Engeland....

De cityhopper naar Leeds zat propvol. Ik had een plekje naast een man met het gezicht van James Onedin en de stem van Rod Stewart. Zie je het voor je? Engelser kan haast niet. :-)
Op onze eerste dag zijn we naar Haworth gereden. Een schattig dorpje/stadje redelijk dicht bij het vliegveld. Het belangrijkste straatje had een leuk doorkijkje richting het glooiende achterland. Best wel toeristisch. We hebben daar het Brönte Parsonage bezocht. Het huis waar de gezusters Brönte hebben geleefd is nu een museum met nog veel authentieke meubelen en manuscripten. De tafel waaraan Emily 'Wuthering Heights' heeft geschreven was nog in tact. Het viel me op dat alles zo klein was, de kamers, de meubelen, de kleding. Kleine korte mensjes. Maar met een grote levendige fantasie. Ik hou ervan, van Jane Eyre, Wuthering Heights, The Tenant of Wildfell Hall... Ik zag nog een boek staan, Villette. Die ken ik niet, dus die heb ik even gedownload.

Op onze tweede dag zijn we naar York gegaan. De auto op een Park and Ride terrein neergezet en de bus naar het centrum genomen. Zo handig. Zo'n leuke gezellige stad, dat York. Je kunt er prima winkelen en lekker eten!

De derde dag begon een beetje paniekerig. Er scharrelde een gewond duifje door het struikgewas in de tuin. Blijkbaar was hij tegen het raam aangevlogen. De afdruk van de klap stond nog op het raam. Oei, dat moet pijn hebben gedaan! Om hem niet ten prooi te laten vallen aan de katten van Suzanne heb ik hem opgepakt. Ik voelde zijn hartje gestrest kloppen. Intussen heeft Suzanne de dierenarts gebeld. We konden hem komen afgeven. Ik hoop dat hij het gered heeft. In ieder geval was hij het laatste half uurtje van zijn leven nog in goeie handen i.p.v. in scherpe tanden.
's Middags zijn we naar een tuinfeest geweest. Het thema was 'The Greatest Showman'. Bijna iedereen was verkleed. Grappig. Prinsessen, clowntjes, zombies... Er was genoeg te eten. Ik had nog even een heel ongelukkig momentje: ik stak zowat de moord in een hap kebab. Poeh, wat kun je het dan benauwd hebben! Tranen over mijn wangen. Gelukkig werd er al snel een slok water aangeboden.
Na het feestje zijn we gelijk naar het volgende feestje afgereisd: Night of the Proms, Castle Howard. Dat was in één woord: Fantastisch! Zo leuk om mee te maken. Het parkeren ging al zo netjes. Iedereen wachtte netjes op zijn beurt. Op z'n engels, zeg maar! Achterbakken gingen open en daar kwam me een zooi uit. Tafels, stoelen, picnicmanden, champagneflessen, vlaggen, lichtjes. Iedereen zocht een plekje op de grasvelden voor het kasteel. En dan maar zien te onthouden waar je ongeveer gesettled was. Want als je naar de toiletten was geweest, zoek dan je plek maar weer op. En het werd ook nog eens hoe langer hoe donkerder!
Er werden verjaardagen gevierd. Hele families met taarten, drank en hapjes.
Er was een orkest, een koor en twee solisten; Lesley Garrett en Geraint Dodd. Een Spitfire gaf een vliegshow weg. Iedereen vlaggen natuurlijk! Vlak erna kwam een groep ganzen overvliegen. Weer iedereen joelen en vlaggen. :-)
Het orkest speelde de sterren van de hemel. Pal achter ons kwamen twee hipsters zitten. Waarom ze in godsnaam daar naartoe waren gekomen snap ik niet. Ze hadden totaal geen interesse en zaten de hele tijd luidruchtig slap te ouwehoeren. Knap irritant. In de pauze zijn we maar een metertje naar voren verhuisd. Toen hadden we er geen last meer van.
Maar zo leuk! De muziek. de lasershow, het vuurwerk! En op het laatst alles tegelijk! Geweldig! Er was zo'n 5500 man publiek.

