Leuk nieuws!

En dan krijg je 22 juli een berichtje van Alex, de vriend van dochterlief. Of we donderdag of vrijdag samen thuis zouden zijn. Hij wilde (zonder Mariska) langskomen om iets te overleggen. Maar het was niks spannends... vermeldde hij er nog bij.

Nou, prima. Vrijdagmiddag twee uur dan maar.

Er gaat van alles door je heen. Waarom deze afspraak? Waarom zonder Mariska? Zou hij om haar hand komen vragen? Dat was het eerste dat door me heen ging. Bestaat zoiets überhaupt nog?? Neeee, toch? Of ging hij een feestje voor haar 30e verjaardag regelen en moesten wij iets doen? Kwam hij ons vragen om in één van zijn bedrijven te investeren? Allerlei vragen... Ik werd er helemaal nerveus van. Ik vond het dus wèl spannend.

Klokslag twee uur ging de tuindeur open en daar kwam Alex binnenstappen. Met een mooie bos rode bloemen! En toen wist ik het zeker: hij kwam om haar hand vragen! Is dat niet vreselijk romantisch en traditioneel?? Geweldig! Hij had zelfs al een witgouden ring met een groen/blauwe saffier voor haar laten maken. Zijn plan was om haar tijdens hun weekend in Lauwersoog ten huwelijk te vragen. Dan zijn ze ook tien jaar bij elkaar. Uiteraard heeft hij onze goedkeuring gekregen. Tuurlijk! :-) Ik was al lang blij dat ie met een mooie bos bloemen aankwam en niet met een geit en drie kamelen! Daar had ik geen plek voor gehad.... ;-)

En dan is het wachten op 24 augustus.... wat gaat de tijd dan langzaam! En intussen moest ik mijn mond houden, hè!

Tot er 14 augustus weer een berichtje kwam. Deze keer van Mariska. Hebben jullie zin en tijd om morgen met ons te gaan lunchen ergens?

Tuurlijk willen we dat wel. Dat werd bij Mama Kelly, in de Saturnusstraat, met een terras aan het water.

En weer gaat er van alles door je heen. Een lunch? Zomaar? Of met reden? In eerste instantie leek het een gewone lunch te worden. Koetjes en kalfjes kwamen voorbij. Broodjes kip kwamen op tafel. Maar waarom hield Mariska haar handen nou toch onder de tafel? Ik ving stiekem al een glimp op van een nieuwe ring! Maar nog niks zeggen, hè? Tot ik het zelf niet meer uithield en zelf maar eens vroeg ter ere van wat dit etentje was.... En ja, hoor, eindelijk kwam het hoge woord eruit: ze hadden zich verloofd! Hè, hè... :-)

Alex had zich niet langer in kunnen houden en was de avond ervoor op zijn knie gegaan! Hij had er, zonder dat Mariska ervan wist, zelfs een filmpje van gemaakt. Zo lief! Dat zit wel goed tussen die twee.

Maar oh, wat moeilijk om dit allemaal voor me te hebben moeten houden. Jan heeft daar geen probleem mee, hij ging intussen weer over tot de orde van de dag. Ik barst zowat uit mijn voegen van enthousiasme. Inmiddels hebben zij het aan iedereen verteld, dus nu schreeuw ik het van de daken: onze dochter is verloofd! En nog met een hartstikke lieve jongen ook! Heel veel geluk, jullie twee!

De trouwdatum is nog niet bekend. Eerst een huis zien te vinden, wachten tot het Corona-gedoe achter de rug is, sparen.....

Maar naar trouwjurken kijken...dat kan altijd alvast! Ja, toch, niet dan?? 

Oeps, verkeerde aanname....

Zondagochtend wil ik een ontbijtje maken. Ik doe de koelkast open en het lampje doet het niet. Donker! Oh jee, de koelkast is dus kapot! Dat verwachtte ik al een hele tijd, want ja, het ding is al 25 jaar oud. Eens of eens zou ie zijn laatste koele adem uitblazen en ik dacht ècht dat dit het moment was. Snel de deur dichtgedaan voor ik alle kou eruit zou laten winden. (Dit zei Mariska altijd als kind)

Ik diepte uit een la een thermometer op. De vleesthermometer.

Die legde ik in het koelgedeelte. En ja, hoor, na een tijdje wees hij 15 graden aan. Oh jeeeee, zie je wel! Paniek! Dat is niet goed voor mijn levensmiddelen! En nu? Denk, denk.

