Oh, moeder, wat is het weer heet!

Oh, moeder, wat is het heet! De thermometer geeft 35°C. aan. Dat is toch wel net efkes teveel voor mij. Ik heb dan ook gezorgd dat ik voor 11 uur vanmorgen alles heb gedaan wat ik moest doen. Nu zit ik binnen met angstvallig alle ramen dicht gebarricadeerd. De boze bloedhete buitenwereld op afstand houdend. En hoe langer het zo heet blijft, hoe beter. Kan ik mooi even de toch wel spannende serie 'La Casa de Papel' bingewatchen op Netflix. Ventilator aan. IJskoud komkommerwatertje erbij...Goed te doen! Zolang je verder maar gewoon niks doet.

Afgelopen zondag was het tijd voor de inmiddels jaarlijkse Paella-dag. Poeh, ik had weer veel te veel gemaakt. Maar ja, je rekent op elf mensen en twee tekstten er af. Kan gebeuren natuurlijk. Ziek is ziek. Allang blij dat het niet van mijn paella is, hihi. ;-)
We hebben wel weer veel teveel gegeten. Mijn moeder had een kersenchocoladetaart gemaakt. Mijn zus en zwager kwamen ook nog met tal van eterijtjes. De Sangria vloeide rijkelijk. Na twee glaasjes voelde ik hem al zitten en kreeg ik het bloedheet. Kan ook door een opvlieger gekomen zijn. Ja, laat ik het daar maar op gooien. Ik krijg daar weer meer last van. En ik maar denken dat ik er vanaf was...

En als je toch aan het schuilen bent voor de hitte, dan heb je ook tijd om alvast de vakantie voor te bereiden. We gaan dit jaar naar Lanzarote. Jan en ik zijn nog nooit op de Canarische Eilanden geweest, dus we zijn heel benieuwd. Tenminste..IK ben heel benieuwd. Jan heeft er nog niet zoveel gedachten aan besteedt en ziet blijkbaar wel waar we terecht komen. Prima! Ik maak wel een planning van wat ik allemaal wil zien en doen.... Google Maps is mijn vriendje daarbij.
Maar eerst ga ik volgende maand nog een aantal dagen naar Suzanne in Yorkshire. Daar liggen inmiddels ook al aardig wat voetstapjes van mij. Het is er zo mooi! En waarschijnlijk bloeit dan ook de heide. Even lekker kleppen met Suzanne! Ik kijk er nu al naar uit.

Over ouwe taarten...

Oh jeetje, er moet nu echt iets gebeuren. De afgelopen week heb ik me weer ondergedompeld in lekkere hapjes en taart.
Het begon al op maandagavond. Toen had ik een 'reünie' (lees hier: we lusten wel weer wat, dus laten we maar weer uit eten gaan) van het Spaanse clubje. En waar kun je dat het beste doen dan bij La Cubanita. Daar was het opvallend druk voor een gewone maandagavond. Was weer gezellig. Er werden weer een hoop herinneringen opgehaald.

Toen ik erna thuis kwam ben ik aan de slag gegaan met een aardbeienkwarktaart. Misschien had het handiger geweest als ik gewoon zo'n bijna-kant-en-klaar pak had gebruikt, maar dat wil ik dan weer niet. Waarom makkelijk doen als het moeilijker kan?
Dinsdagochtend, (hoera, ik was jarig! en nu dus echt een ouwe taart) heb ik de bovenlaag afgemaakt. Moest ook weer een paar uur opstijven.
Het bleek mooi weer te zijn, dus we hebben 's middags nog met wat familie in de tuin kunnen zitten. Bedankt voor de kaarten die ik heb mogen ontvangen! Blijf ik leuk vinden, post..