De vierde dag....op naar Cambridge. Een rit van drie uur. De auto weer op een P&R terrein gezet. Met de bus verder naar het centrum. Wat een mooie oude gebouwen allemaal. Een gezellig stadje, niet echt groot. Goed te belopen. En heel toeristisch. We hebben King's College bezocht. Google Maps gaf aan dat de kaartverkoop aan het Senate House Passage was. Wij lopen... helemaaaaal om het college heen. Blijkt je er gewoon via de voorkant door te kunnen.....
De BBC maakt er trouwens met kerst altijd opnames, Carols from King's College. Ik zal dit jaar eens extra opletten nu ik er zelf geweest ben.

We hebben de botanische tuin bezocht. Er stond helaas niet zoveel in bloei. Komt ook door het afgelopen warme en droge weer. Maar we houden allebei van tuinen, dus het was sowieso prettig om er rond te lopen.
We hadden kaartjes voor een punt-tochtje via Granta tours. Met zijn negen
en zaten we in zo'n punter. Tja, erin stappen en zitten ging nog wel. Je liet je gewoon vallen. We hadden een heel ervaren punter-knul. Hij loodste onze boot keurig door de druk bevaarde kanalen heen. We zagen het ook wel gebeuren dat sommige boten dwars in het water kwamen te liggen, met aanvaringen en al. Onderweg vertelde hij van alles. Een heerlijk tochtje! Maar ja, het uitstappen ging wat moeizamer. Poeh. Dan voel je toch wel dat je al een dagje ouder wordt. We zijn niet meer zo soepel!
Na het punteren zijn we even terug gegaan om mijn koffer uit de auto te halen. En weer met de bus naar het centrum. We konden nu inchecken op Christ College. Mijn Google Maps gaf aan waar we moesten zijn. Wij weer lopen, lopen, lopen. Weeeeer helemaaaaal om het hele terrein heen. Bleek ook hier weer dat we al vlak bij de ingang waren geweest. :-)
Ik luister niet meer naar Google Maps, hoor!
Ook weer een erg mooi college, dat Christ College. Mooie gebouwen. Onze kamer lag in het vierde gedeelte.
's Avonds hebben we bij 'The Ivy' gegeten. Erg lekker. We waren beiden zeer tevreden over ons toetje: de chocolade bomb met een zeezout/karamel saus. Smul! Oei, wat was dat lekker!

De vijfde dag gaf ons nog wat tijd in de ochtend om nog even flink te shoppen. Daarna weer met de bus naar de auto, met de auto weer naar Leeds Bradford en vandaar uit weer naar huis!
We hebben leuke dagen achter de rug. Veel gezien, veel gelopen, veel gekletst (lief en leed weer gedeeld), lekker gegeten.
Hier is nog een impressie:

Naar Suzanne in Yorkshire

Jan heeft me zojuist afgezet op Schiphol. Het was ouderwets druk. Lange rij bij de bagage drop off. Selfservice deze keer. De paspoortcontrole...selfservice deze keer. Tassencontrole.... alles mocht er in blijven. Ik stond precies in de goede rij ervoor. Het was als proef. Ach, scheelt weer tijd. Maar je moet hoe langer hoe meer zelf doen op Schiphol. Ik hoop dat ik niet dalijk ook nog eens zelf het vliegtuig moet besturen. Ik hoop ook dat KLM maandag niet gaat staken want dan heb ik een probleem als ik terug ga. Maar dat is van latere zorg. 

Voorlopig vlieg ik nu naar Leeds Bradford voor vijf dagen english sightseeing met Suzanne.

En wat staat er zoal op de planning? 

Vandaag gaan we naar Haworth. Beetje cultuur proeven. Hier zijn de Brönte sisters opgegroeid. Ik zag dat het in een mooie omgeving lag,dus misschien ook nog een wandeling over de heidevelden? Wie weet zien we Heathcliff nog.

Vrijdag zijn we in York.

