Over verrassingen, buitengesloten zijn en knoeiers...

Klepper de klep... onze buurvrouw aan de deur. Met een pakje in haar handen dat al bijna een week geleden bij haar bezorgd was. Ik wist van niks. Ik verwachtte ook niks. Ik had geen briefje gehad, noppes. Het was een pakje voor Jan. Bleek van zijn werk te zijn, nog steeds in het kader van hun 25 jarig bestaan dit jaar. En zo'n leuke verrassing weer: drie verschillende dozen met ingrediënten om zelf taart en koeken te bakken. Compleet met kaarsjes, ballonnen en confetti. Nou, dat is aan mij wel besteed! Binnenkort maar eens de worteltaart maken. De dozen geuren al heel lekker naar koekkruiden en kaneel. Dat wordt weer smullen!
Binnenkort gaat Jan weer twee dagen naar kantoor.... maar alleen als het noodzakelijk is voor overleg. Dat scheelt.

Dat hij thuis werkt kwam laatst wel heel goed uit. Ik was in de tuin bezig met ramen lappen. Ik doe die van de tuindeur en pats... de bovenste knip op de deur valt in het slot. Buitengesloten!
En daar sta je dan in de tuin met je emmertje water en je mond vol tanden. Je kunt niet meer naar binnen. Je ziet je telefoon onbereikbaar binnen op tafel liggen. Frons. Wat nu? Naar boven gillen JAN JAN....? Hij hoort niks (of wil niks horen) als ie geconcentreerd aan het werk is. Denk denk.... Ik kon hem opbellen! Met mijn iWatch! Voor het eerst gedaan. En ja, hoor, gelukt! Ik hoefde niet als een Tokkie te staan gillen. Hij kwam me redden. Pfff. En zwager Nico heeft ons gered met een paar Wassenaarse tweedehands raambomen voor op de deur. Hij had een tas vol! Mooie zware gouden uitgezocht. De deur heeft nog nooit zo goed dichtgezeten. Blij mee.

Zaterdag kwamen Els en Antoine op visite/eten. Het plan was, toen we de afspraak maakten, om te gaan skottelbraaien in de tuin. Nou, het weer speelde niet mee. Wat een regen en gemiezer, zeg. Het leek wel herfst. Dat ging um niet worden. Dan maar gewoon wat halen. Keuze zat in de buurt, Chinees, snackbar, Turks. Ik had ook spul voor broodjes saté te maken in huis. En daar viel uiteindelijk de keuze op. Prima. Dat lust iedereen.
Maar ja, pindasaus en een witte blouse gaat vast niet goed samen. Ik wilde Els eerst nog een slabbetje voor doen, maar ze stribbelde zo tegen. Dus ik heb haar maar in een schort gehesen. Dat is zo'n knoeierd, joh! :-P (Nu krijg ik vast op mijn kop!)  :-)
Al met al was het weer een gezellige tijd. Weer even flink bijgepraat....

Vers van de pers!....

Mijn achternichtje Géneviève werd gisteren 10 jaar. En aangezien haar moeder Roxanne op alle dag loopt zou ze de verjaardagsviering klein houden met een eventuele afmelding als het echt niet zou gaan. Maar we hadden verder niks gehoord, dus hup... mijn moeder en ik togen naar Wassenaar. Er hingen slingers voor het raam en de kamer was versierd. Waar is het feestje? Hier was het feestje! Dat was duidelijk.
Maar toen we de kamer binnenkwamen zagen we daar een kraamhulp staan. Huh? Kraamhulp? Is die niet iets van tien dagen te vroeg? Zeker om alvast kennis te maken? Maar wat een rare dag...op zondag?? Huh? Was het kindje er al dan?? Wat??? Hè???
En wie zat daar op de bank: Roxanne met in haar armen Enrique, hun vers geperste zoon! Wat krijgen we nu dan?? We konden onze ogen niet geloven. Twee kinderen op één dag jarig!
Het is wel een bikkel, die Roxanne. 's Ochtends om 7.15 is na 2 of 3 persweeën de baby onverwachts geboren. Gewoon op de bank. Helemaal zonder assistentie! De verloskundige kwam pas een half uur na de geboorte binnen stappen. Kun je nagaan hoe snel alles is gegaan. En Enrique is ook weer zo'n prachtig exemplaar. Klein, schattig, met een fijn gezichtje. Ik ben heel benieuwd naar de uiteindelijke kleur van zijn ogen.
Maar jeetje, net bevallen...en dan niet iedereen afbellen, maar gewoon niks zeggen en de verjaardag laten doorgaan. Ze heeft zelfs Géneviève's haar nog mooi feestelijk in zitten vlechten. Het is wel een verjaardag geworden die zij nooit meer zal vergeten!
Mijn zus en zwager wisten ook van niks toen ze kwamen. Er was wel gevraagd of ze wat eerder konden komen. Maar zij dachten om te helpen met de festiviteiten. Niet te weten dat ze weer opa en oma waren geworden. Mijn zus stond nòg te trillen toen wij kwamen. En broer Thierry en Jessica, die wat later kwamen, hadden in eerste instantie ook niks in de gaten. Stonden ook met hun mond vol tanden. Goh, het was wel een stunt, hoor. :-) Ik ben de rest van de dag helemaal hoteldebotel geweest! :-)
Ik hoop wel dat Roxanne vandaag geen terugslag heeft gehad. En ik hoop dat ze wel een beetje aan haar rust toe kan komen. Zal niet meevallen met een gezin met inmiddels zes kinderen! Zal dit de laatste zijn? Zij zegt van wel. We zullen zien... ;-)
Roxanne, Dion en alle kinderen: van harte gefeliciteerd met jullie zondagskindje Enrique! Veel geluk!