Ik had een paar dagen ervoor nog op Facebook geklaagd over het feit dat ik niet kan naaien. Niet met de hand en niet met een elektrische naaimachine. Ik prik mezelf altijd en het wordt dan een bloedbad. Prompt kreeg ik van mijn moeder een handnaaimachientje kado. Kijken of het nu de volgende keer wel gaat lukken. :-)

Woensdagochtend kreeg ik verjaardagsvisite van mijn vriendinnenclubje. Dus weer taart! Ik had nog extra gekocht maar die bleef over. Die moest in de loop van de dagen erna op.
Donderdag heb ik koek en chocola getrakteerd op het koor. Tja, dan blijft er ook weer over. En dat moet ook weer op....

En dan viert ook afgelopen zaterdag kleine Lorelai alvast haar derde verjaardag.. Hup, weer taart. Een blauwe deze keer. Een echte Frozen taart. Achgoss, die Lorelai. Het is echt zo'n meisje meisje. Helemaal gek op kettingen, armbanden, oorbellen en ringen! Staat rond te draaien met haar mooie sieraden. Vol bewondering.
Lief! Ze is echt de eerste in de familie die er een extreme voorliefde voor heeft.

Maar goed, de verjaardagen zitten er nu weer op. Nu maar kijken hoe ik dat extra gewicht er weer vanaf moet krijgen.....

Zon, zee en lekkere hapjes....

Zaterdag... Scheveningen, 33 graden. We hadden een etentje bij 't Zusje, ter ere van Jan en Joke's 30-jarig huwelijksjubileum. Laten we maar een beetje eerder gaan, dan kunnen we nog even over de boulevard en over de pier struinen, dachten we. En laten we voor de zekerheid ook maar met het openbaar vervoer gaan, want het zal misschien wel druk zijn op Scheveningen. Je weet ut niet. Het was ook nog Veteranendag en Parkpop. Verder nog het Circustheater, de bioscoop, de eettentjes en nog prachtig mooi zomerweer ook. Dat ging mensen trekken! En inderdaad: druk in de bus, rijen dik bij de parkeergarages. Wat een gekkenhuis!
Maar wel leuk om even rond te kijken. De pier is echt opgeknapt! Maar er was toch ooit sprake van achterstallig onderhoud? Iets met betonrot of zo? Is daar ooit nog iets aan gedaan? Ik mag hopen van wel. Het ziet er nergens echt nieuw uit. Maar goed, hij hield het wel.
Op het strand was het ook een mierenhoop van zonaanbidders. Bloedheet. Haast geen zuchtje wind.

Om half zes hebben we ons bij de rest van de feestgangers aangesloten. David en Claudia, beiden met aanhang, hadden de boel versierd met vlaggetjes en ballonnen. Zag er feestelijk uit.
Twee jeugdvrienden van Joke (eentje is slecht ter been) waren er nog niet. Maar die zouden zo wel komen... dachten we toen nog. Na een half uurtje werd er toch maar even gebeld. Ze bleken nergens een parkeerplek te kunnen krijgen! Alles vol! En maar rondjes rijden... Na nog een half uurtje  hebben ze het maar opgegeven en zijn ze maar weer naar huis gereden. Zo sneu!
Wij hadden inmiddels alvast het een en ander aan gerechtjes besteld. Het is een soort tapas restaurant, maar dan niet alleen met Spaanse gerechtjes, maar van alles wat. Heel internationaal. Het was nog even een klein probleempje om te onthouden wat je besteld had. Onderling werd er nogal eens wat gewisseld. Was weer erg smakelijk.
En omdat het altijd leuk voor het bruidspaar is om wat gezinsfoto's van deze heugelijke dag te hebben, hebben ze zich opgesteld in rijen van drie op de trap van het aangrenzende Kurhaus. Er speelde nog heel verdienstelijk een manspersoon op de daar aanwezige piano dus we hadden nog achtergrondmuziek ook. Het was een prettige avond!
En toen ging een ieder weer op huis aan. Maar jeetje, wat een massa mensen stonden daar bij de tramhalte en de bushalte richting Den Haag te wachten! Oeps. Jan en ik hebben de eerstvolgende tram de andere richting gepakt om bij het Zwarte Pad (beginhalte) weer in te stappen. Zodoende hadden wij in ieder geval een zitplaats!