Zaterdag gaan we naar ‘s middags naar een garden party van een tehuis van Suzanne’s oude werk en ‘s avonds gaan we naar Castle Howard voor de ‘Night of the Proms’. Tafel mee, stoelen mee, picnic mee, vlaggetjes mee. Een avondje muziek en zingen in de buitenlucht. Ik heb de teksten van de engelse hyms uitgeprint. 

Zondag en maandagochtend zijn we in Cambridge. Daar zijn we beiden nog nooit geweest. Leuk! Een Punt tochtje staat ook op het programma. Ben benieuwd. Heb er zin in.

We lusten wel wat....

Het draait bij ons in de familie altijd op eten uit. Echt, als we al op een foto staan dan is het altijd met een bord eten voor ons neus. Viel me laatst gewoon op. Vorige week nog. Kreeg ik van mijn moeder en zus als 'Schipholbreng- en haler' een lunch aangeboden bij van der Valk in Voorschoten. Nou, ik zeg geen nee. We hebben lekker buiten in de schaduw van het buffet genoten. Bedankt, dames!
Op de terugweg had ik nog ruzie met mijn navigatie. Die probeerde ik via de spraakherkenning aan te zetten, maar dat ging behoorlijk mis. We begrepen elkaar niet. Zij dacht dat ik in Griekenland wilde rondrijden. Op mijn toch wel heel duidelijke NEE probeerde ze nog wat opties die in de verste verte niet leken op wat ik haar zei. We werden het niet eens en zij gaf het op. Toch gek dat het de ene keer wel lukt en de andere keer niet. En ik had niet te diep in het glaasje gekeken. Ik sprak echt niet met dubbele tong. Misschien moet ik maar eens naar een logopediste. Of naar een psycholoog: mijn auto begrijpt me niet. :-/

Zondag... Jan had zijn dag volgepland met de boekenmarkt in Deventer, een reünie met een neef uit Nieuw Zeeland en een bezoekje aan een zieke collega...dus ik heb weer de naaste familie opgetrommeld om...ja, daar gaan we weer....te komen eten. Deze keer een Grieks buffet. Ik had laatst van de ouders van Alex een grote doos met groente gehad. Vol met tomaten, courgettes, aubergines, bietjes en snijbiet. Daar weet ik altijd wel raad mee. Voor het eerst in mijn leven heb ik nu snijbiet gegeten. Heb er een eenpansgerecht met couscous van gemaakt. Lekker!
Van een boel tomaten heb ik verse soep gemaakt. Eerst de berg tomaten met paprika's en al geroosterd. Daarna met de staafmixer alles fijn gemaakt. Zelfgebakken kaas/uienbrood erbij gegeten. Was ook smul.
De aubergines, nog meer tomaten en courgette, tesamen met aardappels en gehakt heb ik verwerkt tot twee schalen Moussaka. Eentje opgegeten en de tweede ingevroren voor het buffet. Scheelt weer een hoop werk. Gisterochtend nog Stifado erbij gemaakt met echte originele Griekse rijst (had ik in Kozani meegenomen, maar kon natuurlijk niet het etiket lezen, dus maar gewoon op mijn eigen manier gekookt.), een Griekse salade, Tzatziki, gevulde puntpaprika's met geitenkaas. Lekker, hoor!
Uiteraard weer veel te veel, dus Mariska en mijn moeder hebben nog een doggybag meegekregen. Vanavond eten Jan en ik de restjes wel op.

Weet je trouwens dat je echt met de deur in huis kan vallen? Is al twee keer gebeurd! Eerst mijn moeder die ineens met een losse hordeur in haar handen stond. En gisteren mijn zus. Hup, ook weer die deur eruit. Hij hangt op twee scharnieren met een los pinnetje erin. En aangezien er aan de onderkant een giga kabelgoot onderdoor loopt, moet je de deur een tikkie optillen en opendoen. Ja, Jan en ik weten hoever omhoog. Maar de rest geeft hem een zwieper en dan vliegt ie zo uit zijn scharnieren en door de lucht. Nu zit er heel handig (waarom bedenken wij dat nou niet?) een spijkertje boven het scharnier. Scheelt een hoop gedoe. Bedankt, Nico! :-)

Tijd voor wat tips.... :-)

Ik heb een paar goeie tips voor de mensheid.

