Enjoy the Oldies...jubileumconcert

En ja, hoor. Eindelijk was het afgelopen zondag zo ver: Enjoy's 30-jarig jubileum concert!
Om 10.30 werden we geacht aanwezig te zijn op locatie. Voor dit concert was de theaterzaal van het CKC afgehuurd. Er werd heel wat naar binnen gesleept. Kleding, stoelen, tafeltjes en zelfs een heuse staande schemerlamp uit de jaren 60. Dat was ook ons thema voor het eerste gedeelte van het concert: muziek uit de sixties.
We zijn de dag begonnen met het nog eens doorlopen van de choreografie. Wie staat waar en wanneer. Marja, een koorlid die het allemaal uitgedacht had, heeft haar handen vol gehad aan ons. Het viel niet mee om alle neuzen op het goede moment dezelfde kant op te krijgen. De jongen van de techniek kreeg zo ook de kans om het geheel goed uit te lichten. Toen onze dirigent aanwezig was hebben we met hem ook nog het nodige geoefend. Noten, teksten, choreografie. Er komt behoorlijk wat kijken bij zo'n concert. En we beginnen ook nog allemaal dames 'op leeftijd' te worden... het wordt wat moeilijker om alles te onthouden, zeg maar. :-) God zij dank hing er steeds een lijst met de volgorde en opstelling aan de vleugel! Onze 'hou vast'!
De achtergronden bij de gezongen nummers zijn gemaakt door Ine. En wat heeft zij dat prachtig gedaan! Ook daar zijn heel wat weken,dagen, uren tijd in gaan zitten. Top!
We waren er klaar voor. We hadden onze sixties outfitjes aan. Het publiek zat klaar. Het kon beginnen. Spannend!
We trapten af met California Dreamin' . Een vrolijk nummertje van de Mama's & the Papa's. Daarna Ruby Tuesday, (Rolling Stones), Daydream Believer (Monkees) en Goodbye (Mary Hopkin). Twee nummers van de Beatles, Yesterday en (niet mijn favoriet) She's Leaving Home. Van de Beach Boys zongen we de mooie nummers In My Room, God Only Knows en Break Away. Heerlijk!
Om onze keeltjes te ontlasten kregen we nu een intermezzo van de dames van Wij van Fleur. Ik heb er niets van meegekregen, maar ik hoorde van het publiek dat het helaas niet te verstaan was op de bovenste rijen van de zaal. Jammer.
Wij waren weer aan de beurt. Een blokje met Songfestival nummers. Puppet on a String (Sandy Shaw), Knock Knock Who's There (Mary Hopkin) (met ook weer leuke achtergrondentertainment van Ine erbij), Beg Steal and Borrow (The New Seekers), en de nummers Love of my Life en Somebody To Love van Queen. Oh oh, dat laatste nummer! Dat kunnen we veeel beter zingen als dat we nu gedaan hebben. Nu klonk het erg onzeker. Kwam ook door de choreografie. Ik had er moeite mee. Op bepaalde plekken, bij Find Me Somebody To Love, moesten we een stap naar voren doen. Dan denk je al: met welk been, en wanneer. En onze Find me's veranderen halverwege ook nog eens van ritme. Dus je staat te tellen, te denken, te peinzen. Pffff. Niet ons beste nummertje van het concert. :-)
Gelukkig, pauze! Omkleden in de koorkleding, even lekker wat drinken. Even horen wat het publiek er van vindt... (positieve reacties)
Het tweede gedeelte.... Pastorale van Ramses Shaffy/Liesbeth List. Weer met een, oh zo mooie, achtergrondfilm van Ine! Daarna het ingetogen 'Mag ik dan bij Jou' van Claudia de Breij. (vond het publiek erg mooi)
Het blok van Musical en Film was aan de beurt.
Uit de Westside Story zongen we America en Tonight. De battle tussen de Sharks en de Jets. My favorite Things (zeker niet de mijne!) en Do Re Mi uit de Sound of Music stond ook op het repertoire. Hmmm. Bwlaah.
Het prachtige 'I Know Him So well (uit Chess), I dreamed a Dream (uit Les Miserables) en Sun and Moon (uit Miss Saigon) kan ik dan wel weer waarderen. Terwijl Walking in the Air (uit The Snowman) zelfs mijn favoriete nummer één is.