Samen op anderhalve meter afstand....

Het duurt maar voort, die Corona crisis. Gelukkig is het aantal besmettingen al flink gedaald. Maar toch moeten we nog voorzichtig zijn en op anderhalve meter van mekaar zien te blijven. Op zich lukt dat meestal wel. Als je je best er voor doet. Maar het is niet prettig om er altijd maar mee bezig te zijn in andermans nabijheid.
We mogen ook weer met meerdere mensen tegelijk afspreken! Als we maar die anderhalve meter afstand aanhouden. Nou, dan doen we dat toch. Marjan nodigde ons scratch clubje uit. Zij had wel plek voor zeven dames. In eerste instantie om in de tuin te zitten. Maar helaas, het weer speelde niet meer mee. Kou en regen. Gelukkig heeft ze ook een grote woonkamer. Er was een beetje met banken geschoven en ja, hoor, we zaten keurig op afstand van elkaar. Het was weer zo gezellig! Een hoop gekakel, een hoop gelach. Zo fijn om elkaar weer eens in levende lijve te zien en te horen. Patricia had voor ons allemaal een mooie pioenroos meegenomen. Lief! En André, de man van Marjan, heeft tussen de middag nog kroketten voor ons staan bakken. Lekker op een broodje. Smul.
Al met al een hele leuke ochtend. Het heeft ons allen goed gedaan.... Bedankt, Marjan!

Vandaag zou ik samen met Mariska in Valencia zijn geweest. Maar helaas...ging niet door. Nou ja, een andere keer dan maar. Valencia loopt niet weg, dunkt me. Deze zomer vieren we vakantie in de tuin. We hebben andere tuinstoelen gekocht. En vandaag kwamen de bijpassende kussens via een andere firma. Ik zit nu alleen nog te wachten op een paella pan voor op de skottelbraai. Tegelijk met de stoelen besteld, maar wordt weer geleverd in twee pakketten.. Waarom nou toch???
Mochten er nou van de zomer weer een paar hittegolven komen..ook dan zijn we voorbereid. Inmiddels hebben we twee airco's binnen. Eentje voor beneden en eentje voor op twee hoog waar Jan zit te werken. Nu had ik nog voldoende keus overal. Vorig jaar had ik er al naar gekeken... toen waren ze overal uitverkocht.
Het is wel handig dat ik nu meer thuis ben. Ik heb nu tijd om alvast rustig na te denken over het opknappen van de woonkamer. (voor als Kiwi er niet meer is. Ze is doof en blind, leeft alleen nog in de woonkamer, dus dat is niet handig als de kamer overhoop zou liggen)..
Op Pinterest heb ik alvast een 'mood board' gemaakt. De kleuren blijven ongeveer hetzelfde: groen met beige en noten. Maar met Art Deco invloeden. Goud, glans, geometrische figuren, varens. Ik hou ervan.
Eerst maar eens op zoek naar een bank. Dat kan ècht niet wachten. Ik ben er namelijk doorheen gezakt! En neeeeee, dat komt niet door de Corona pondjes! :-) Het was er al voor! Ik zit al dik 18 jaar dagelijks op hetzelfde plekje. Ik hoorde ineens KRAK en nu zit ik in een kuil. En daar krijg ik weer last van mijn onderrug van. :-/  Hij heeft lang zat trouwe dienst gedaan. Ik denk dat ik er een grote lap leer uit snij en daar een tas van laat maken. Lijkt me leuk. Maar ja, eerst 'even' een nieuwe uitzoeken. Heb er al een paar op het oog. Dat scheelt.