Tip één:

: 

Krijg je ooit als kado een plant, omwikkeld met zo'n stukje stof met glitters, hartstikke leuk natuurlijk, in zo'n glazen pot? Is de plant ter ziele en zet je de glazen pot in de kast, want ja, die wil je bewaren natuurlijk, weggooien kan altijd nog (dat doe je niet) en wil je ook het stukje glitterstof bewaren....doe het niet! Ik vond het stukje glitterstof leuk. Misschien wil ik het nog wel eens gebruiken, denk je dan in je onschuld. Je kent die gedachten wel, toch? Maar ja, het stukje stof was wel vies geworden. Weet je wat, denk je dan; ik draai toch een was... ik prop het er wel gewoon even bij. Tussen denken en doen zit dan veel te weinig tijd. Nu denk ik: Niet doen! Ik herhaal: Niet doen! Tuurlijk, het wordt mooi schoon. Tuurlijk, het ruikt weer lekker fris. Maar de eerstkomende 3 wassen zullen onder de glitters zitten! Beddengoed...met glitters. Je hele bed daardoor met glitters. Handdoeken...met glitters. Sla je de handdoeken uit... badkamervloer...onder de glitters. Ikzelf..onder de glitters. Ik kan geen glittertje meer zien. Trek er je lering uit!

Tip twee:
Heb je de dag ervoor in je vinger gesneden? Denk je de dag erop dat het wondje allang dicht is, want ja..het bloedt toch allang niet meer? Ga dan niet het zoutvaatje vullen!
Ik zeg het nog maar een keer: Doe het niet! Ik heb nu aan den lijve ondervonden waar het spreekwoord 'zout in de wond strooien' vandaan komt! Inderdaad, mijn leed was verergerd....Auw. Deze tip moet je echt niet met een korreltje zout nemen!

Tip drie:
Heb je een rot hekel aan vliegen in huis? Ik ook. Je probeert zorgvuldig de hordeur dicht te houden. Maar Mango, de poes, loopt natuurlijk in en uit. Ik speel dan voor portier: deur open, deur dicht. Gaat meestal goed. Maar als ik niet snel genoeg reageer, dan klimt ze zo de hordeur in. Gevolg: hor gescheurd en vliegen vliegen vliegensvlug naar binnen. De mepper komt dan wel weer van pas, maar toch.
Ik kreeg het lumineuze idee om van die ouderwetse plakkerige vliegenvangers op te hangen. Die bleken nog te bestaan. Mooi. Eentje in de kamer en eentje in de keuken. Die dingen mogen niet op de tocht of in de zon, dus ja...waar moet je ze hangen? Niet in de luchtstroom van de ventilatoren. Niet bij de open deur. Nou, mijn tip: hang ze hoog!! Zo hoog mogelijk! En niet op een plek waar, als je gebukt staat en je komt overeind, er een hele vliegenvanger in je haar gekleefd zit! En die krijg je er niet zomaar uit! Gatverdamme, wat een vies spul is dat! En je krijgt het er ook niet uit met shampoo, hè! Nu heb ik een persoonlijke vliegenvanger op mijn hoofd. Ik durf amper naar buiten nu. Wie weet wat voor insecten ik nu aantrek.....

Hieperdepiep, Lorelai 2!