Gelukkig hadden we in de schuur nog een grote koelbox staan. Die kwam nog uit mijn moeder's volkstuin. Die aangesloten. Hij deed het nog! De meest bederfelijke spullen daar in gedaan. Poeh. Dat luchtte op. Met het vriesgedeelte was gelukkig niets aan de hand.

De hele ochtend heb ik besteed aan het uitzoeken/vergelijken van een nieuwe koelvriescombinatie. Toen ik mijn keuze had gemaakt, kwam nog het uitzoeken waar ik hem zou bestellen. Tja, nergens op voorraad, maar wel leverbaar. Duurt dan wat langer maar dat was nu niet erg. De koelbox nam de taak van het koelen over. De rest van de dag heb ik de koelkast maar niet meer gebruikt.

Maar dan wil je maandagochtend een mandarijntje uit de koelkast pakken. En je verwacht dan dat inmiddels de binnentemperatuur hetzelfde als de buitentemperatuur zou zijn, zeker na zo’n lange tijd. Maar huh? Alles was gewoon nog koud! Uhhhh. Hoe kan dat nou?

En dan ga je eens op je gemakje denken.... die thermometer. Die lag natuurlijk op kamertemperatuur in de la. Die was dus juist aan het ZAKKEN! Van een graad of 22 naar 15 graden (op het moment dat ik keek) i.p.v. dat ie voor mijn gevoel èn mijn aanname aan het STIJGEN was.....van de 4 graden dat ie zou moeten zijn naar 15. Ohhhhh, tuttebolllll. :-) Ik dacht weer eens andersom. :-)

Nou ja, niks aan de hand. Een nieuwe is fijn. Niet meer hoeven te ontdooien, geen trap meer tegen de deuren te hoeven geven om ze goed te laten sluiten. Geen half kapotte groentelades meer. Geen half kapot flessenrek meer waar de flessen altijd uitkukelden. Ut ouwetje gaat met pensioen. Ze verhuist naar de schuur. Ze mag met hoogtijdagen haar best nog eens doen. Ze heeft het altijd goed gedaan. Ook Duitse degelijkheid, net als de nieuwe. Maandag wordt ie verwacht. 

Baba Ganoush....

Ik heb vorige week woensdag ook nog even mijn verjaardag voor het scratch-clubje gevierd. Met z’n zevenen in de tuin, met nèt genoeg afstand van elkaar. Poeh, wel krap. Het liefst had ik met ze geskottelbraaid, maar daar was echt geen plek voor. Nou ja, dan maar ander voer. Ik had van te voren al medegedeeld dat ik Baba Ganoush op ze uit wilde proberen. Ik had het zelf nog nooit gegeten. Maar jakkie, ik vond het echt niet lekker. Niemand eigenlijk. Zelfs Jan niet! Terwijl ik toch helemaal het recept had gevolgd. De kleur stond me niet aan, de smaak niet. Alleen de naam is leuk! Maar Baba Ganoush gaat van mijn lijstje. Die heeft het niet gered.

Wat ik dan weer wèl lekker vond: Gelaarsde Kat dip. Pas nog gedipt op de verjaardag van Lorelai en nu maar zelf gemaakt. Pizzadeeghapjes met pesto, tomaatjes en geitenkaas ook. (Misschien de volgende keer gewoon bladerdeeg gebruiken, notitie aan mezelf).

Ik had ook nog een soort kaaskoek gemaakt. Was ook wel voor herhaling vatbaar. Lekker met zelfgemaakte tomatenchutney.

Donderdagochtend... mooi weer! Jippie, we konden (eenmalig, het is nu vakantie) buiten zingen! Dat is wel weer even wennen om mijn eigen stem te horen. (Oeps, vals... :-)) Het koor (voor degenen die mee wilden doen) was in twee groepen ingedeeld. Het ene uur de ene groep, het andere uur de andere groep. Kleine clubjes, hoogstens 12 vrouw. Ruim opgesteld, uit de wind, bij een muur van een nachtclub, (waar vorig jaar de kogels nog om je oren vlogen), aan de van der Hagenstraat. Het ging niet helemaal jofel, maar toch was het weer fijn en vertrouwd. Leuk ook om nu eens de nieuwe nummers meerstemmig te horen.

Dat wordt nog wel wat...ooit!

Rommel, chaos...

