar ik niet tegen kan. Hoezo een griepje? Ik heb in het verleden maar één of twee keer griep gehad. Ik was er behoorlijk ziek en slampamperig van. Maar benauwd ben ik nooit geweest. Lijkt me eng. En wat als iedereen tegelijk ziek wordt? Breekt dan de pleuris uit? Chaos? Geen plekje in een ziekenhuis als je op apegapen ligt? Lege winkels en mensen die met elkaar op de vuist gaan voor een zak rijst? Hou ik niet van! Ik hou van orde, netheid en fatsoen. :-) Jaaa, ik zie het al helemaal voor me. Ik heb een rijke fantasie. :-) Maar de tijd zal het leren, sprak deze doemdenker!
Deze 'worst case scenario's' spelen zich alleen in mijn hoofd af, hoor. Mijn vege lijf verplaatst zich nog gewoon tussen mensen, gaat gewoon naar bijeenkomsten en zit nog met een gerust hart in het theater.

Onlangs zijn we (wij en de kinders) naar Ali B. geweest. Ik had vorig jaar voor het eerst een show van hem op tv gezien en moest er hartelijk om lachen. Vandaar dat hij nu op mijn lijstje stond. Geen spijt van gehad. Leuk, humorvol en hij zet je nog aan het denken ook. Het ge-rap hoefde van mij niet zo, maar ja... daar is ie nou eenmaal mee bekend geworden. Trouwens wel knap hoe snel hij dat kan. En soms nog geïmproviseerd ook.

Vorige week zijn Jan en ik naar 'Best of Ireland' geweest. Ja, dat is altijd weer een feestje. Heerlijke Ierse muziek. Een band van acht man/vrouw. Man zong goed. Vrouw had een heldere stem, maar ik verstond haar niet zo goed. Zal wel aan mij liggen... Ik zat wel de hele eerste helft naar haar glitter diadeem te kijken. Gaaf ding. Ik zag er al een aantal achternichtjes mee lopen. Maar eens op AliExpress kijken... ;-)
Wat ik ook erg gaaf vond: het nummer "Whiskey in the Jar, werd op twee manieren uitgevoerd. Eerst de versie van de Dubliners, en halverwege de versie van Thin Lizzy. Compleet met een gillende gitaar en wuivend haar van de zanger. Verrassend. Al met al een vrolijke avond!

Op naar ons volgende theaterbezoek. Maar dat is pas in mei. Dan leggen alle vogeltjes een ei. Ik hoop het nog mee te mogen maken! Misschien heb ik dan zelf wel een tuintje op mijn buik. :-) (ik lig hier nu in een deuk, hoor)

Gluren, Bohemian, Jofel, Jacht....

Gluren bij de Buren... Dat was me wat. Daar stonden we dan met een half koor en een best wel grieperige dirigent. We hebben er het beste van gemaakt. De eerste keer dat we zongen zat de zaal van het verzorgingshuis best vol. Veel oudjes hadden zich naar beneden laten zakken, sommigen op hun pantoffeltjes. Hier en daar waren we de tekst ietwat kwijt. Ik had dat ook bij een nummer, dat ik merkte dat mijn gezongen 'midnight blue' niet rijmde op het woord 'fly' dat ik in de volgende regel moest zingen.  En daar sta je dan al zingend over na te denken. Er klopte iets niet. :-)
Na ruim een uur was het tijd voor ons tweede optreden. Tja, wat doe je in zo'n uur? Buiten woei de wind, dus dan ga je ook niet uitgebreid even winkelen of zo. Ik heb lekker zitten haken. Deed ik toch nog wat nuttigs.
De meeste oudjes bleven ook voor ons tweede optreden zitten. Er waren gelukkig ook nog wat mensen van buitenaf, zoals mijn moeder met Jan. De alten klonken deze keer iets minder dunnetjes, nu Lenie na haar werk de boel kwam versterken.
Na afloop weer een uur wachten.... pfff. Inmiddels was het al 15.45. Storm Ciara zou nu echt los gaan barsten! En dat konden we wel merken: er zaten nog maar vijf mensjes om ons laatste optreden aan te horen! Mensen van buitenaf wilden waarschijnlijk om 16.00 uur veilig thuis zijn...We hebben een deel van ons repertoire gezongen aangevuld met een aantal Nederlandstalige verzoeknummers; Sophietje, Peter, Ons Dorp, Pastorale. Dat ging erin als koek! Ook weer gebeurd, dat Gluren bij de Buren. Maar een volgende keer hoeft voor mij niet meer. Het kost te veel tijd.

Gisteren heeft een aantal van ons meegedaan aan een workshop Bohemian Rhapsody, tijdens de samenspelweek van het CKC. Stonden we dààr weer te zingen! Vierstemmig, met tien man. Nou, 1 man en 9 vrouwen. Ook daar hebben we het beste van gemaakt. :-) Het is maar goed dat we er geen concertzaal mee hoefden te vullen. Het ging niet echt jofeltjes, maar het was wel weer leuk om mee te maken. Vooral ook omdat we na afloop met zijn vijven zijn gaan eten bij Class by Jofel. En ook dat was weer gezellig en lekker! En omdat we graag met elkaar gaan eten hebben we gelijk maar een nieuwe gelegenheid verzonnen voor de volgende keer: ons scratchclubje blijkt tien jaar te bestaan! Dat gaan we dit jaar nog uitgebreid vieren! 
Omdat het ook nog Valentijnsdag was kregen we na afloop allemaal nog een rode roos mee naar huis. Leuke geste!

Rest mij nog om mijn moeder te feliciteren met haar 84e verjaardag! Ze is nu een jarig oud besje!
Gistermiddag zijn we nog even op nieuwe brillenjacht gegaan. Ben benieuwd welk soort ze gaat nemen... Wordt het een aparte vrolijke moderne (net als ze zelf is) òf wordt het een nette klassieke bril. Wat vinden jullie? Oordeel mee!

Gluren bij de Buren/ Sisters of Soul

Nou, dat wordt spannend... Morgen barst Ciara los, regen en storm, code oranje zelfs! Maar misschien is het een storm in een glas water en valt het allemaal mee.
Wij mogen met ons koor optreden tijdens Gluren Bij De Buren. Zoetermeer stelt zijn huiskamer/zaal open voor publiek voor allerlei optredens. Enjoy zingt 3 keer; om 12.45, 14.15 en 15.45 op de Gondelkade 33. Komt dat zien, komt dat zien. Nou, zien, ....kom in ieder geval luisteren. Trotseer het weer!
Door weer en wind zullen we daar staan. We zullen ons uiterste best doen want onze dirigent heeft flink de wind eronder. Vanmiddag ga ik nog maar eens de teksten doornemen. Die zijn hier en daar een beetje weggezakt. Dat komt omdat we bij Enjoy inmiddels met een nieuwe workshop zijn gestart: Ladies of Soul, of zoals op onze website staat: Sisters of Soul. De meningen zijn blijkbaar verdeeld . Maar zoals de wind waait waait mijn jasje.. het maakt mij niet uit hoe het heet. Sisters of Soul bekt lekkerder, dat wel. We hebben de wind in de zeilen en zijn al flink bezig geweest met een aantal nummers. Normaliter geen nummers die ik in het dagelijks leven snel op zou zetten, maar toch wel heel leuk om te zingen. Zo waait de wind weer eens uit een heel andere hoek.

Er waart een virus rond....

Er waart een virus rond. (Ik moet ineens aan de schotse komiek Billy Connolly denken die ooit een hilarisch stukje in een van zijn shows had: There's a bug going round. Tranen heb ik me toen gelachen.) Er waart dus een virus rond. En dan heb ik het niet over het Corona-virus dat momenteel China ontwricht. Nee, het doodgewone verkoudheidsvirus waart rond. Een hardnekkig virusje. Het heeft mij ook hard genekt. Veel langer dan gedacht. Normaal ben ik er wel weer met een paar dagen vanaf maar deze keer niet. En dan vraag ik me af: ligt dat aan het virus of ligt dat aan het feit dat ik een dagje ouder word?
Het begon met keelpijn, daarna een loopneus en hoofdpijn erbij. En traanogen! Ik heb nog nooit zulke traanogen gehad. Drie dagen en nachten lang, water, water, water. Mijn maag begon gezellig op te spelen. Beetje misselijk en oprispingen. Mijn neus stopte met lopen. Mijn ogen droogden op. Maar die droogden teveel op. Twee dagen lang had ik voor mijn gevoel zand in mijn ogen. Van het ene uiterste in het andere. Hoofdpijn kwam en ging, kwam en ging. Algeheel malaise gevoel zonder echt heel ziek te zijn. Geen hoge koorts gehad, geen spierpijn. Mijn maag- en darmkanaal was flink van streek en ik heb maar gewoon 'zieligjes' op de bank gehangen. Hoestend. Beetje Netflix kijkend. Er kwam toch niks uit mijn handen. Zo slap als een vaatdoekje. Nergens zin in. Nergens puf in. Bwlahh.
Maar ja, ook dat is weer voorbij. Ik ben weer in de running.

Had ik trouwens al eens verteld over mijn nieuwe hobby?
Ik kwam op het internet een filmpje tegen over het gieten van UV Resin. Een soort epoxy. Ik was laaiend enthousiast. Dat wilde ik ook! Ik ging eens kijken waar je de spullen ervoor kon kopen en ja, hoor, AliExpress had alles in huis. Voor +/- 15 euro kon ik uitproberen of dit een leuke hobby kon worden.
De spulletjes druppelden binnen. Ik kon beginnen. En het lukte ook nog eens! Je moet wel alle ramen tegen elkaar openzetten want het goedje stinkt als de neten als het onder het apparaat staat. Puur gif, lijkt me. Maar niet inademen! Mondkapje gekocht. Maar zo leuk om te doen. Ik heb al het een en ander gemaakt. En er staan zoveel mooie voorbeelden op het internet om te maken. Inmiddels heb ik al heel wat extra kleuren en spullen bij besteld bij Ali. Van het een komt het ander.... Ik heb inmiddels de platinum status bij AliExpress. :-)

Bovenstaand nog een scrap van Elaine-Mae. Die er een broertje bij krijgt. (Had ik ook nog niet verteld, toch?)

Januari is begonnen....

En zo zijn we alweer halverwege januari aangekomen. De tijd vliegt. Begin van deze maand zijn we met zijn viertjes naar Top 2000 live geweest. Altijd weer een feestje. Lekker meegeblèrd met een hoop hits. ' Ben' van Michael Jackson en 'Blackbird' van de Beatles werden deze keer ook uitgevoerd. Zulke mooie nummers! Bij sommige nummers was de man met de trombone wel heel overijverig. Hij blies zowat iedereen van het podium af. Als van ouds eindigden ze weer met het rijtje Go like Elijah, Viva la Vida en Hey Jude. Lekkere meezingers. Ik had geen idee dat ze daar elk jaar mee eindigden, maar ik las het terug op mijn blog. :-) De glupen!

Januari begon voor mijn moeder niet zo leuk. Een stevige verkoudheid mondde weer uit in een longontsteking. Gelukkig kreeg ze deze keer vrij snel een antibiotica kuur dus inmiddels is ze weer wat opgeknapt. Dus ja, ze kon best mee naar de markt, hoor. Normaliter lopen we altijd van haar huis naar de markt, maar nu heb ik de auto maar ruim halverwege geparkeerd. Daar was ze achteraf toch wel blij mee. Ze was moe en was blij dat ze weer even kon zitten. Maar ze heeft haar frisse neusje gehaald!

Vriendin Els ligt sinds 30 december voor de tweede keer in het ziekenhuis. Weer met een nieuwe bloeding in haar lever. Volgens de leverarts was het uiterst zeldzaam om twee keer achter elkaar een bloeding te krijgen. Maar zo zie je maar weer. En weer is ze geopereerd. Inmiddels zijn ze erachter dat er ook nog adenomen in haar lever zitten. Daar moet ze later in het jaar nog eens aan geopereerd worden, dan worden ze weg gehaald. Het herstel ging de afgelopen weken erg langzaam. Ze bleef maar koorts houden. En pijn. En misselijkheid. Heel sneu.
Gisteren zijn Jan en ik, na een lunch bij Karin en René, bij haar langs geweest in het ziekenhuis.
Een lekkere lunch trouwens! Twee gangen met liflafjes, mooi opgemaakt en tentoongespreid. Ik hou daar van. Ik heb er zelf het geduld niet voor maar het oogt zo mooi. Een plankje met courgette soep, een toastje met vissalade en een stukje brood met ook iets van vis. Daarna een bordje met een gefrituurd ei, wat garnaaltjes en een, ook met garnalen, gevulde tomaat. Smul.  Daarna diverse broodjes/croissantjes met beleg. En weer een mooi uitziend toetje. Een schattig oud kopje met lemon curdkwark, een potje met citroenvla en een chocoladerolletje erbij. Wat jammer dat ik er geen foto van heb gemaakt! Je zal er ter plekke trek in krijgen... Was erg lekker en gezellig.
Ok, het was tijd om van Montfoort naar het UMC te rijden. Ken je dat, het UMC? Wij waren er nooit eerder geweest. En wij wisten dus ook niet dat het zo'n uitgebreid terrein was. En kun je daar verdwalen? Ja, wij wel. Dat krijg je als je je niet voorbereid. Het was donker en er staan overal borden. Sommigen verlicht, sommigen niet. En we zien beiden niet zo denderend in het donker blijkt nu. Op zoek naar een parkeerplek. En je ziet soms wel P staan met rijen eronder voor wie die P was... Maar daar reden we dan alweer voorbij. Goh, waar we niet allemaal geweest zijn. Uiteindelijk hebben we hem bij het WKZ geparkeerd. Maar hoe moesten we toen naar het UMC komen? We zagen vanuit het WKZ een loopgang over de weg, ongeveer op twee hoog. Maar in de hal zagen we weer dat we met de lift naar -1 moesten voor het UMC. Stappen we in de lift: geen -1 op het bedieningsbord rechts. Huh? Maar aan het eind van de lift, aan de linker kant, zat nog zo'n bord met wèl -1 erop! WTF??? Wat is dit? Gaat de lift aan de ene kant wel naar beneden en aan de andere kant niet??
We kwamen in de kelder uit. In een soort machinekamer-achtig iets. Zitten we wel goed?? En verder geen kip, hè? Er hing een bordje UMC aan de muur: die kant op.We moesten een lange gang door, in de krochten van het gebouw. Beetje eng, vooral als je net de serie 'Stranger Ways' aan het volgen bent op Netflix. ;-) Aan het eind weer een lift in. Tja, waar naartoe? UMC stond er niet meer, wel een andere afkorting. Die maar proberen. Weer een vrij donkere gang in. Niemand te zien. Nu maar richting de uitgang, want als er een uitgang is, is er dus ook een ingang! Ja, toch? Jippie, we waren bij de hoofdingang! Verder zoeken naar D4 oost. Dat stond wel redelijk netjes aangegeven gelukkig. De juiste kamer gezocht en ja, hoor, daar zat Els. In haar privékamer. Ik schat dat we er zo'n 20 minuten eerder hadden kunnen zijn dan nu, na onze expeditie Robinson....
Ah, die Els. Gelukkig ging het alweer wat beter met haar. Ze was net die dag voor het eerst koortsvrij. Ze zat flink op haar praatstoel. Ze hoopt aanstaande woensdag weer naar huis te mogen, als het goed blijft gaan. Dat hopen we dan maar. Het jaar begint niet echt goed voor haar. En het is ook niet leuk om te horen dat je nog een keer geopereerd moet worden. Maar ja, die adenomen moeten er gewoon uit. Die kunnen voor nog meer bloedingen zorgen. Weg ermee! Komt goed, Els, komt goed!