Het is me het zomertje wel, zeg. Ik vind het wel weer even welletjes zo. Een paar daagjes wat koeler zou wel prettig zijn, klaag klaag. Ik ben ook zo'n Hollander, hè? T' is nooit goed, dat weer. Maar ik pas me wel aan. Doe alleen het hoognodige in de ochtend en hou de hele middag siësta. Rustigggg.
Afgelopen zaterdag, ook al zo'n warme dag, vierde kleine Lorelai haar 2e verjaardag. We hebben lekker in de tuin kunnen zitten. Gelukkig kon ik nog net een plekje in de schaduw bemachtigen. Jan niet. Het aanbod om zich even in te smeren met zonnebrandcrème sloeg hij natuurlijk af. Zijn ene arm, been en voet bleken 's avonds geroosterd te zijn. Tja. Zijn benen hadden dit jaar nog geen zon gezien, dus dat wil wel. Gaat wel weer over. Hij moet volgende keer maar even met zijn andere kantje naar de zon gaan zitten.
Thierry en Jessica hadden weer lekkere koele drankjes gemaakt. Kannen vol met vers geperst sinaasappelsap, Sangria en alcoholvrije Mojito. Lekker! Er kwam ook een kaasplank op tafel. Mijn oog werd al gelijk naar twee aparte kazen getrokken. Eentje leek op een grijze dome, wat was dat dan, joh?? Dit bleek geitenkaas met een as-laag erom heen te zijn. Grappig. Die andere was blauwaderkaas onder een dak van cranberry's. Ik heb ze allemaal geproefd. Ik hou van kaas.
Lorelai is een lekker tutje. Ze zegt nog niet zo veel. Af en toe hoor je Pappaaaaaaahhhhh. Mammaaaahhhh. Nou, ze blijkt best een stemmetje te hebben. Als zij eenmaal echt goed gaat praten dan commandeert ze haar hele omgeving. Zo'n typetje is het wel. Wat ze in haar kop heeft zit niet in haar luier. Over haar luier gesproken, hihi. Ze was samen met de vriend van Roxanne en nichtjes Joséphine en Géneviève naar een nieuw zwembadje in de wijk geweest. Om even te ontsnappen aan het warme weer. Hup, met verjaardagsjurk en al de plomp in. Lekker gespeeld. Bij terugkomst had ze 5 kubieke meter zwembadwater in haar luier meegesmokkeld. Hij hing zowat op haar hielen. Snoezig!
Ze is op dit moment helemaal fan van Masha en de Beer. Misschien vereenzelvigt ze zichzelf met het meisje. Ze lijken namelijk sprekend op elkaar.

Vol verwachting klopte Alex' hart...

Afgelopen donderdag, na maanden ongeduldig wachten, was het dan eindelijk zover voor Alex: hij kon zijn nieuwe (lease) auto ophalen. Altijd weer spannend. Ik mocht ook mee, dus ik moest al vroeg klaar staan.
We hebben eerst samen met de verkoper een rondje door de wijk gemaakt waarbij hij de nieuwste nieuwigheidjes demonstreerde. Adaptive cruisecontrol, waarbij de auto zelf remt. Raar om te zien.
En natuurlijk de inparkeerknop. Ik blijf me erover verbazen wat er tegenwoordig allemaal mogelijk is. Maar ik hou er van. En je went er ook zo snel aan. Dan wil je ook niet anders meer. ;-)
Het is een mooie auto. Ik kan niet anders zeggen. Ik weet zeker dat Alex er zuinig op zal zijn. Hij is in ieder geval netter dan wij. Hij zal hem veeel vaker door de wasstraat rijden en zal hem veeel vaker uit zuigen.
Ik heb laatst de onze ook door de wasstraat gereden. Voor het eerst sinds jaren! Dus ik zeg dat zo tegen het wasstraat-spuit-mannetje. Zijn antwoord: Oh, kreeg je zomaar de auto van je man mee? :-)))
Wat een ouderwets vooroordeel! :-)
Ik ging trouwens ook alleen maar omdat Ed, de buurman, een paar krasjes op de voorkant wilde wegpoetsen. Kun je nagaan, zelfs de buurman is nog netter op onze auto dan wij. :-) Ach, ik zie het nog steeds als een stuk blik, hoor.
Maar goed, na afloop heeft Alex ons naar Delft gereden. Daar hebben we twee uur doorgebracht in de brillenwinkel. Maris wilde een nieuw montuurtje. Brilletje op, brilletje af. Te smal, te breed. Te kleurig, te saai. Saai kwam nog het meest voor. Zit niet lekker, zit wel lekker, maar niet leuk genoeg. Je kent het wel. Uiteindelijk toch geslaagd.
Intussen rammelde onze magen. Hup, door naar onze Delftse stamtent, Willem van Oranje. Er was nog plek op het terras. Lekker gegeten, hoewel het allemaal iets langer duurde dan normaal. Het was druk.
Daarna moest er nog gewinkeld worden! Het is niet voor niks uitverkoop, toch?
Lopen, lopen, passen, passen. Met de bus en de Randstadrail weer naar huis. Laat thuis, dus maar gelijk chinees gehaald. Ook daar was het druk!
Al met al een goed gevulde dag.

een jarig Jetje....