Zondagochtend heel vroeg.... App'je van mijn zwager Nico. Hebben jullie zin om te komen barbecueën? Uhhh, ja, hoor. Doen we! Dus hup, ik heb wortelsalade en een tomatensalade en Javaanse pindasaus in elkaar geflanst en we zaten 's middags alweer lekker in het zonnetje. En weer eten, hè? Ik groei nog eens dicht! Ik ga er nu echt wat aan doen! Oh wacht...ik ben binnenkort jarig. :-/

Op de kiek.

En? Hebben we allen de laatste bloedhete dagen overleefd? Ik hou best van de zomer, maar de zomer kan ook overdrijven. Daar zit ik toch niet op te wachten, op temperaturen van 33 graden. Doe even lekker normaal. Als ik dat zou willen dan verkas ik wel naar het zonnige zuiden. Dan KIES je ervoor. Klaag klaag. ;-) Gelukkig is het hier maar steeds een paar dagen heet. We kunnen nu weer even opgelucht ademhalen.
Laatst was mijn achternichtje Géneviève bijna jarig. Ze is ook alweer 9 jaar. Al een flinke meid. We hebben lekker in de tuin kunnen zitten. Alle kinderen plonsden in het zwembad. Supersoakers werden gevuld. Dikke pret. Kleine Elaine-Mae zagen we nu voor de tweede keer. Nu met open oogjes. En laat ze nu donkerbruin haar en donkerblauwe ogen hebben! Die combinatie hebben we nog niet in de familie! Het is zo'n schatje. En onlangs vernam ik dat ze haar eerste lachje de wereld in heeft gestuurd.
Nu we allemaal bij elkaar waren leek het ons wel leuk om weer wat familiefoto's te nemen. Overgrootoma met haar achterkleinkinderen. Oma met kleinkinderen etc. Het idee was leuk. Toch?
Maar dan moesten wel eerst alle kinderen afgedroogd en in jurkjes gestoken worden. Probeer dat maar eens. Het lijken wel vlooien. Ze springen allemaal een andere kant op. Dan zijn er al twee in jurken en die gaan dan nog 'even' naar het speeltuintje. Is de rest klaar, dan zijn die bij het speeltuintje al weer de hort op. Zoeken. Kinderen via de tuin eruit. Andere kinderen via de voorkant erin. Lopen elkaar weer mis. Waar is die en die? Die is daar of daar... Sommige jurkjes werden weer nat, want ja...het zwembad hield toch zijn aantrekkingskracht. Uiteindelijk stond iedereen zo'n beetje op de foto. Iedereen kijkt dan wel weer allemaal een andere kant op. Of iemand heeft net zijn ogen dicht. Je kent het wel. Chaos! :-)
Maar ze zijn wel leuk geworden. Oordeel zelf maar.

Tapas!

Wat kunnen we toch stiekem zijn... In Spanje begon Hennie er al over dat ze na afloop graag hulp zou willen bij het maken van een digitaal fotoalbum. We keken elkaar eens aan en hielden ons wijselijk op de vlakte. We hadden namelijk onderling allang afgesproken dat er een album voor haar gemaakt ging worden. Hihi, wist zij veel...
Omdat ik de laatste weken toch last had van mijn zij en maar weinig puf en fut had, heb ik de taak maar op me genomen. Ik heb mijn eigen templates gebruikt. Zo kon ik meer foto's gebruiken. Ik heb eigenlijk zo goed als alle foto's kunnen gebruiken en dat waren er heel wat. Het boek was inmiddels afgedrukt, ingepakt, krullen erop en kon dus aangeboden worden. Tijd voor een tapas middagje! Het weer liet zich van haar goede kant zien. We zaten lekker in de tuin. Hapjes erbij..... Sangriaatje erbij...
Hennie was blij met haar boek in ieder geval. Ook weer gebeurd!