Wat een rommelige weken heb ik achter de rug. Letterlijk en figuurlijk.
Ten eerste heb ik mijn verjaardag gevierd. Oeps, ook al weer 58 zomers oud. Omdat 58 kaarsjes toch wel wat veel waren op mijn zelf gebakken worteltaart, heb ik er maar eentje opgezet. Met één kaarsje voel je je ook jarig genoeg, blijkt.
Ik had voor mijn verjaardag nieuwe bloempotten gevraagd. Goud! En die kreeg ik ook. Gladde, bewerkte, mooi glanzende. Leuk. Heb er zelf ook nog een aantal bijgekocht, zodat dat in orde is voor als de kamer ooit opgeknapt wordt.
En ja, waar moet je ze kwijt? In de bomvolle trapkast maar. Prop, prop. Gauw deur dicht. Rommel die je niet ziet, is er niet. Ja, toch? Bommer de bom, rinkel de kinkel. Oei, dat ging niet goed in de kast. En ja, hoor, overal gebroken glas. En toen was eindelijk bij mij de maat vol. Gelijk opruimen die handel. ALLES op de planken eruit. Gelijk uitgezocht. Paarse potten, oranje pot... Hoe kom ik daar in vredesnaam aan?? Kamer vol. Een nerveuze Kiwi die verdwaasd overal tegenaan liep en niet meer wist waar ze was. Maar het moest maar even. Planken schoongemaakt en weer heringedeeld. Maar om nu te zeggen: Goh, wat heb ik weer lekker ruimte... nee. Ik heb wel weer mijn elektrische mes gevonden! Maar nu de bijpassende messen nog, hihi. Die zaten er dus niet bij. :-)
Ik had ook een nieuwe plant gehad voor mijn verjaardag. Compleet met pot. En ik maakte een leuk hoekje met nog meer planten. Maar ja, die zilverkleurige subwoofer vond ik niet mooi staan. Die moest naar de andere hoek zodat ie minder in het zicht stond. Niet te weten, en uiteraard volkomen verbaasd, dat Jan dat gelijk aan ging pakken... Hopla, weer twee hoeken van de kamer uitgemest. Stofzuigen en soppen. Maar het staat nu goed.
En toen was de nieuwe keukenkraan aan de beurt. Vorig jaar had de woningbouw onze opgespaarde klussen gedaan, (we hebben daarvoor 1 jaar een abonnement genomen, anders doen ze niks, noppes, nada) De meeste kranen hebben ze vernieuwd, behalve die van de keuken. Die werd 'opgekalefaterd'. En inderdaad, hij deed het weer goed. Tot laatst, weer hetzelfde euvel. Toen had ik er genoeg van en heb een nieuwe besteld. Die heeft mijn zwager Nico er laatst opgezet. En ja, hoor, weer een bende in huis. Wat heeft een mens toch belachelijk veel in een keukenkastje staan! Vreselijk. Maar hopelijk kan ie nu weer even mee. De oude gaat in de Vestia ouwe meuk doos. Die krijgen ze terug als we hier uit gaan....ALS dat ooit gebeurd. :-)

En dan maak ik online een afspraak bij de kapper. Voor de eerstvolgende woensdag, om 11.10uur. Zet het alvast in de papieren agenda. Krijg netjes een bevestiging via de mail. Zet die in mijn telefoonagenda. Niks doorhebbend. Ben woensdag keurig op tijd bij de kapper. Maar mevrouw, u staat niet voor vandaag in het systeem! Huh? Ik heb nog een bevestiging van jullie gehad! Ik kijken... heb ik een afspraak voor 12 augustus gemaakt. Waarom nou toch??? Heb ik gewoon de hele maand juli voor het gemak overgeslagen! Chaos! Chaos in huis, en chaos in mijn hoofd.... Maar geen chaos meer OP mijn hoofd. Ze had donderdag gelukkig nog een plekje over. Op naar rustigere tijden...zucht.

Over verrassingen, buitengesloten zijn en knoeiers...

Klepper de klep... onze buurvrouw aan de deur. Met een pakje in haar handen dat al bijna een week geleden bij haar bezorgd was. Ik wist van niks. Ik verwachtte ook niks. Ik had geen briefje gehad, noppes. Het was een pakje voor Jan. Bleek van zijn werk te zijn, nog steeds in het kader van hun 25 jarig bestaan dit jaar. En zo'n leuke verrassing weer: drie verschillende dozen met ingrediënten om zelf taart en koeken te bakken. Compleet met kaarsjes, ballonnen en confetti. Nou, dat is aan mij wel besteed! Binnenkort maar eens de worteltaart maken. De dozen geuren al heel lekker naar koekkruiden en kaneel. Dat wordt weer smullen!
Binnenkort gaat Jan weer twee dagen naar kantoor.... maar alleen als het noodzakelijk is voor overleg. Dat scheelt.