'Heb je je nog wel een beetje jarig gevoeld dit jaar' vroeg mijn moeder me laatst. Uhhh ja, eigenlijk de hele week wel!
Op mijn verjaardag zelf was er niemand thuis, behalve ik. Jan aan het werk. Mariska aan het werk. Zus, zwager en moeder van Efissos op weg via Thessaloniki naar Nederland. Hoewel ik normaliter mijn verjaardag alleen nog vier als het een kroonjaar is, zou ik het toch wel saai vinden als er niemand zou komen. Maar gelukkig, de scratchdames, Hennie, Patricia, Marianne, Marjan, Paulien en Lenie, waren van de partij. En het was gezellig. We hebben in de tuin kunnen zitten. Ik had een Lemon Merengue taart gebakken en nog wat bladerdeeg hapjes gemaakt.
Ik kreeg diverse telefoontjes van mensen die me feliciteerden. Ik had al een paar bossen bloemen gehad. Er werd nog een bos bloemen afgeleverd.
's Middags ging ik richting Schiphol om zus, zwager en moeder op te halen. Ik had al gelezen dat er een vrachtauto in de fik stond op de A4 en dat er aangeraden werd om via Utrecht naar Amsterdam te reizen. Dat heb ik maar gedaan. Je wilt toch op tijd aankomen, nietwaar? Maar ik ben zo'n tut, he? Navigatie ingesteld. Schiphol. Ik hoopte dat dat voldoende zou zijn, maar nee, ut ding vroeg om een adres. Had ik niet en kon het ook niet meer opzoeken want ik reed al. Nou ja, ik vind het wel, dacht ik. Ging allemaal prima, tot ik een afslag miste. Tenminste, ik nam een afslag die ik juist niet moest nemen. Zat ik in Amsterdam zelf. Keer om, keer om. Ok, nieuwe poging om weer richting Schiphol te komen. Onoverzichtelijke hoek om: shit, zit op de verkeerde baan, had anders voorgesorteerd moeten staan. Kon er niet meer tussen, dus nog maar een rondje. Pffff. Uiteindelijk toch op Schiphol aanbeland. En nog op tijd ook.
Familie opgehaald, (ze zaten onder de Griekse muggenbulten, de arme zielen) en weer in de spits richting huis. Even snel wat gegeten.
's Avonds kwamen Alex en Mariska me feliciteren. Al met al toch nog een drukke verjaardag.
In de loop van de week vielen er nog een paar verjaardagskaarten op de mat. Weer een jarig gevoel.
Donderdag uitgedeeld bij het koor. Daar mocht ik een koeklied uitzoeken en is er voor me gezongen. Voelde me weer jarig! En gisteravond werd ik mee uit eten genomen door Alex en Mariska bij SoSo. Daar hebben we heerlijk op het terras een hapje gegeten. Gezellig! En weer een jarig gevoel! Dus ja, ik heb me wel een beetje jarig gevoeld dit jaar! :-)
Oh oh oh, en weet je wat ik gisteravond ook nog gedaan heb? Even uitleg: ik kreeg toen we in Griekenland waren een filmpje toegestuurd door Mariska. Alex en zij hadden onze auto geleend om het automatische inparkeren uit te proberen. Hadden wij ons nog steeds niet aan gewaagd. Zag er gelikt uit. Hoe is het toch mogelijk, hè? De techniek staat voor niets.
En dat hebben we gisteravond ook nog even gedaan. Eerst heeft Alex het even voor gedaan en daarna heb ik het zelf uitgeprobeerd. Gaaf, zeg! Ging goed. Hij stond strak langs de stoep. Zo had ik het zelf never nooit kunnen doen. Bleek bovendien lang zo eng niet te zijn als ik dacht....