Inmiddels heb ik dinsdagochtend die echo gehad. Duurde wel even langer dan gepland. De assistente kon niet in de computer. Moest vier keer haar code veranderen van de ICT. Tijdens de echo zelf bevroor de hele machine. Deed niks meer. Moest weer helemaal opgestart worden. Intussen zag ik vanuit mijn linker ooghoek ook nog eens het licht uitfloepen. Maar dat hoorde blijkbaar. Ik dacht al: wat is dit voor een ballentent... :-)
Nou, de echo liet niks bijzonders zien. Mijn orgaantjes lagen er rustig bij. Geen stenen. Geen vernauwingen. Maar weer naar de huisarts. Omdat er uit mijn urine en mijn bloed ook niks kwam denkt hij nu aan een spier. Ik weet niet, hoor. Ik heb toch wel vaker verrekte spieren in mijn lijf gehad. Ook zweepslag in mijn kuit. En dat voelt toch echt anders allemaal. Op deze manier, van zeurderig, naar extreem, heb ik nog nooit gehad. Maar ja. Ik heb het idee dat het inmiddels wel wat beter gaat. Dus ik ben de Diclofenac aan het afbouwen. Ik kan naar de fysio als ik wil. Ik kijk het nog even aan....

Gedoe-tjes....

Op een mooie pinksterdag...waaah waaahhh... zat ik om 5 uur ‘s ochtends bij de huisartsenpost. Ik had zo’n pijn in mijn (achter)zij. Ik hield het niet meer. Ik had al sinds 31 mei een zeurderig pijntje. In Spanje was ik al verkouden geweest. Met hoestbuien erna. Dat ging weer over, (de hoestbuien nog niet echt), maar dat pijntje kwam er voor terug. Tja, dat negeer ik dan. Een pijntje gaat wel weer over, denk ik dan. Tot afgelopen zaterdagmiddag. Het was toen wel heel heftig. En zo bleef het ook. Ok, zaterdag... paracetamollen  slikken dan. Hielpen niet. Dubben, dubben. Wel of niet de huisartsenpost bellen? Tja, geen koorts. Nog  maar even aan/af zien. Zondag.... nog meer paracetamollen. Hielpen niet, maar misschien red ik het tot dinsdag?

Mooi niet.  Vanmorgen vroeg was ik het zat.  Pijn! Ik kon niet op of om. Weer misselijk. Bellen.... ik mocht komen. Zelf dacht ik aan een nierbekkenontsteking.

Urine en bloed onderzocht. Geen duidelijk uitsluitsel over ontstekingen. Dan had ik ook koorts moeten hebben. Niersteen dan? Dan had ik over de grond moeten kruipen van de pijn en die pijn zou moeten komen en gaan. Mijn pijn is hevig en constant. Tja. Dan maar flinke pijnstilling d.m.v.een injectie met Diclofenac. Wat een fijn spul is dat! Ik kreeg het idee dat ik een beetje high werd. De pijn zit er nog, maar het scherpe randje is er nu vanaf. Zo kan ik wel weer even door. Ook met de lading Diclofenac tabletten die Jan later bij de apotheek op kon halen. Morgen mijn eigen huisarts bellen voor een eventuele echo. Want nu is het alleen symptoombestrijding. Maar ik ben hier al even blij mee! Lekkere pinksterdagen! Bwllaahhh.

We hadden nog stormschade opgelopen vrijdagnacht op zaterdag. Wat ging het tekeer, hè? Een grote tak van de Magnolia was in tweeën gespleten en hing in twee helften in de kroon te wiebelen. Beetje link. Als ze eruit zouden vallen konden ze op iemand in de poort terecht komen. Dus Jan heeft, in die stormachtige wind, op een keukentrapje, halsbrekende toeren uitgehaald om die takken naar beneden te krijgen. Misschien toch maar eens investeren in een opklapbare uitschuifladdergeval? ;-) Lijkt me een goed plan.

Viva España!

Dinsdag... 