Bovenstaand, een scrapje van achternichtje Elaine-Mae. Haar heb ik ook al een hele tijd niet in het echie gezien. Ze staat en loopt al (aan het handje of aan een randje).. Kleine meisjes worden groot.

Over zingen en een beetje magie....

Goh, ik mis het zingen zo. En bijna, bijna, bijna, waren we weer voorzichtig opgestart met het koor. Buiten, in groepjes van 10.... Het bestuur is er lang mee bezig geweest om een locatie te zoeken en met een rooster te maken voor de koorleden die ook mee wilden doen. Maar nee, het mag echt nog niet! Zo jammer. Helaas. We kunnen natuurlijk wel thuis oefenen. We hebben mp3's van de nieuwe nummers, de bladmuziek erbij en huppetee. Gaat prima. Maar die ken ik nu wel. Tijd voor wat nieuws. Nu bof ik dat Jan ook op een koor zit. En hij krijgt ook nieuwe nummers die hij moet oefenen. Die pik ik stiekem gelijk even mee. ;-)
Ook al zingen we niet meer in koorverband, we hebben nog wel contact met elkaar. Om de week wordt er wel wat georganiseerd via Jitsi. De ene keer een muziekbingo, een andere keer een heuse popquiz. Leuk om naar uit te kijken.

Ziggo heeft deze periode het kanaal 192.tv opengegooid. Allemaal leuke oude nummers uit vervlogen tijden. Ik heb Demis Roussos weer helemaal (her)ontdekt. En ook Herb Alpert. Elke keer als ik weer eens leuke oude, al bijna vergeten, maar mij wel aansprekende nummertjes hoor maak ik een aantekening en download ze dan voor op de computer en vooral voor op het stickie in de auto.
Maar ik weet wel: ik hou niet van disco.....

En nu we het toch over disco hebben....
Laatst bestelde ik slippers via het internet. Mijn ouwe slippers, die ik als pantoffels in huis gebruik, hadden na een jaar of tien toch echt het loodje gelegd. Ze waren op. Hoe jammer dat ik dat ook vond, want ze zaten zo lekker. Ik had nieuwe gevonden op Topshoe.  Leren slippers, zwart/zilver, uitneembaar voetbed (handig voor mijn eigen zolen) stond er in de beschrijving. Ik zag stippeltjes. Dus ik nam zomaar aan dat die dan in zilver waren en de rest van de slipper zwart had als achtergrond. Ja, toch? Is toch niet zo raar gedacht? En ik hou van glimmertjes. Dat weet iedereen inmiddels wel, toch?
En toen kwamen ze.... Ik lag echt in een deuk! Wat een glitterfestijn! Alle zilveren stippeltjes breken in het zonlicht uit in allerlei kleurtjes. Alle kleuren van de regenboog! Magic! Ik noem ze nu mijn kermisklompen... of mijn disco-darrers...of mijn magische muilen. Ik vind ze hartstikke leuk. Maar oh, ik was zo verbaasd toen ik ze kreeg. Totaal niet verwacht, zoveel KLEUR.
Dus mocht er iemand  thee komen drinken in de tuin....neem even een zonnebril mee. Als bescherming voor je ogen! :-P

Weer een afscheid, maar nu gaat de vlag uit!

Weer een afscheid... maar deze keer een heel aangename! EINDELIJK, ja, e.i.n.d.e.l.i.j.k. heeft het Jan betaamd om onze oudste auto richting de sloop te sturen. Jemig, wat heeft dat lang geduurd, zeg. Ik wilde hem al jaren kwijt. Zo'n oud Opeltje, nog zonder stuurbekrachting ook. De bekleding van het dak hing al een tijd los, waardoor je niet meer in je achteruitkijkspiegel kon kijken. Weg uitzicht. Dat wilde Jan nog 'een keer' plakken. Maar een keertje werd ik verzocht om hem even te verzetten, zodat de gemeente even de heg kon snoeien. Ik zag niks! Zo kun je natuurlijk niet rijden. Dus ik heb een schaar gepakt en ik heb de hele dakbedekking eruit geknipt. Dahag, Jan, jij met je geplak...
Verder begon hij nu toch wel erg te roesten overal. En ook de waterpomp stond op springen. Ja, daar wil je toch niet meer in rijden? Gewoon gevaarlijk. Hij heeft maanden ongebruikt op het parkeerterrein stof staan vergaren. Er groeide zelfs weer onkruid onder de auto! Jan heeft echt nog op het punt gestaan om hem toch nog te laten repareren. Ik snap dat niet. Een auto uit 1993. Daar ga je geen geld meer instoppen. En wat moeten we met drie auto's?? Weg ermee! Nu! Hij heeft zijn geld nu wel opgebracht, dacht ik zo.
En zo kwam de firma Smit zaterdag langs om het stuk schroot op te halen. Zo knap, hè? Om met een vrachtwagen met dubbele laadvloeren achteruit ons parkeerterrein op te kunnen manoeuvreren. Ik doe het hem niet na. Vakmanschap noem ik dat. De Opel startte niet meer, dus hij heeft hem achteruit geduwd en met een lier de laadbak op getrokken. Het enige wat ze er nog van gaan gebruiken is de katalysator, zei ie. Doei, auto. Toch nog 100 euro voor gehad. Beter geld ervoor krijgen dan er geld insteken..... Ook weer gebeurd. Nu die andere oude Opel uit 1997 nog.... Rijdt nog prima! Wie biedt?? Volgende missie ;-)