We eindigden met nog twee bijzondere nummers. Een nummer uit Estland, Muusika, (Pärt Uusberg) en het Adagio van Mozart. Van Pärt Uusberg zou ik graag nog wel iets willen zingen, Othul ofzo. Apart, maar mooi!
En, samen met het publiek, eindigden we met Thank You For the Music van Abba.
Het was weer leuk. Ik was na afloop wel helemaal kapot. Jemig, wat was ik moe. Zal ook wel aan mijn leeftijd liggen.... Over tot de orde van de dag.
Hier staan de meeste filmpjes die Jan en zwager Nico voor me hebben opgenomen. Wist ik niet! Ik had niks gevraagd want ik had gehoord dat het concert opgenomen zou gaan worden. Toch een leuke verrassing want zo konden we als koor zien en horen hoe het gegaan is. Dat weet je niet als je ertussen staat....Ik had zelf nergens meer plek om ze online te zetten. Fijn dat Manon nog een plekje op Flickr had. Bedankt, Manon!

Midweekje Domburg

Leuk, een midweekje weg! Van te voren is het natuurlijk een hoop geregel en gedoe. Alles in huis hebben voor de poezen en de piet. Kattenbakken en ook nog even het vogelkooitje schoonmaken. Dan hoeven de oppassen dat niet te doen. En dan pak je de kooi en dan ligt je pietje op de bodem. Dood! Nou, ik was helemaal over mijn toeren. Had het totaal niet verwacht en ook niet aan zien komen. Kijk, zit zo'n beestje al een paar daagjes met een opgeblazen verentooi als een bolletje zieligjes op een stokje te simmen dan verwacht je zoiets wel. Maar nu dus totaal niet. Tranen met tuiten. Ik kon het gewoon niet geloven. Rauw op mijn dak! Ze mocht 14 jaar worden. R.I.P.

Maandag... Op naar Buitenhof Domburg. We hadden een huis aan het Eb en Vloed. Alleen het adres vind ik al helemaal top. Mooi park trouwens. Op loopafstand van Domburg zelf en het strand. 's Middags zijn we over de Domburgse markt gelopen en hebben we al gelijk een flinke strandwandeling gemaakt. Heerlijk! Totaal 6,1 km gelopen.

Dinsdag.... Het weer was boven verwachting, dus we zijn naar Goes gegaan. Daar waren we beiden nog nooit geweest, vandaar. Wat een gezellig stadje. Er was markt, dus dat pikten we gelijk even mee. Bij de ANWB winkel zijn we geslaagd voor een 3 in 1 jas voor Jan. Nu hij vaak op de fiets naar zijn werk gaat is het wel handig dat hij dan een wind- en waterdichte jas heeft, leek me. Nu maar hopen dat hij hem ook daadwerkelijk gaat dragen. ;-)
Tijdens de lunch begon het ineens te regenen. Was maar een buitje gelukkig. Naderhand hebben we Goes verder verkend en kwamen we bij het oh, zo schattige, stadshaventje. Allemaal pandjes van rond 1570. We waren trouwens niet de enigen daar; enorm veel Duitsers! Overal in Zeeland, ook op ons park.
Totaal 11,3 km gelopen.

Woensdag.... na een stormachtige regenachtige nacht was het 's ochtends toch opgeklaard. Het was wel een stuk kouder. Geeft niks, we gingen toch naar Veere. Toen we de auto hadden geparkeerd hoorden we ineens een hoop kabaal: een hele meute geiten begon te blèren! Misschien zongen ze Jan toe want hij was die dag jarig! Lief van hen.
Veere is ook al zo'n schattig stadje. Ik dacht dat ik er nooit geweest was, maar ik herkende toch het plein. Ik ben er ooit met een personeelsuitje van TNO geweest, in combinatie met Neeltje Jans. We hebben een wandeling over de stadswal gemaakt. Er stond behoorlijk veel wind en in de verte zagen we over het water een flinke regenbui aankomen. Hij heeft ons bereikt. Maar ook dat was maar een buitje.