5 uur, Jan bracht ons, na Marianne opgehaald te hebben, naar Rotterdam Airport waar Marjan, Hennie en Lenie inmiddels ook al aangekomen waren. Na een rustige vlucht hebben we in Alicante de huurauto opgehaald, een Kia Carens, waar we allemaal compleet met koffers en tassen, met wat passen en meten in konden. Na pakweg een uurtje rijden, en na ook nog eens tassen met boodschappen in de al overvolle auto te hebben gepropt, kwamen we aan bij Hennie’s huis. Dat ligt op 600 meter hoogte op de berg nabij Pedreguer. Een heerlijk huis met alles erop en eraan, zwembad erbij. Goed toeven, hoor! Na september was het niet meer bewoond geweest dus we hebben even gezwabberd, gesopt en gedweild. Tussendoor hebben natuurlijk alvast van het Spaanse zonnetje genoten tijdens de lunch.

Woensdag.... 

Naar Denia. Omdat Hennie als ze hier vakantie viert ook wel eens wat te doen wil hebben, zijn we eerst bij de Hollandse club gaan kijken of dat wat voor haar was. Onderweg reden we met een noodgang over een verdekt opgestelde drempel heen waardoor we zowat met ons koppen het dak raakten. We hadden hem geen van allen aan zien komen en schrokken ons een hoedje. Een sombrero, in ons geval! Prompt had ik de slappe lach.
Die Nederlandse club heeft iets van 200 leden. Mensen die allemaal óf tijdelijk óf permanent in de omgeving wonen. Ze organiseren er van alles. Maar het is best moeilijk om zomaar in je eentje daar op af te stappen. Met ons erbij was de drempel wat minder groot. Na wat te hebben gedronken hebben we gelijk kaartjes gekocht voor een film-en tapasavond op vrijdag.
Na ons Hollandse bakkie pleur zijn we verder gereden naar de binnenstad van Denia. Ook daar hebben we weer rondgekeken en hebben we op een terrasje wat gegeten en gedronken. Denia heeft een burcht en daar zijn we ook naar toe gelopen. Marjan bleef beneden wachten. Bovenaan gekomen beet Marianne ineens in het stof! Lag languit, gestruikeld! Uit alle hoeken kwamen mensen aangesneld om haar overeind te helpen. Gelukkig viel de schade mee. Niks gebroken. Maar je schrikt toch.
‘ s Avonds hebben we op Hennie's binnenterras gebarbecued..

Donderdag....

Naar Xabia! Een leuke stad aan zee. Prachtig weer, zon met hier en daar een wolkje. Iets van 28 graden. Gewandeld op de promenade, uiteraard weer winkeltjes gekeken. Daarna de auto in op zoek naar de oude binnenstad die erg gezellig moest zijn. Toen we door een smal straatje reden kwam er ineens een luidkeelse ambulance achter ons aan. Zwaan kleef aan... Jeetje, wat nu? Hennie probeerde aan de kant te gaan en boem! Oh jee, dat klonk niet goed! Iets geraakt.
De schade bleek uiteindelijk mee te vallen. Een krasje. Door de schrik toch maar naar huis gegaan. De binnenstad komt nog wel een keer. ‘s Avonds gegeten in het restaurant ‘ The Black Flame’, onder aan onze berg.

Vrijdag....

Regen, regen, regen.... wat nu? Huppetee, naar een groot overdekt winkelcentrum in Ondara. Winkeltje in, winkeltje uit. Je kent het wel als vijf vrouwen de hort op zijn. Hoe moeten eigenlijk alle aankopen weer mee terug naar huis? Lenie bleek trouwens een schoenentik te hebben. Uiteindelijk kocht zij iets van vijf paar stappers! En we zitten al aan onze taks kwa kilo’s. Dat zou nog even een dingetje worden. Bij een tentje heerlijke tapas gegeten.
‘s Avonds soep met brood voor we richting Denia gingen voor ons filmavondje/tapasavondje. Uiteraard waren we even de weg kwijt, dus rijden, rijden, rijden. Tja, en dan heb je plaatsen achteraan. Met allemaal koppen (zelfs eentje met getoupeerd haar)voor je. 'Le concert' heette de film. Een Frans/Russische film. Als je dan maar hier en daar een paar woordjes ondertiteling kunt lezen ben je al snel de draad kwijt. Niet getreurd. Ik vermaakte me wel met mijn Apple watch. Op mijn gemak mijn hartslag opgenomen. Mijn ‘ breath’ app gebruikt om goed in- en uit te ademen. Daarna nog eens mijn hartslag opgemeten...lager! Maar eens een ecg'tje gemaakt. Zag er prima uit. Mooi regelmatig allemaal. Ik had nog geen flatliner! Emailtjes gelezen, foto’s gekeken. Ik zat mijn tijd uit te zitten. Na afloop nog van een tapasbuffet gegeten. Dat was prima te pruimen!