Dat hij thuis werkt kwam laatst wel heel goed uit. Ik was in de tuin bezig met ramen lappen. Ik doe die van de tuindeur en pats... de bovenste knip op de deur valt in het slot. Buitengesloten!
En daar sta je dan in de tuin met je emmertje water en je mond vol tanden. Je kunt niet meer naar binnen. Je ziet je telefoon onbereikbaar binnen op tafel liggen. Frons. Wat nu? Naar boven gillen JAN JAN....? Hij hoort niks (of wil niks horen) als ie geconcentreerd aan het werk is. Denk denk.... Ik kon hem opbellen! Met mijn iWatch! Voor het eerst gedaan. En ja, hoor, gelukt! Ik hoefde niet als een Tokkie te staan gillen. Hij kwam me redden. Pfff. En zwager Nico heeft ons gered met een paar Wassenaarse tweedehands raambomen voor op de deur. Hij had een tas vol! Mooie zware gouden uitgezocht. De deur heeft nog nooit zo goed dichtgezeten. Blij mee.

Zaterdag kwamen Els en Antoine op visite/eten. Het plan was, toen we de afspraak maakten, om te gaan skottelbraaien in de tuin. Nou, het weer speelde niet mee. Wat een regen en gemiezer, zeg. Het leek wel herfst. Dat ging um niet worden. Dan maar gewoon wat halen. Keuze zat in de buurt, Chinees, snackbar, Turks. Ik had ook spul voor broodjes saté te maken in huis. En daar viel uiteindelijk de keuze op. Prima. Dat lust iedereen.
Maar ja, pindasaus en een witte blouse gaat vast niet goed samen. Ik wilde Els eerst nog een slabbetje voor doen, maar ze stribbelde zo tegen. Dus ik heb haar maar in een schort gehesen. Dat is zo'n knoeierd, joh! :-P (Nu krijg ik vast op mijn kop!)  :-)
Al met al was het weer een gezellige tijd. Weer even flink bijgepraat....

Vers van de pers!....

Mijn achternichtje Géneviève werd gisteren 10 jaar. En aangezien haar moeder Roxanne op alle dag loopt zou ze de verjaardagsviering klein houden met een eventuele afmelding als het echt niet zou gaan. Maar we hadden verder niks gehoord, dus hup... mijn moeder en ik togen naar Wassenaar. Er hingen slingers voor het raam en de kamer was versierd. Waar is het feestje? Hier was het feestje! Dat was duidelijk.
Maar toen we de kamer binnenkwamen zagen we daar een kraamhulp staan. Huh? Kraamhulp? Is die niet iets van tien dagen te vroeg? Zeker om alvast kennis te maken? Maar wat een rare dag...op zondag?? Huh? Was het kindje er al dan?? Wat??? Hè???
En wie zat daar op de bank: Roxanne met in haar armen Enrique, hun vers geperste zoon! Wat krijgen we nu dan?? We konden onze ogen niet geloven. Twee kinderen op één dag jarig!
Het is wel een bikkel, die Roxanne. 's Ochtends om 7.15 is na 2 of 3 persweeën de baby onverwachts geboren. Gewoon op de bank. Helemaal zonder assistentie! De verloskundige kwam pas een half uur na de geboorte binnen stappen. Kun je nagaan hoe snel alles is gegaan. En Enrique is ook weer zo'n prachtig exemplaar. Klein, schattig, met een fijn gezichtje. Ik ben heel benieuwd naar de uiteindelijke kleur van zijn ogen.
Maar jeetje, net bevallen...en dan niet iedereen afbellen, maar gewoon niks zeggen en de verjaardag laten doorgaan. Ze heeft zelfs Géneviève's haar nog mooi feestelijk in zitten vlechten. Het is wel een verjaardag geworden die zij nooit meer zal vergeten!
Mijn zus en zwager wisten ook van niks toen ze kwamen. Er was wel gevraagd of ze wat eerder konden komen. Maar zij dachten om te helpen met de festiviteiten. Niet te weten dat ze weer opa en oma waren geworden. Mijn zus stond nòg te trillen toen wij kwamen. En broer Thierry en Jessica, die wat later kwamen, hadden in eerste instantie ook niks in de gaten. Stonden ook met hun mond vol tanden. Goh, het was wel een stunt, hoor. :-) Ik ben de rest van de dag helemaal hoteldebotel geweest! :-)
Ik hoop wel dat Roxanne vandaag geen terugslag heeft gehad. En ik hoop dat ze wel een beetje aan haar rust toe kan komen. Zal niet meevallen met een gezin met inmiddels zes kinderen! Zal dit de laatste zijn? Zij zegt van wel. We zullen zien... ;-)
Roxanne, Dion en alle kinderen: van harte gefeliciteerd met jullie zondagskindje Enrique! Veel geluk!

Samen op anderhalve meter afstand....

Het duurt maar voort, die Corona crisis. Gelukkig is het aantal besmettingen al flink gedaald. Maar toch moeten we nog voorzichtig zijn en op anderhalve meter van mekaar zien te blijven. Op zich lukt dat meestal wel. Als je je best er voor doet. Maar het is niet prettig om er altijd maar mee bezig te zijn in andermans nabijheid.
We mogen ook weer met meerdere mensen tegelijk afspreken! Als we maar die anderhalve meter afstand aanhouden. Nou, dan doen we dat toch. Marjan nodigde ons scratch clubje uit. Zij had wel plek voor zeven dames. In eerste instantie om in de tuin te zitten. Maar helaas, het weer speelde niet meer mee. Kou en regen. Gelukkig heeft ze ook een grote woonkamer. Er was een beetje met banken geschoven en ja, hoor, we zaten keurig op afstand van elkaar. Het was weer zo gezellig! Een hoop gekakel, een hoop gelach. Zo fijn om elkaar weer eens in levende lijve te zien en te horen. Patricia had voor ons allemaal een mooie pioenroos meegenomen. Lief! En André, de man van Marjan, heeft tussen de middag nog kroketten voor ons staan bakken. Lekker op een broodje. Smul.
Al met al een hele leuke ochtend. Het heeft ons allen goed gedaan.... Bedankt, Marjan!

Vandaag zou ik samen met Mariska in Valencia zijn geweest. Maar helaas...ging niet door. Nou ja, een andere keer dan maar. Valencia loopt niet weg, dunkt me. Deze zomer vieren we vakantie in de tuin. We hebben andere tuinstoelen gekocht. En vandaag kwamen de bijpassende kussens via een andere firma. Ik zit nu alleen nog te wachten op een paella pan voor op de skottelbraai. Tegelijk met de stoelen besteld, maar wordt weer geleverd in twee pakketten.. Waarom nou toch???
Mochten er nou van de zomer weer een paar hittegolven komen..ook dan zijn we voorbereid. Inmiddels hebben we twee airco's binnen. Eentje voor beneden en eentje voor op twee hoog waar Jan zit te werken. Nu had ik nog voldoende keus overal. Vorig jaar had ik er al naar gekeken... toen waren ze overal uitverkocht.
Het is wel handig dat ik nu meer thuis ben. Ik heb nu tijd om alvast rustig na te denken over het opknappen van de woonkamer. (voor als Kiwi er niet meer is. Ze is doof en blind, leeft alleen nog in de woonkamer, dus dat is niet handig als de kamer overhoop zou liggen)..
Op Pinterest heb ik alvast een 'mood board' gemaakt. De kleuren blijven ongeveer hetzelfde: groen met beige en noten. Maar met Art Deco invloeden. Goud, glans, geometrische figuren, varens. Ik hou ervan.
Eerst maar eens op zoek naar een bank. Dat kan ècht niet wachten. Ik ben er namelijk doorheen gezakt! En neeeeee, dat komt niet door de Corona pondjes! :-) Het was er al voor! Ik zit al dik 18 jaar dagelijks op hetzelfde plekje. Ik hoorde ineens KRAK en nu zit ik in een kuil. En daar krijg ik weer last van mijn onderrug van. :-/  Hij heeft lang zat trouwe dienst gedaan. Ik denk dat ik er een grote lap leer uit snij en daar een tas van laat maken. Lijkt me leuk. Maar ja, eerst 'even' een nieuwe uitzoeken. Heb er al een paar op het oog. Dat scheelt.

Bovenstaand, een scrapje van achternichtje Elaine-Mae. Haar heb ik ook al een hele tijd niet in het echie gezien. Ze staat en loopt al (aan het handje of aan een randje).. Kleine meisjes worden groot.