Aan het einde van de dag zijn we nog even Domburg ingegaan en later hebben we nog een strandwandeling gemaakt. Het strand is er zo mooi en schoon. Prachtig licht. We hadden het geluk dat de zon bijna onderging met maar hier en daar een wolkje ervoor. De lucht werd helaas niet erg mooi rood. Alhoewel...misschien wel. Maar dat hebben we dan niet gezien omdat we weer ergens aan het eten waren... :-)
We hebben nog even naar mijn zus gezwaaid bij de live webcam van strandtent Oase. Ik weet het: het slaat nergens op, maar we vinden dat altijd leuk! :-) Even een teken van leven, zeg maar....
Totaal 11,7 km gelopen.





Donderdag.... Het zou de mooiste dag van de week worden volgens buienradar. Dus voor deze dag hadden we een wandelroute in gedachte.
Een wandeling door 'de Manteling'. Heen over het strand, gewoon omdat we daarvan houden. Door de duinen, door  het bos, Kasteel Westhove, thee met gebak, en door de duinen weer terug. Een heel afwisselende wandeling. Frisse lucht. Rust. Vogeltjes. Bessenstruiken langs het hier en daar met grijs (waarom grijs, de rest van het pad is beige) opgekalefaterde pad. De paden op, de lanen in, zeg maar. Klimmen en dalen! Puf. Maar een hele mooie wandeling. Ik raad hem aan. En het weer hield zich ook goed. Geen regen en tot vijf uur amper wind. Een mooie dag.
Totaal 11,2 km gelopen.


Vrijdag...inpakken en wegwezen. Wat is me zoal opgevallen aan Zeeland? Dat we onze brillen tig keer per dag schoon moesten maken! Wind en zee...geen goeie combinatie voor brillenglazen.
Dat er overal, ook op het park waar we verbleven, rijen rozenstruiken stonden met massa's rozenbottels. Dat zal in de zomer mooi geweest zijn, al die witte bloeiende rozen.
Die vieler Deutscher..... soms waanden we ons in Duitsland zelf.
En de totaal blanke bevolking! Ook dat viel ons gewoon op.
In fifty shades of grey reden we weer naar huis. Langs het deprimerende Botlekgebied. Daar wil je niet dood gevonden worden. Jasses. En dan kom je thuis en dan is je pietje nog steeds dood. :-/
Komt goed, Ien. Over tot de orde van dag.....

Dagje Gouda...

Gisteren was het tijd voor het jaarlijkse uitje van ons koor!

Dit jaar werden we in de siroopwafelfabriek Kamphuisen in Gouda verwacht. Een leuk pandje aan de Markt. Eerst kregen we een soort van 3D videopresentatie te zien over hoe dit fabriekje was ontstaan. Ik zal je de details besparen. Aan de hand van een medewerkster begon daarna de tour door het fabriekje waar ze zo'n 10.000 van die wafels per dag produceren. We kregen allemaal een haarnetje op. Dat zag er gelijk al heel feestelijk uit. Ze vertelde van alles over de SIROOPwafels. En wee je gebeente als je het over STROOPwafels had, die waren uiteraard van inferieure kwaliteit! Onderweg  kwamen we langs een soort van looprad. Die stond in verbinding met een deegmaakmachine. Word ik uitgekozen om in dat rad te gaan lopen om zodoende het deeg te kneden. Ja, daar moet je mij toch niet voor uitkiezen? Voor iets sportiefs?? Dat is niet mijn sterkste kant, ik bakte er dus niks van. :-) Manon, onze kei, nam het van me over en liep zich de tandjes! Ging goed! 

Onze smaakpapillen werden getest. Welke van de zes siropen was de juiste. Er zat van alles tussen... drop, citroen, gember, chocolade, karamel met zeezout. Weet niet meer welke de andere smaak was. Niet alles was even lekker!

We kregen uitleg en zagen het proces van het maken van de wafels. Leuk om te zien. Met een wenteltrap gingen we naar boven. Daar stond een kluis die je met een geheime code kon openmaken. Patricia heeft hem gekraakt en kreeg gratis siroopwafeltjes. 

Met een glijbaan kon je weer naar beneden. Roetsjjjj. (Vond ik stiekem het leukst) Ik moet vaker van een glijbaan af... (notitie voor mezelf). Beneden aangekomen kregen we een nog warme knapperige wafels die uitstekend smaakte. Daarbij nog koffie, een gebakje en een likeurtje. 

Erg leuk om met kinderen die rondleiding te doen! (notitie voor Roxanne!)

Na afloop hebben we nog even gewinkeld en hebben we met z'n zessen geluncht bij Bagels and Beans. Al met al een gezellig dagje! Ondanks de regenbuien....

Bij Thomas is de Cook op.....

We hebben een week van wikken en wegen, denken, uitzoeken en overleggen achter de rug. Dat krijg je als de één een echte weegschaal is en de ander een kreeftje met een weegschaal als ascendant. Moeilijk om dan zomaar beslissingen te nemen. Wie hakt de knoop door?
Het gaat hier om onze Lanzarote reis die niet doorgaat vanwege het faillissement van Thomas Cook.
In juli had ik al helemaal tot in de puntjes uitgezocht in welk hotel, op welke dag en van welk vliegveld we wilden gaan. Bij de meeste reisburo's was alles vol (hoofdzakelijk de vlucht vanaf Rotterdam), maar we konden nog wel, ook van Rotterdam, via de Vakantiediscounter.  Prima.
Na de boeking hoor je dan pas welke reisorganisatie je trip uitvoert. Thomas Cook dus. Achteraf helaas voor ons. Tja, wat nu? We werden netjes op de hoogte gehouden van de stand van zaken via de Vakantiediscounter. We konden onze reis omboeken of een claim indienen bij de SGR. Tja, wat zullen we doen? Nogmaals onze reis ingetikt en warempel... nog steeds plek, zelfde hotel, zelfde dag, zelfde vliegtuig, maar.... de prijs was een derde omhoog gegaan! 650 euries meer! Ja, dahag!
Maar eens kijken hoe de prijzen waren als we het uitstelden naar april/mei... Je zag letterlijk de prijzen voor je ogen stijgen! Nou, zeg. Wat nu? Andere plannen maken dan maar. Tja, als we dan toch de reis gingen uitstellen, konden we misschien beter in de lente naar Madeira gaan? Dat moet rond die tijd prachtig zijn met al die bloeiende bloemen. We gaan sowieso niet voor een echte strand vakantie, we willen aan de wandel! Ok, ik weer het internet opgedoken en heel Madeira uitgeplozen, gebied uitgezocht waar ik wil zitten, dingen die ik wil bekijken, een hotel uitgezocht wat bij ons past, datum gepland, prijzen vergeleken....Poeh. Daar gingen ze weer, hopla, ze schoten weer omhoog! Tja, dat krijg je met vraag en aanbod. Vijftig duizend mensen willen hun reis omboeken. Dat geven ze ook toe bij de Vakantiediscounter: reisorganisaties hebben nu hun prijzen verhoogd en zij moeten die volgen.
Andere data bekeken... Madeira moet vanaf Amsterdam. Bij de ene datum was de vertrektijd en maatschappij nog niet bekend. Bij een andere datum zag ik weer dat je dan met de TAP vlogen met een tussenlanding op Lissabon. Reistijd 10 uur 55! Nah, dat zal toch wel niet??? En dalijk boek je die reis met de onbekende vertrektijd en zit je alsnog in dat TAP toestel....
En dan gaan we zo twijfelen. Waar doe je goed aan? Toch omboeken en gewoon weten dat je nu de hoofdprijs betaald? (voelt niet goed). Bovendien...omboeken doen ze op basis van vertrek. Als we NU omboeken, met de prijs van nu, dan kunnen ze niet garanderen dat we dezelfde prijs krijgen van dit moment, maar wel de prijs op de dag dat zij gaan omboeken. Kan dus ook weer hoger zijn! Het zal nooit in ons voordeel zijn. En trouwens, ik wil gewoon weten waar ik aan toe ben. Niet van dat vage. Nou moet ik wel zeggen dat wij moeilijker zijn dan andere mensen. Waarschijnlijk zijn er zat mensen die denken: maakt niet uit waar en in welk hotel we zitten. als de zon er maar schijnt en we maar met vakantie kunnen! Waren we maar zo. Maar nee. :-)
We hebben nu de knoop doorgehakt: we hebben de claim bij het SGR neergelegd. Kan ook 'even' duren. Ik las op het internet dat toen Travelbird failliet ging (een vrij kleine maatschappij) het uitbetalen van de claim soms wel een jaar in beslag nam. Zal nu dus nog wel langer gaan duren. Maar dat vinden we weer niet erg. Dat geld komt wel weer terug, ooit.
Inmiddels hebben we een weekje Ardennen geboekt. Ook mooi in de herfst. Lanzarote, Madeira... ze blijven toch waar ze liggen. Ze lopen niet weg. We wachten nog wel even met boeken tot die 50.000 andere 'gedupeerden' hun reisjes hebben geboekt. Het is al met al toch maar een luxe probleem, toch?

Zaandam en Zing je Rijk....

Mijn achterste achternicht Loes werd 70 en vierde haar verjaardag in hartje Zaandam. Het was even de vraag of mijn moeder en ik de tocht ernaartoe zouden kunnen maken aangezien ze zich niet zo goed voelt de laatste tijd. Maar op het moment suprême hebben we het erop gewaagd. En naar de binnenstad van Zaandam te moeten rijden vind ik best een dingetje. Dagen van tevoren had ik al uitgeplozen via Google Maps hoe ik moest rijden en vooral waar ik zou moeten/kunnen parkeren. Het werd 'de Burcht' aan de overkant van de Zaan. Een groot parkeerterrein, volgens het internet nooit druk. In de auto tikte ik het adres ervan in op de navigatie en we gingen op weg. Bij Amsterdam stuurde hij me rechtdoor, terwijl ik voor mijn gevoel voor Schiphol eraf moest. Uiteraard had ik verzuimd om mijn telefoon in te pluggen voor Google Maps. Ik kon het dus niet controleren. Tja, wat nu? Eraf en de rest van de weg uit mijn geheugen rijden? Of toch maar blind de navigatie volgen? Aan mijn moeder heb ik in dat geval noppes. Die zit, die kijkt en die kletst en die let niet op. :-)
Dan rij je toch maar rechtdoor en dan zie je dat er links ineens een nieuwe extra baan is, die niet op de navigatie te zien is. Hmmm. Toch maar doorrijden. En ik kwam gelukkig goed uit. Ik zie de afslag die Google Maps had aangegeven. Maar de navigatie gaf weer rechtdoor aan. Twijfel, twijfel. Toch maar weer rechtdoor. Keurig bracht ie me naar het enorme parkeerterrein.
De looproute naar het restaurant was geen probleem. Maar wat hing er toch een rare weeïge lucht in Zaandam! Mijn moeder rook niks. Ineens schoot het me te binnen, ik joeg met mijn luide kreet mijn moeder de stuipen op het lijf... OOOHH, chocolade van de Verkade fabriek!
Het feestje was in een leuk zaaltje met uitzicht over de Zaan. Er was taart! Heleboel taart! Er waren twee violisten die verschillende deuntjes speelden. Loes had flink uitgepakt! Ze straalde van oor tot oor. Mooi om te zien. Ik denk wel dat ze het naar haar zin heeft gehad.... 70 jaar.
De terugweg duurde bijna twee maal zo lang. Wat een crime is de A4 in de spits, zeg! Je zal er elke dag moeten rijden. Bwlaah.

Zaterdag was de dag van de 'Zing je Rijk' scratch in de Ichthuskerk in Scheveningen. De hele dag, vanaf 10.00 uur, de zes ingestudeerde nummers oefenen met de rest van de zangers. We waren met z'n veertigen. En soms werden er gedeeltes 8 stemmig gezongen. Soms ook 10 stemmig, maar dat bleek niet de bedoeling. :-)  Onze dirigent voor de dag was Oz Sasha. Hij heeft ons vriendelijk en met humor door de moeilijke partijen geloodst. Onze eigen dirigent, Peter, speelde de begeleiding op de piano. Maar oh, wat klinkt het toch mooi als er mannenstemmen bij zijn. Ik heb er echt van genoten. En in een kerk zingen is sowieso al heel prettig. Een verademing eigenlijk. De tent waar we normaal repeteren geeft niks mee. Is daar eigenlijk helemaal niet geschikt voor.
De generale repetitie aan het eind van de dag ging nou niet echt helemaal soepeltjes. Maar de echt uitvoering, met wel iets van 25 mensen publiek, ging stukken beter. Ik vind dat we best trots mogen zijn op het uiteindelijke resultaat.. Een dagje repeteren met zangers die niet op elkaar ingespeeld zijn, die thuis wel of niet hebben geoefend, een dirigent die je niet kent en dan de hele pittige partituren. Het kwam toch allemaal wel samen. Het geeft een goed gevoel waar we weer eventjes op kunnen teren. We hebben er opnames van, maar ik weet niet of ik die zomaar mag delen, dus dat doe ik maar niet. Ik ga dalijk weer even luisteren en kijken....

En dan is Thomas Cook failliet! En laat onze reis naar Lanzarote daar nu net onder vallen.... :-)
We hebben al een mailtje ontvangen, maar er is nu nog niets bekend over het wel of niet doorgaan. Even afwachten maar...

Het moet niet gekker worden....

"De tuin is overdekt. Neem eventueel een plaid mee vanavond" appte het appje dat ik zaterdag van mijn jarige schoonzus kreeg. Viert ze het in de tuin?? Jemig! Dat had ik niet verwacht. Zo goed was het weer niet. Het zou zelfs gaan regenen. Oeehh. Ik was tot de tanden bewapend met warme sokken, laarzen en een donzen jasje. Het viel mee met de temperatuur. Mijn meegebrachte plaid kon in de tas blijven.
Ik heb allerlei typische hapjes gegeten. Gekarameliseerde druiven, blauwgeaderde kaas gedoopt in chocoladesaus, ik geloof nog iets van brie of camembert met karamelsaus, toastjes met stilton en port (erg lekker). Altijd wel leuk om dat soort dingen te proeven!

Maandag- en woensdagmiddag hebben we hier thuis 'geoefend' voor het Zing Je Rijk project. Tja, wat doen we nu? De erg hoge sopraan 1 partij of wagen we ons aan de veel moeilijkere sopraan 2 partij? We hebben ze beiden uitgeprobeerd en nu weten we het nog niet. We zien wel. We hebben eigenlijk meer zitten praten en snoepen dan dat we echt serieus bezig waren. Het was zelfs zo gezellig dat het maandag flink uitliep. Oeps, het was al zes uur voor de dames opstapten. Het eten had ik nog niet klaar dus ik had me bedacht dat ik wel even een chineesje kon gaan halen. Is de toko dicht! Sta ik daar voor Jan met de korte achternaam. Ach, een broodje kroket uit de oven is ook lekker, toch? Jan is niet moeilijk. Hij eet wat ik hem voorzet. Wel zo gemakkelijk.

Vandaag eten we weer eens uitgebreid Indiaas. De Balti Beef staat te pruttelen. Het ruikt hier verrukkelijk. De citroenrijst is klaar om gekookt te worden. De bloemkoolcurry is ook al bijna klaar. De raita is gemaakt. Nu dalijk nog een kwestie van de naanbroden bakken. Ik heb er nu al trek in!
Ik werd op het idee gebracht door Patricia. Zij kwam maandag met twee Indiase kookboeken aan. Die had ze gevonden bij het oud papier in haar flat. Zonde om weg te gooien, toch? Ze zijn aan mij wel besteed. De Indiase keuken is mijn favoriet.

En oh ja, ik heb het bovenaan tot de tanden bewapend zijn.... Schrik ik vannacht wakker van geweerschoten! Ta Ta Ta Ta. Ik heb er vier gehoord. (er bleek achteraf 18 maal geschoten te zijn). Wat is dit toch voor een rare wereld? Eerst geloof je je oren niet. Hoorde ik dat nou echt? Maar ja, als je dan politieauto's met sirenes hoort... Maar eens Twitter en de Alarmeringen erop nageslagen en ja, hoor.... Er was weer geschoten bij een of andere nachtclub. Was ook niet de eerste keer. Niemand gewond. Er bleken ook nog tientallen (!) mensen in het restaurant boven de club aanwezig te zijn. Huh? Om drie uur 's nachts? Aan het eten? Wat doen die daar nog??  Normale mensen slapen dan. Een rare, rare, wereld wordt het. Ik vind het drie keer niks! :-/ Maar wat kun je er aan doen.....

Aan vakantie toe! :-)

Ik ben inmiddels alweer een week terug uit Yorkshire en ik ben al weer aan vakantie toe. In rap tempo volgen de dingen elkaar weer op

Dinsdagmiddag, in de bloedhitte, hadden we de crematie van de vader van de Antoine, de jeugdvriend van Jan. De goede man is 90 jaar geworden, dus best een respectabele leeftijd. Het was een mooie dienst in Delft. Het koor waar hij ooit lid van was heeft een aantal nummers uitgevoerd. Er was een dia-presentatie met foto's van zijn hele leven gemaakt. En beide zonen hebben wat verteld. Een mooi en waardig afscheid.

Woensdag kwam 's ochtends Paulien een bakkie doen (met uiteraard Engelse koekjes erbij) en 's middags zat ik weer bij mijn zus in de tuin een bakkie te doen (ook weer met taart) want zij was een jarige Jet.

Donderdag was onze eerste koorrepetitie. Een weekje eerder vanwege ons jubileumconcert in Oktober. En ja, er moet geoefend worden! Vooral met de choreografie die bij sommige nummers in het leven is geroepen. Dat is hier en daar nog wel een dingetje. Tekst, noten EN beweging. Linkerbeen vooruit of was het nou het rechterbeen eerst? Dat moet in mijn hoofd nog tegendraads vertaald worden, want ik ben links. Dus als je daarmee bezig bent, dan is de tekst weer weg.... Komt goed, komt goed! We hebben nog wel wat weekjes.

Maar ja, er moet ook geoefend worden voor het project 'Zing Je Rijk', waar een aantal van ons aan meedoen. Zes, ietwat jazzy nummers, vaak 8 stemmig, moeten we ook nog onder de knie zien te krijgen. En daar is nog minder tijd voor. Best pittige nummers. Maar ik heb al behoorlijk vaak geoefend, dus ik durf het inmiddels wel aan. Nummers als Let's Do It, Tea For Two, I Got Rhythm, Summertime, Over The Rainbow en mijn absolute favoriet Autumn Leaves. Ik heb er zin in!

Zaterdag hadden we een etentje bij Els en Antoine in Houten. Het was wederom mooi weer, dus het kon in de tuin. Heerlijk 'geplaatbakt'. ;-) In de verte werd het wel steeds donkerder en uiteindelijk begon het toch nog even te spetteren. ( de bekende druppel op de gloeiende plaat?) Dochter Babette en vriend Brent (ja, al 5 maanden verkering, lief!) hebben nog schepijs gehaald. Mjammie. Uiteraard hebben we ook weer herinneringen opgehaald aan vroeger. En hoe verweven onze levens eigenlijk zijn. Mooi is dat toch. Dat moeten we koesteren. Was weer gezellig. Volgende keer weer bij ons!

En maandag, gloeiende gloeiende.... borsten! Weer tijd voor een mammogram. En weer was er wat op te zien, dus aansluitend gelijk een echo. En weer was het vals alarm, gelukkig. Een extra cyste van 4 mm in mijn linkertiet. Ik heb er nu twee. Elke twee jaar komt er eentje bij, blijkt. Ach, de radioloog vertelde dat sommige vrouwen er wel 40 hadden in één mem. Mag ik nog blij zijn.
Ik heb mezelf maar weer een mooie bos lelies kado gedaan voor het weer doorstane onderzoek.