Zaterdag....

Hè, jasses, weer regen? Het kan verkeren. Wat nu? Marjan en Marianne wilden liever thuis blijven. Hennie, Lenie en ik wilde wel naar de markt in Jalón. Het zou immers later droog worden, toch? Nou, mooi niet. Regen, regen, regen. Niet getreurd. Eerst maar eens een kopje koffie in het plaatselijke restaurantje. We waren niet de enigen die voor de regen schuilden. We schoven maar aan bij een paar Duitsers. Ineens liep er een klein Spanjaardje met een koeienbel te klingelen. Wat krijgen we nu? Een gratis rondje?? Nee, hij voerde een show op. Liet wijn in zo’n schenkkan met tuit over zijn voorhoofd naar zijn mond lopen. Grappig. Mensen wilde met hem op de foto. Was het een beroemdheid?? Welnee, het bleek gewoon de baas van het spul te zijn.
Het regende nog steeds. En waar waren nou al die markttenten trouwens? We zagen er maar een paar. Hup, dan maar een wijn bodega in. Druk! We hebben wat wijntjes geproefd. Daarna nog maar een broodje gegeten in het zelfde restaurantje als eerder.
We namen een andere weg terug naar huis. Een smalle bergweg. Oepsie. Toch wel spannend, die kleine bochtige weggetjes. Inmiddels werd het droog en begon het zonnetje alweer te schijnen.
Thuis lekker aan de Sangria gegaan. Dat was nog even wat. Hele discussies werden er in de keuken gevoerd over wat er nou eigenlijk in moest/kon. De meningen waren verdeeld. Het ging er hard aan toe. En ik had weer de slappe lach op het terras toen ik het allemaal aanhoorde.
Na onze maaltijd bij The Black Flame, hebben het spelletje ‘ kletspraatjes’ gedaan. Oh oh, dan hoor je nog eens wat van elkaar. Ook daar lagen we weer in een deuk. We hebben het gezellig samen. We lachen wat af.

Zondag.... 

Naar Benidorm. Maar eerst nog even naar het uitzichtspunt, de Mirador, boven op Hennie’s berg. 360 graden zicht op de omgeving. Het was helder en zonnig. We konden Ibiza zien liggen. We vervolgden onze weg naar Benidorm. Wat een stad. Een en al hoge torenflats en hotels. Harde muziek op de terrassen. Zelfs schaars geklede dames, dansend op de tafel, om maar mannelijke gasten binnen te lokken. Duo-scootmobiels reden rond. De Benidorm bastards? Overal toeristen. Maar we hebben nog wel lekker met onze voetjes in de zee gelopen. Marjan niet, want zij had haar waterschoentjes niet bij zich. Zij liep ter hoogte van ons mee op de boulevard.
Lenie reed weer terug. Voor het eerst in de huurauto. Ging hartstikke goed. Onderweg nog even een prima menu gegeten bij restaurant Montgo.

Maandag.... 
Op naar de markt in Denia. En weer dendert Hennie met een noodgang over een verkeersdrempel heen wat haar nu toch echt wel de bijnaam Hennie Hobbel geeft! :-) Best een flinke markt heeft Denia. Wel veel dezelfde zooi. Kleding, meestal zweterig polyester, tassen, schoenen etc. Weinig groente en fruit. Ik had gehoopt nog grote zakken rozemarijn, tijm en oregano te scoren, maar helaas. ‘s Middags hebben we in de tuin gezeten. Er werd bezit genomen van het haar van Lenie door een enorme zwarte kever. Paniek in de tent!