En omdat het toch 'feest' was heb ik 's middags nog een rabarber/dadeltaart gebakken. 's Avonds kwamen Mariska en Alex langs om weer een kistje tomaten, komkommers, verse kruiden en nog wat Cipresplanten te brengen. Komen ook weer van de heer en mevrouw Via Via af. Mijn dank daarvoor! :-) Ik ga er weer mee aan de slag....

Gisteren zijn Jan en ik weer aan de wandel geweest. Nu op een stukje aan het Noord-Aa waar we nog nooit waren geweest. Lekker rustig. De volgende keer nemen we maar een picknick mandje mee.
Ons beider Valencia tripje (Jan zou eind mei met zijn werk gaan en ik 7 juni met Mariska) is inmiddels officieel geannuleerd. En net op tijd, want ik zou gister de volle mep hebben moeten betalen. (Ik had nog niks betaald, behalve de stoelen en de koffers in het vliegtuig) Dat bedrag krijgen we deze maand nog terug. En niet als voucher, las ik. Nou mooi. Ook weer opgelost.
Plannen voor een nieuwe vakantie maken we nog maar niet. Ik vind die anderhalve meter regel helemaal niks. Dat gaat niet werken als iedereen weer uit zijn holletje komt. En ook het reserveren van restaurants en zo lijkt me niks. Zeker op vakantie niet. En eten van een buffet is al helemaal niet aan de orde.... Neuh, we zitten dit jaar wel uit. Tenzij er over een paar maanden ineens helemaal geen restricties meer zijn. We zien wel.....

Even zwammen over tomaten...

Laatst werd ik bedolven onder een heuse tomatentsunami. Twee kratjes verschillende soorten tomaten kwamen Via Via mijn kant op. (bedankt, meneer en mevrouw Via Via! ;-))
Dit waren er wel erg veel deze keer. Dus ik heb een gedeelte verdeeld onder familie. Zo kon ik ze mooi afleveren op mijn dagelijkse Corona loopje. Er werden al gelijk plannen gemaakt. Soep, tomaten-jam, tomatenchutney, tomatensambal en ook nog een tomatentaart. (die maak ik strakjes).
Lekker, hoor!  De soep is inmiddels gemaakt, deels gegeten en ingevroren. Was ook nog even wat.
De soep was bijna klaar. Normaal doe ik nooit vermicelli in tomatensoep, maar deze keer, omdat ik ook aan mijn moeder wilde geven, dacht ik: laat ik het een beetje ouderwets maken, want tja, ut mensje is al 84, en al die nieuwerwetse soepen.... Ik liet haar de vermicelli uitzoeken, òf gewone krulvermicelli òf hele kleine mini staafvermicellietjes. Die wilde ze wel. Ik een zooi van dat spul erin gedaan. Maar ze waren zo klein, ik zag ze nergens meer. Weet je wat, ik gooi er nog wel wat gewone vermicelli bij. Oh, weet je wat: zoveel is het niet meer, ik maak het pak wel gelijk op. Kijk, dat had ik nou niet moeten doen!
Soepje kookte nog even verder. Ik ga kijken: DIK geworden! Veel te veel,joh. Toen het afgekoeld was kon de lepel er bijna recht overeind in staan. :-) Maar goed, de smaak was verder prima.
En er kwam nog meer deze kant op: gember, een boel oesterzwammen en ook nog een bak eitjes. Scharreleitjes!  Zo lief! Ik heb de kipjes ooit rond zien scharrelen op het erf. Je krijgt een echte band met zo'n eitje. Je ziet voor je hoe moedertje Hen haar eitje eruit perst. En dan trots achterom kijkt naar wat ze geproduceerd heeft. Gek, hè, dat heb ik met eieren uit een doos totaal niet! Alsof die altijd al bestaan hebben....
Gisteren hebben we tagliatelle met oesterzwammen en tomaat en nog meer gegeten.
Tussen de middag heb ik een lekkere omelet met gebakken oesterzwammen gemaakt. Smul!
De laatste weken ben ik sowieso nieuwe recepten aan het uitproberen.
Toevallig had ik voor de tomatentsunami al een Spaanse tomatensalade gemaakt. Die is ook voor herhaling vatbaar. Met flink veel knoflook, olijfolie, een uitje, bruine suiker, balsamico azijn en peper en zout. Simpel, maar erg lekker.
En ook diverse kip/karbonade marinades. Ik hou ervan! Van recepten zoeken, klaarmaken en eten.

Afgelopen donderdagochtend hadden we met het koor weer een video-sessie. Dit keer had Manon een echte muziek-bingo georganiseerd. Iedereen kon zijn eigen bingokaarten uitprinten met daarop titels van onze eigen liedjes. Zij noemde dan een willekeurige zin uit een lied op en wij moesten dan bedenken uit welk nummer dat kwam. En dat was niet makkelijk. Pas als ze het zinnetje zong wist ik ineens uit welk nummer. Was leuk. Ik heb er een aantal gemist want ik werd tijdens de bingo gebeld door de pedicure. Ze kon weer afspraken maken! Fijn, dan kunnen deze inmiddels dinosaurusvoetjes weer poezelig worden!

Toeval..bestaat dat?

Woensdag... Je denkt dat je je goed hebt voorbereid op de afscheidsdienst van Thea. We konden er fysiek niet bij zijn, dus we wilden in ieder geval in alle rust 'virtueel' aanwezig zijn.
De link naar de website waar de live-stream op zou komen had ik alvast klaargezet op de computer. De boxen stonden aan. Er stond een bosje seringen uit de tuin op tafel, met de rouwkaart en een brandend kaarsje erbij.
Ik wilde niet gestoord worden, dus ik had heel bewust de notificaties, riedeltjes, belletjes, piepjes, echt alles, van alle telefoons, iPads en dergelijke uitgezet. Dan kan er niks meer mis gaan, toch?
De dienst begon. Het was echt een mooi beeld en het geluid was ook goed. Fijn dat we er op deze manier toch bij konden zijn. Het was een bloemenzee rond Thea's kist. Fijn!
Er waren toespraken van haar zus, haar dochter, haar vriendin en van haar man. En ja, dan hou je het niet droog. Traantjes. We zaten er midden in en toen: RINGGGGGG. De deurbel! We schrokken ons een hoedje.
De deurbel? Maar die deed het toch al weer langer dan een maand weer niet? Klopt, als er iemand moet komen moet diegene klepperen en/of ik zie hun beentjes voor de deur staan.
Tja, wat te doen? Toch snel maar even opendoen en degene afpoeieren. Een mannetje van de apotheek met mijn plaspillen. Huh? Had ik toch niet besteld? En waarom werden ze nu ineens gebracht? Nog nooit gebeurd! Nooit om gevraagd. Raar. Ik had ook geen bestelling open staan. Want ik slikte ze al een tijdje niet meer. (uit pure laksheid)...
De dienst eindigde. Was mooi, waardig. De volgende dag zouden we nog een bestand krijgen van de begrafenis zelf. Ook daar zijn opnames van gemaakt. Die hebben we ook kunnen bekijken. Zo zijn we daar ook 'bij geweest'.  Al met al een goed afscheid.
De dagen erna ging ik eens nadenken. En ik ga nu misschien in jullie ogen iets heel raars zeggen... Ik heb het idee dat na een overlijden van een bekende degene nog even afscheid komt nemen. Dat is in mijn idee al meerdere keren voorgekomen. Wij hebben een wandlampje in de kamer dat normaal altijd keurig brandt, maar als er iemand is overleden gaat hij een tijdje knipperen. Vaak gebeurd. Mijn schoonmoeder heeft een keer om het hoekje van de deur gekeken.... De regenboog die er eigenlijk niet had kunnen zijn na het overlijden van mijn stiefvader. De orb op een foto vlak na het overlijden van mijn oom.
En na dit rare bel gebeuren, preciessss tijdens de dienst, denk ik: Misschien was het een teken van Thea. Ze wil dat ik mijn bloeddrukverlager weer inneem. Om te voorkomen dat ook ik een hersenbloeding krijg. Zo zie ik het maar.
En het heeft gewerkt... ik slik ze weer.