Dinsdag....

Om half elf zijn we via een provinciale weg richting Valencia gereden. En Valencia is een grote stad. Druk! En ik had al gelezen dat parkeren in de garages in de binnenstad een crime zou zijn. Super krappe plekken, smalle in- en uitritten. De reviews logen er niet om. Ik vond het bij voorbaat al eng en dat bleek het ook te zijn. Maar Lenie reed en die is van nature al gewoon stoer en die flikte het gewoon! Kudos!
Na eerst een lekker kopje koffie/ cappuccino op een terras te hebben genomen zijn we de stad in getrokken. Aan het begin was er nog iets van een plan de campagne, maar dat werd al snel weer overboord gegooid. Dat heb je met 5 neuzen die allemaal de andere kant op wijzen. Kan ik niet zo goed tegen. Je hebt al zo weinig tijd... zonde om dan doelloos rond te hobbelen. Na ik voor mezelf had besloten om gewoon zelf nog een keer een stedentrip Valencia te doen, kon ik het loslaten.
De gebouwen zijn mooi. We zijn in een markthal geweest waar ik voor een prikkie een grote zak oregano heb gekocht. Ruikt lekker!
De magen begonnen alweer te rammelen, dus maar even een broodje gegeten. 
een stukje kathedraal gezien. Lenie, onze bikkel, is 200 treden omhoog, de toren in geklommen. Doe ik de volgende keer wel.
We hebben nog even in een basiliek een paar Maria gebeden aangehoord. Daarna was het tijd voor een lekker ijsje. Ja, toch? Je bent niet voor niks in een warm land.
Op naar de auto. Google maps wees ons de weg. Met nog maar een paar procent accu op mijn iPhone! We moesten snel zijn...
En toen met de auto, de parkeergarage uit zien te komen....vreselijk smalle paadjes, echt doodeng! En dan kom je ook nog eens midden in de spits terecht. Druk! Rijen dik overal. Behoorlijk spannend! Lenie rijdend, ik vanaf de achterbank met Google maps op mijn iphone in de oplader aanwijzigingen gevend. Pfff. Wat een drukte. Maar wat een oase van rust toen we uiteindelijk op de tolweg richting Pedreguer reden.
We zijn weer bij ‘the Black Flame, wezen eten. En dat nemen ze daar nogal letterlijk. Mijn kippen sjasliks waren behoorlijk zwartgeblakerd. Nou, de paprika’s en uien voornamelijk. Sommigen waren burned beyond recognition. De bijbehorende maiskolf was ook niet gaar en te pruimen. Daar heb ik wel een salade voor gehad. Verder een *u* verhaal, dat als ze de paprika’s opnieuw zouden grillen op charcoal dat ze dan net zo zwart zouden zijn...
Nee, dat was niet netjes. Binnenkort maar eens een recensie schrijven.... ;-)

Woensdag.... 
Het was weer tijd om op huis aan te gaan. We hadden pas een late vlucht, dus we hebben eerst het huis weer op orde gemaakt, de laatste boodschapjes gedaan, in het laatste Spaanse zonnetje geluncht, en de rit terug richting Alicante gemaakt. Wat een fijn en rustig vliegveld is dat. We hadden geen vertraging en landden om 22. 40 op Rotterdam. Daar stonden onze mannen, die een week lang ons hebben moeten missen, ;-), al op ons te wachten.
We hebben het allen erg leuk en gezellig gehad. We hebben veel gelachen, veel gekletst, samen gegeten ( dat doen we sowieso al graag) en een hoop gezien en meegemaakt. En allemaal dankzij die lieve en hartelijke Hennie, die ons uitnodigde en gastvrij heeft ontvangen in haar Spaanse vakantiehuis! Fijn om nu te weten hoe ze erbij zit als ze weer terug gaat om vakantie te vieren. Gracias, Hennie! Je bent een topper!

En hier is nog een filmpje: